Κρισναμούρτι- Επαφή με τη φύση

Αν χάσεις την επαφή σου με τη φύση, χάνεις την επαφή με τους ανθρώπους. Αν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση τότε γίνεσαι φονιάς. Τότε σκοτώνεις τα μωρά της φώκιας, φάλαινες, δελφίνια και ανθρώπους, είτε για κέρδος είτε για σπορ, για τροφή ή για απόκτηση γνώσεων. Τότε η φύση σε φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της. Μπορεί να κάνεις μακρινούς περιπάτους στα δάση, μπορεί να κατασκηνώνεις σε όμορφα μέρη, αλλά είσαι φονιάς κι έτσι χάνεις τη φιλία τους. Ίσως να μην έχεις σχέση με κανέναν ούτε με τη γυναίκα ή τον άντρα σου. Είσαι πάρα πολύ απασχολημένος – ή απασχολημένη – με το τι κερδίζεις και το τι χάνεις, με τις προσωπικές σου σκέψεις, με την ευχαρίστηση και τον πόνο που νιώθεις. Ζεις στη δική σου σκοτεινή απομόνωση και η φυγή σου από αυτή φέρνει περισσότερο σκοτάδι. Το ενδιαφέρον σου συγκεντρώνεται σε μια λειψή επιβίωση, απερίσκεπτη, χαλαρή ή βίαιη. Και χιλιάδες πεθαίνουν της πείνας ή σφάζονται εξαιτίας της ανευθυνότητάς σου. Αφήνεις την τακτοποίηση του κόσμου στους ψεύτες, διεφθαρμένους πολιτικούς, στους διανοούμενους, στις αυθεντίες. Επειδή δεν έχεις εσύ ακεραιότητα, αφήνεις να χτιστεί μια κοινωνία ανήθικη, ανέντιμη, μια κοινωνία βασισμένη παντελώς στον εγωισμό. Κι ύστερα δραπετεύεις από όλο αυτό για το οποίο μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος στις ακρογιαλιές και στα δάση ή κουβαλάς στον ώμο σου ένα όπλο για σπορ.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι- Το ημερολόγιο, εκδόσεις Καστανιώτη

Advertisements

Όσσο- Απλώς βλέπε τα πράγματα

Βλέπεις ένα λουλούδι και το μετατρέπεις σε λέξεις.

Ο νους μπορεί να μεταμορφώσει κάθε υπαρκτό πράγμα σε λέξεις. Τότε, οι λέξεις γίνονται εμπόδιο, γίνονται φυλακή. Αυτή η συνεχής μετατροπή των  πραγμάτων σε λέξεις, η συνεχής μετατροπή της ύπαρξης σε λέξεις, είναι το εμπόδιο για το διαλογιστικό νου.

Έτσι, η πρώτη προϋπόθεση προς το διαλογιστικό νου είναι το να έχεις επίγνωση της συνεχούς μετατροπής σε λέξεις και το να είσαι σε θέση να τη σταματήσεις.

Απλώς βλέπε τα πράγματα. Μην τα μετατρέπεις σε λέξεις. Έχε επίγνωση της παρουσίας τους, μην τα μετατρέπεις όμως σε λέξεις.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Όσσο- Εσωτερική ψυχολογία, εκδόσεις Ρέμπελ

Caroline Myss- Η θεραπεία

Η θεραπεία απαιτεί ανάληψη δράσης. Δεν είναι ένα παθητικό γεγονός. Ο προορισμός μας είναι να προσεγγίσουμε τις εσωτερικές μας πηγές δύναμης, να βρούμε την δύναμη ώστε να αφήσουμε τα παλιά πιστεύω και τα προηγούμενα πρότυπα συμπεριφοράς και να δούμε τους εαυτούς μας με νέους, υγιείς τρόπους.

*Απόσπασμα από το βιβλίο της Caroline Myss – Ανατομία του Πνεύματος, εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Τζόζεφ Κάμπελ- Στεφάνι των Λουλουδιών

Είμαστε όλοι επιβάτες του ίδιου κάρμα και οδεύουμε στο ίδιο συμπαντικό μονοπάτι. Είμαστε όλοι εκδηλώσεις του ενός και μοναδικού όντος.

Αυτό είναι το δόγμα που ονομάζεται Στεφάνι των Λουλουδιών. Στη βουδιστική σούτρα για το όνομα αυτό, όλο το σύμπαν περιγράφεται ως ένα πελώριο δίχτυ με πετράδια. Σε κάθε σημείο ένωσης του πλέγματος, υπάρχει ένας πολύτιμος λίθος που αντανακλά το φως όλων των άλλων και ταυτόχρονα αντανακλάται σε όλους τους άλλους. Η έμφαση δίνεται σε αυτό που αντανακλάται, και όχι στο συγκεκριμένο πετράδι.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζόζεφ Κάμπελ “Μύθοι του Φωτός”, εκδόσεις Αρχέτυπο

Ασσατζιόλι- “Οι τρεις λατόμοι”

Υπάρχει κι ένας λίγο διαφορετικός τύπος κρίσης: η αίσθηση της προσωπικής ματαιότητας. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος νιώθει ότι είναι άχρηστος ο ίδιος ότι η δική του ζωή δεν έχει νόημα ή αξία και ότι δεν οδηγεί πουθενά. Όμως κατά τη γνώμη μου αυτό είναι απατηλό, επειδή κάθε μορφή ύπαρξης έχει τη δική της θέση μέσα στο σύνολο. Η παλιά ιστορία για τους τρεις λατόμους φανερώνει την αξία αυτής της συνειδητοποίησης.

Όταν χτιζόταν ένας καθεδρικός ναός το μεσαίωνα, ρώτησαν με τη σειρά τρεις από τους λατόμους «τι κάνεις εδώ;» Ο πρώτος απάντησε θυμωμένος: «όπως βλέπεις σπάω πέτρες». Ο δεύτερος απάντησε: «βγάζω το ψωμί μου, για να θρέψω την οικογένειά μου». Ο τρίτος απάντησε χαρούμενα: «χτίζω ένα μεγάλο καθεδρικό ναό!» Και οι τρεις έκαναν την ίδια ακριβώς δουλειά. Αλλά ο πρώτος είχε μια αίσθηση ματαιότητας εξαιτίας του ανιαρού και ταπεινού σκοπού της εργασίας του. Ο δεύτερος έβρισκε στη δουλειά αυτή έναν προσωπικό στόχο. Ο τρίτος, τέλος, έβλεπε τον αληθινό στόχο του έργου τους. Είχε συνειδητοποιήσει ότι δίχως τη δική του δουλειά, ο καθεδρικός ναός δε θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ήταν γεμάτος χαρά επειδή συμμετείχε σ’ ένα στόχο με νόημα.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Ασσατζιόλι Ρομπέρτο, Η δράση της θέλησης, εκδόσεις  ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
  • Ο πίνακας “the builders”  είναι έργο του Jacob lawrence

     

Κώστας Μόντης- Δεύτερη Παρουσία

Συγχώρεσέ τον Κύριε

που θα παρουσιαστεί αναμάρτητος

και δε θα ‘χη απάντηση όταν τον ρωτήξης

«Εσύ τι έκανες τόσα χρόνια

Εσύ πού σπαταλήθηκες τόσα χρόνια»

 

  • Πηγή: από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1628

Αναστασία Κλαδευτήρα-Δεσμεύσεις

Δεν θα γίνω ποτέ ξανά βίαιος απέναντι στον εαυτό μου.

Δεν θα φερθώ ποτέ ξανά φασιστικά, ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο, μόνο και μόνο επειδή θέλω να έχω πάντα δίκιο, να έχω πάντα τον έλεγχο και να επιβεβαιώνω το εγώ μου.

Δεν θα γεννήσω άλλους μικρούς φασίστες από τα σπλάχνα μου λόγω φόβου.

Θα πάψω να πονάω τους άλλους για να γιατρέψω το δικό μου πόνο.

Θα πάψω να τους ελέγχω για να νιώθω εγώ δυνατός.

Αναγνωρίζω πλέον ότι ο πόνος δεν γιατρεύεται ποτέ με τη βία. Μόνο με την αγάπη.

Ούτε ο φόβος γιατρεύεται με τη βία. Μόνο με την αγάπη και την εμπιστοσύνη.

Ο έλεγχος των άλλων προσφέρει μια ψευδαίσθηση δύναμης και ασφάλειας. Αληθινή δύναμη είναι η αποδοχή της αδυναμίας.

Η ζωή δεν αποκτά νόημα πληγώνοντας τον άλλον. Μόνο αγκαλιάζοντάς τον.

Ο θυμός δεν καταλαγιάζει όταν κτυπάμε με λόγια ή πράξεις τον άλλον.  Ησυχάζει μόνο εάν αφουγκραστούμε το μήνυμά του και το απευθύνουμε ειρηνικά σε εκείνον που πραγματικά τον αφορά. Διότι γύρω μας δεν κυκλοφορούν οι γονείς μας μεταμφιεσμένοι, κυκλοφορούν άνθρωποι πονεμένοι όσο και εμείς, δυσκολεμένοι όσο και εμείς, διψασμένοι για αγάπη και χαρά όσο και εμείς.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεσμεύω τον εαυτό μου να είμαι παρών με την αλήθεια μου στη ζωή και να πορεύομαι με αγάπη. Διότι έχω πλέον την επίγνωση ότι αλήθεια, αγάπη και ζωή είναι ένα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα Δύσκολα να τα Κοιτάς στα Μάτια», της Αναστασίας Κλαδευτήρα – Εκδόσεις Διόπτρα
  • Πηγή: enallaktikidrasi.com

Ηλέκτρα Στρατωνίου-Γυναίκα εγώ

Χορεύω με μάτια κλειστά,
με τα χέρια απλωμένα!
Σε χίλιους κύκλους το κορμί μου
χαράζει τον αέρα με λέξεις,
γράφοντας και πάλι μια σύγχρονη τραγωδία:
Η Εκάβη, η Μήδεια εγώ,
η Ηλέκτρα, η Κασσάνδρα εγώ,
Πηνελόπη και Ελένη εγώ!
Χορεύω, με τα μάτια κλειστά ·
είμαι μάνα, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι αδελφή, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι ερωμένη, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι γυναίκα! Πάντα!
Χορεύω με τα χέρια απλωμένα,
βουβά, τραγικά, απελπισμένα!

  • από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011

Νικηφόρος Βρεττάκος- Ευσέβεια

Όσο κι αν ήτανε τα χέρια μου

καθαρά, τα ξανάπλυνα

σήμερα στου Τρίποδα την πηγή

να γίνουνε καθαρότερα

επειδή

θα πιάσουνε έπειτα

ένα λουλούδι.

 

* Από το “Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ”, 1990

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Είναι τα ποτάμια

Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος

που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του

αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη

στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι

όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει

και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.

 

  • Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποιήματα», Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα