Νικηφόρος Βρεττάκος- Ευσέβεια

Όσο κι αν ήτανε τα χέρια μου

καθαρά, τα ξανάπλυνα

σήμερα στου Τρίποδα την πηγή

να γίνουνε καθαρότερα

επειδή

θα πιάσουνε έπειτα

ένα λουλούδι.

 

* Από το “Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ”, 1990

Advertisements

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Είναι τα ποτάμια

Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος

που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του

αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη

στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι

όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει

και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.

 

  • Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποιήματα», Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα

Ένας εύκολος τρόπος για να κόψεις το κάπνισμα

Το θέμα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη διαφήμιση ή συζήτηση.
Είναι κρίμα να θεωρείστε έξυπνοι άνθρωποι και παρ’ όλα αυτά να πληρώνετε για να καταφέρετε στο τέλος να αρρωστήσετε.

Και μην ακούσω την χαζή δικαιολογία ότι το τσιγάρο σας βοηθάει στο άγχος και στα προβλήματα της πρακτικής ζωής. Δεν ξέρω κανέναν που να έλυσε κάποιο πρόβλημα επειδή κάπνιζε.
Το παρακάτω βίντεο κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο διαδίκτυο, δεν ξέρω ποιος το πρωτοανέβασε για να τον αναφέρω, αλλά πρέπει να το δείτε.
Είναι πολύ καλό και αν έχετε την διάθεση θα σας βοηθήσει.

Ζωή Καρέλλη- Παραμονή της Γέννησης

Αμήν αμήν λέγω, Κύριε,

συγχώρησε την αδυναμία μου,

χώρον χάρισε στην αδυναμία μου, Κύριε,

με την αδυναμία μου να χωρέσω στην έκκληση

της ψυχής μου. Συγχώρεσε

την σκληρή κατάπτωση,

της σκληρότητας ψυχρής την κατάσταση,

της στείρας ψυχρότητας την κατάκτηση,

της σκληρότατης πτώσης τη στάση,

της ψυχής τη στειρότητα.

Εκείνος που δεν γεννά, δεν γεννάται,

δεν αναγεννάται ποτέ, Κύριε,

της Γέννησης «σκήνωσον εν εμοί»,

ο την Σάρραν και την Ελισσάβετ

γονίμους διδάξας, προς δόξαν σου αιώνιαν.

 

  • Από τη συλλογή Πορεία (1940)

John O’Donohue-Blessing for the Senses

May your body be blessed.

May you realize that your body is a faithful

and beautiful friend of your soul.

And may you be peaceful and joyful

and recognize that your senses

are sacred thresholds.

May you realize that holiness is

mindful, gazing, feeling, hearing, and touching.

May your senses gather you and bring you home.

May your senses always enable you to

celebrate the universe and the mystery

and possibilities in your presence here.

May the Eros of the Earth bless you.

  • Πηγή: blessingfiles.wordpress.com
  • Εικόνα: Seated Bather- Pablo Picasso

John O’Donohue- For the Senses

May the touch of your skin

Register the beauty

Of the otherness

That surrounds you.

 

May your listening be attuned

To the deeper silence

Where sound is honed

To bring distance home.

 

May the fragrance

Of a breathing meadow

Refresh your heart

And remind you you are

A child of the earth.

 

And when you partake

Of food and drink,

May your taste quicken

To the gift and sweetness

That flows from the earth.

 

May your inner eye

See through the surfaces

And glean the real presence

Of everything that meets you.

 

May your soul beautify

The desire of your eyes

That you might glimpse

The infinity that hides

In the simple sights

That seem worn

To your usual eyes.

  • “For the Senses” by John O’Donohue, from To Bless the Space Between Us: A Book of Blessings. © Harmony, 2008.
  • Πηγή: ayearofbeinghere.com

Μάρω Βαμβουνάκη- Αποδοχή

 

Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.

Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.

Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη, το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.

Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

  • Aπόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, Η μοναξιά είναι από χώμα, εκδόσεις Φιλιππότης

Καθαρίζω και αγνίζω

Η κάθαρση είναι μια λυτρωτική και πολύ θεραπευτική διαδικασία. Είναι η  τελετουργική απαλλαγή από το μίασμα της αμαρτίας που βαραίνει τους ώμους και την ψυχή μας. Είναι τελετουργική αφού προϋποθέτει και μάρτυρες παρόντες,  να μαρτυρούν πως θα πέσει Φως στο σκοτάδι και θα το εξαφανίσει. Οι μάρτυρες μπορεί να είναι ο εσωτερικός μας Παρατηρητής όταν κάνουμε το τελετουργικό καθαρμού μόνοι μας, ή ο/η θεραπευτής/τρια που είναι εκεί μαζί μας όταν ξεδιπλώνουμε τα κρυμμένα μυστικά μας, ή ο παπάς- εξομολόγος που ακούει και δίνει άφεση στις αμαρτίες μας.

Η κάθαρση είναι η θεραπεία μιας νοσηρής ψυχικής κατάστασης που μπορεί να βιώνουμε και να σηκώνουμε για καιρό στις πλάτες μας. Είναι η θεραπεία από ένα κουβάρι- μείγμα ενοχών, λαθεμένων χειρισμών και αυτοτιμωρίας που μαζεύτηκε μέσα μας και βαραίνει την ψυχή μας και όλο το Είναι μας, που παραμορφώνει ακόμα και το σώμα μας λόγω της χρόνιας σφιγμένης στάσης που επιβάλλαμε στο σώμα μας.

Η κάθαρση γίνεται όταν ανακαλούμε στη μνήμη μας τα γεγονότα που προκάλεσαν και συσσώρευσαν την ενοχή μας. Όταν τα ξαναζούμε, αλλά τώρα κοιτώντας τα με μια αδέκαστη και αμερόληπτη ματιά. Τα φωτίζουμε τα γεγονότα, τα ξεσκεπάζουμε, γιατί μπορεί να κρύβονται για χρόνια μέσα μας και αναλαμβάνουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί στα λάθη που πράξαμε, όμως δίκαια, γιατί συγχωρούμε ό,τι δεν ξέραμε τότε, ή γνωρίζαμε αλλά για πολλούς λόγους δεν πράξαμε σύμφωνα με τις ηθικές αρχές μας. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το θεατή ενός τραγικού έργου αφού βιώνει τον εξαγνισμό και τη λύτρωση από τη συναισθηματική ένταση που νιώθει, όταν αποκαθίσταται η έννομη και η ηθική τάξη με τη λύση του δράματος.

Η κάθαρση είναι και θεραπεία από την ένοχη, ρηχή και βιαστική αναπνοή, γιατί ο ένοχος μόνο ρηχά κι επιφανειακά αναπνέει. Με τον εξαγνισμό η ανάσα βαθαίνει, της επιτρέπεται να ρέει, να υπάρχει, η ψυχή πάει στον τόπο της.

Η κάθαρση είναι η ύψιστη μορφή αυτο- συγχώρεσης, αφού ανοίγει χώρο για να συνυπάρχουμε αρμονικά με τη συνείδησή μας. Όταν επιτυγχάνεται ο εξαγνισμός απλώς χωράμε μαζί με τον Εαυτό μας, χωρίς να χρειάζεται να κρυβόμαστε από τα ίδια μας τα μάτια ή να αυτοτιμωρούμαστε. Αυτό ήξερα τότε, αυτό έκανα. Πόσο λυτρωτικό ακούγεται!

Με τον εξαγνισμό ο Εαυτός απλώς είναι αυτό που είναι. Δεν προσποιείται, δεν κρύβεται, αποκαλύπτεται ατόφιος, καθαρός, μπροστά στα δικά μας μάτια, αλλά  και των άλλων. Με τον εξαγνισμό αλαφραίνει το σώμα, αλλά και η ψυχή μας. Δεν υπάρχουν πια ένοχα μυστικά κρυμμένα στα εσωτερικά μας μπαούλα. Ο αδίστακτος εσωτερικός κριτής σιγά επιτέλους, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης.

Τι ανακούφιση! Έπραξα λάθος, το πλήρωσα το τίμημα που μου αναλογεί, αλλά δε θα πληρώνω συνεχώς για το ίδιο λάθος. Έμαθα τώρα. Ως εδώ. Τώρα λύτρωση, εξαγνισμός. Ανοίγω την καρδιά μου, την καθαρίζω και εξαγνίζομαι.

Νατάσσα Χαρέλα