Καθαρίζω και αγνίζω

Η κάθαρση είναι μια λυτρωτική και πολύ θεραπευτική διαδικασία. Είναι η  τελετουργική απαλλαγή από το μίασμα της αμαρτίας που βαραίνει τους ώμους και την ψυχή μας. Είναι τελετουργική αφού προϋποθέτει και μάρτυρες παρόντες,  να μαρτυρούν πως θα πέσει Φως στο σκοτάδι και θα το εξαφανίσει. Οι μάρτυρες μπορεί να είναι ο εσωτερικός μας Παρατηρητής όταν κάνουμε το τελετουργικό καθαρμού μόνοι μας, ή ο/η θεραπευτής/τρια που είναι εκεί μαζί μας όταν ξεδιπλώνουμε τα κρυμμένα μυστικά μας, ή ο παπάς- εξομολόγος που ακούει και δίνει άφεση στις αμαρτίες μας.

Η κάθαρση είναι η θεραπεία μιας νοσηρής ψυχικής κατάστασης που μπορεί να βιώνουμε και να σηκώνουμε για καιρό στις πλάτες μας. Είναι η θεραπεία από ένα κουβάρι- μείγμα ενοχών, λαθεμένων χειρισμών και αυτοτιμωρίας που μαζεύτηκε μέσα μας και βαραίνει την ψυχή μας και όλο το Είναι μας, που παραμορφώνει ακόμα και το σώμα μας λόγω της χρόνιας σφιγμένης στάσης που επιβάλλαμε στο σώμα μας.

Η κάθαρση γίνεται όταν ανακαλούμε στη μνήμη μας τα γεγονότα που προκάλεσαν και συσσώρευσαν την ενοχή μας. Όταν τα ξαναζούμε, αλλά τώρα κοιτώντας τα με μια αδέκαστη και αμερόληπτη ματιά. Τα φωτίζουμε τα γεγονότα, τα ξεσκεπάζουμε, γιατί μπορεί να κρύβονται για χρόνια μέσα μας και αναλαμβάνουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί στα λάθη που πράξαμε, όμως δίκαια, γιατί συγχωρούμε ό,τι δεν ξέραμε τότε, ή γνωρίζαμε αλλά για πολλούς λόγους δεν πράξαμε σύμφωνα με τις ηθικές αρχές μας. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το θεατή ενός τραγικού έργου αφού βιώνει τον εξαγνισμό και τη λύτρωση από τη συναισθηματική ένταση που νιώθει, όταν αποκαθίσταται η έννομη και η ηθική τάξη με τη λύση του δράματος.

Η κάθαρση είναι και θεραπεία από την ένοχη, ρηχή και βιαστική αναπνοή, γιατί ο ένοχος μόνο ρηχά κι επιφανειακά αναπνέει. Με τον εξαγνισμό η ανάσα βαθαίνει, της επιτρέπεται να ρέει, να υπάρχει, η ψυχή πάει στον τόπο της.

Η κάθαρση είναι η ύψιστη μορφή αυτο- συγχώρεσης, αφού ανοίγει χώρο για να συνυπάρχουμε αρμονικά με τη συνείδησή μας. Όταν επιτυγχάνεται ο εξαγνισμός απλώς χωράμε μαζί με τον Εαυτό μας, χωρίς να χρειάζεται να κρυβόμαστε από τα ίδια μας τα μάτια ή να αυτοτιμωρούμαστε. Αυτό ήξερα τότε, αυτό έκανα. Πόσο λυτρωτικό ακούγεται!

Με τον εξαγνισμό ο Εαυτός απλώς είναι αυτό που είναι. Δεν προσποιείται, δεν κρύβεται, αποκαλύπτεται ατόφιος, καθαρός, μπροστά στα δικά μας μάτια, αλλά  και των άλλων. Με τον εξαγνισμό αλαφραίνει το σώμα, αλλά και η ψυχή μας. Δεν υπάρχουν πια ένοχα μυστικά κρυμμένα στα εσωτερικά μας μπαούλα. Ο αδίστακτος εσωτερικός κριτής σιγά επιτέλους, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης.

Τι ανακούφιση! Έπραξα λάθος, το πλήρωσα το τίμημα που μου αναλογεί, αλλά δε θα πληρώνω συνεχώς για το ίδιο λάθος. Έμαθα τώρα. Ως εδώ. Τώρα λύτρωση, εξαγνισμός. Ανοίγω την καρδιά μου, την καθαρίζω και εξαγνίζομαι.

Νατάσσα Χαρέλα

 

 

Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσαμε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

Νατάσσα Χαρέλα

Ο εαυτός που επιτίθεται στον Εαυτό

Κάθε πόθος της ψυχής μας που προσπαθούμε να τον αποκόψουμε, που τον θάβουμε προκαταβολικά, βίαια, ενώ η Ψυχή τον λαχταρά, αφού έτσι μόνον μπορεί  να πορευτεί και να ρέει στη Ζωή, μετατρέπεται σε δηλητήριο που διαπερνά όλο το σώμα μας.

Είναι τότε που το σώμα ασθενεί, χάνει το σθένος, τη δύναμή του και δέχεται επίθεση εκ των έσω με κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανώμαλα, άναρχα, αφού δεν υπακούουν πια στην Αρχή της Ύπαρξης. Η καταστροφή συντελείται με κύτταρα που αρχίζουν να αναπτύσσονται και να επιτίθενται αυθαίρετα, που αποκόπτονται από το σύνολο και ενεργούν μόνα τους, δεν συνεργάζονται πια για το γενικό καλό, την υγεία του Όλου.

Ποιος είναι αυτός ο εαυτός- κύτταρο που επιτίθεται στον Εαυτό; Ποιος εαυτός οδηγεί τελικά όλο το σώμα στον γενικό αποσυντονισμό και τελικά στο θάνατο, αν δεν ανακοπεί η πορεία του;

Τον στραγγαλισμό της Ζωής μέσα μας τον υλοποιεί το «Εγώ- καρκίνος» που αυθαίρετα παίρνει το ρόλο του γενικού συντονιστή και αποφασίζει τον σταδιακό αφανισμό με μια επίθεση αργή, αθόρυβη, ύπουλη, εσωτερική και αυτοκαταστροφική.

Το σώμα προειδοποιεί με κάθε τρόπο, στέλνει μηνύματα ότι δεν λειτουργεί πια αρμονικά, ότι υπάρχει πρόβλημα. Το σώμα χτυπά καμπανάκια και καμπάνες,  ασθενεί, αρρωσταίνει.  Η Ψυχή πάλι μιλά σε άλλη γλώσσα, δημιουργεί συν(μ)-πτώσεις, στέλνει όνειρα σημαδιακά και προσπαθεί να ενεργοποιήσει και να προειδοποιήσει, να σώσει το Όλον.

Το σώμα υλοποιεί απλώς αυτό το μήνυμα που στέλνει το τραυματισμένο «Εγώ»  που φοβήθηκε τελικά να ζήσει και φοβάται ακόμα πολύ. Το «Εγώ» που απογοητεύτηκε και  που αποφάσισε αυθαίρετα να παρασύρει και να οδηγήσει το Όλον στο θάνατο. Το «Εγώ» που με την εγωκεντρική του στάση και συμπεριφορά νομίζει ότι ξέρει καλύτερα από την Ύψιστη Πηγή που άρχει της Ζωής μέσα μας. Το «Εγώ» που αυτονομείται και λειτουργεί μόνον ως κύτταρο-άτομο, δήθεν ανεξάρτητο, που δεν έχει καμιάν ανάγκη τα υπόλοιπα κύτταρα. Το τραυματισμένο, γεμάτο έπαρση «Εγώ» που έχασε κάθε επαφή με την ταπεινότητα και  περνάει στην αντεπίθεση παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα του.

Είναι η ασθένεια των καιρών, της κοινωνίας που ζούμε ο καρκίνος, γι΄αυτό πολλαπλασιάζονται τόσο γρήγορα τα κρούσματα.  Ο καρκίνος απλώς αντανακλά από τι πάσχει το άτομο, αλλά και η κοινωνία όλη. Οι σοφοί μας πρόγονοι το είπαν με κάθε τρόπο ότι : Όπως μέσα έτσι και έξω. Ό,τι γίνεται λοιπόν σε κυτταρικό επίπεδο μέσα στο σώμα μας, γίνεται και σε σχέση με το άτομο και την κοινωνία. Όταν το άτομο επαναστατεί θυμωμένο και δεν ενεργεί, δεν υπακούει στους νόμους που υπηρετούν το γενικό καλό, παρασύρει την κοινωνία όλη σε αφανισμό. Τέτοια και τόσο μεγάλη είναι η ευθύνη του.

Σωτηρία υπάρχει;

Ναι, σωτηρία είναι η Αυτο-Αγάπη. Η Αγάπη που συγχωρεί κάθε λάθος μας, όλο το παρελθόν μας, που φροντίζει κάθε κακοφορμισμένο τραύμα και απογοήτευση. Η Αγάπη που δεν διαχωρίζει, δεν διαχωρίζεται, αλλά ενώνει. Η Αγάπη που ρέει μέσα στη Ζωή, αρμονικά. Μόνον η δική της ταπεινή δύναμη μπορεί να αναστρέψει την καταστροφική πορεία του καρκίνου. Τότε ο καρκίνος μετατρέπεται από κατάρα σε ένα «δώρο» μύησης και περάσματος στη Ζωή. Τότε γίνεται ίαση πραγματική.

Γι΄αυτό και οι νικητές του έχουν ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη τους, εκτιμούν την κάθε στιγμή, υπηρετούν τη Ζωή ταπεινά και σιγανά, με τα τρανταχτά τους γέλια, αλλά και με τα καυτά τους δάκρυα. Οι νικητές είναι αυτοί που αποδέχτηκαν να ζήσουν με ολότητα, αρμονικά, για όσο ζήσουν. Είναι αυτοί που έχουν χάσει, ή μάλλον έχουν παραιτηθεί από την ανάγκη τους για τον έλεγχο των πάντων, αλλά συναντήθηκαν με τη Ζωή και το Όλον.

Νατάσσα Χαρέλα

  • Η φωτογραφία είναι του Michal Macků

Ανα-τροπές ή πάρτο αλλιώς

Και κει που όλα φαίνονται ότι κυλούν ομαλά, τσουπ,  έρχεται μια ανατροπή που φέρνει τα πάνω κάτω. Ένα ταρακούνημα γερό, για το οποίο έχω προειδοποιηθεί και από ένα όνειρο «σημαδιακό» πριν λίγες μέρες. Τότε δεν το κατανόησα το όνειρο ακριβώς, δεν είχα ιδέα τι μου έλεγε…άλλο νόμιζα πως ήταν το νόημά του.

Τα συναισθήματα με κατακλύζουν, όλα μαζί, με όλες τις αποχρώσεις τους, όλα είναι εκεί, από τον βαθύ πόνο, το φόβο, την ενοχή ως το γέλιο και τη  χαρά. Με κυκλώνει ο φόβος και η άρνηση,  με σφίγγουν τα πολλά «γιατί»  σε μένα τώρα, λες και αποτελώ εξαίρεση στο σχέδιο του Όλου. Όλα κυριαρχούν μέσα μου και ταυτόχρονα ψάχνω να βρω τι λάθη έκανα, πού δεν με προστάτευσα, πού δεν έβαλα τα όριά μου, πού τα ξεπέρασα, τι θέλω, τι δεν θέλω πια, γιατί αυτοτιμωρούμαι. Πού και ποιο είναι το κρυμμένο δώρο του πόνου μου. Τι μαθαίνω μέσα από αυτήν την δύσκολη περιπέτεια. Τη μια στιγμή κλαίω, σα να άνοιξαν οι ουρανοί και την άλλη γελάω με όλη μου την καρδιά.

Και όλα αλλάζουν και πολλά που φαίνονταν «σημαντικά» ξεθωριάζουν, μπαίνουν άλλες προτεραιότητες για σήμερα, που ήταν ξεχασμένες και δεδομένες. Πόσο ανούσια πράγματα και καταστάσεις μου χαλούσαν τη διάθεση…και τώρα φαίνονται τόσο ασήμαντα στα μάτια μου. Σα να αναταράχτηκε όλος ο βυθός της Ψυχής μου. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Αλλαγές πολλές.

Βλέπω τον τρόμο και τον πόνο στα μάτια των αγαπημένων γύρω μου και πονάω. Όταν ένας πονάει, πονάει όλο το σύστημα γύρω του. Θέλω να παρηγορηθώ, αλλά και να τους παρηγορήσω. Βλέπω και το νοιάξιμο και την αγάπη τους και το χαίρομαι, απολαμβάνω που μ΄αγαπούν, που τους αγαπώ, νιώθω πόσο σημαντικοί ήταν και είναι στη ζωή μου και πόσο η κάθε αλλαγή μας επηρεάζει όλους, πόσο συνδεδεμένοι είμαστε. Μια πετρούλα πέφτει στα ήσυχα νερά της λίμνης και οι κυματισμοί της απλώνονται παντού.

Από το κέντρο της καρδιάς μου υπόσχομαι να αγαπώ όλες τις πλευρές μου, σκοτεινές και φωτεινές, χωρίς όρους.

Είμαι Άνθρωπος και οδεύω καθημερινά μέσα από εύκολα και από δύσβατα μονοπάτια. Είμαι Άνθρωπος και διαρκώς μαθαίνω μέσα από τη χαρά, αλλά και μέσα από πικρά “ποτήρια”,  μέσα από την κάθε ανατροπή, μαθαίνω, εξελίσσομαι. Θυμάμαι διαρκώς ότι κάθε στιγμή οδεύω προς την Τελείωση.

Νατάσσα Χαρέλα

Επανασύνδεση

Αυτό που με θεραπεύει σήμερα είναι να αγκαλιάζω, να παρηγορώ και να αγαπώ εκείνο το τρομαγμένο παιδί που έκρυψα βαθιά μέσα μου, όταν από τον πόνο και την ενοχή που βίωσα ως παιδί γι΄αυτό που ήμουν, αποφάσισα να απαρνηθώ τον Εαυτό μου και όλο το δυναμικό του και να γίνω αυτό που μου ζητούσαν οι σημαντικοί άλλοι γύρω μου. Να γίνω το «καλό» παιδί, όπως οι άλλοι το όριζαν αυτό. Τότε, για να επιβιώσω, δεν είχα επιλογή. Τότε κατάπια αμάσητη όλη την «εκπαίδευση» που δέχτηκα και εξαναγκάστηκα να σκέφτομαι, να αισθάνομαι και να ενεργώ με ορισμένους τρόπους που άλλοι καθόρισαν, σύμφωνους με αυτήν την «εκπαίδευση» του νου μου.

Για πολλά χρόνια αναδημιουργούσα αυτό που γνώριζα και μου ήταν οικείο. Όση οδύνη, απάρνηση του δυναμικού μου και να εμπεριείχε, ενεργούσα με οδηγό αυτόν τον νου, γιατί αυτό ήταν το οικείο μου. Γιατί ο νους μου, με βάση την εκπαίδευσή του, ακολουθεί το γνωστό μονοπάτι, το οικείο, ακόμα κι αν αυτό είναι δυσλειτουργικό και τραυματικό. Ο νους μου αντιστεκόταν σθεναρά σε ό,τι καινούριο, γιατί στο καινούριο χάνει τον έλεγχο, φοβάται και έτσι επιλέγει να εμμένει στο γνωστό. Ο νους μου προτιμούσε συνεχώς να αναμασά και να προσκολλάται στο παρελθόν. Απεχθανόταν την παρούσα στιγμή και τις όποιες αλλαγές δοκίμαζα. Με αποθάρρυνε, γιατί οι αλλαγές προκαλούν φόβο και έτσι επέλεγα να παραμένω  στο περιορισμένο πεδίο επειδή σ΄αυτό ένιωθα έστω μια ψεύτικη ασφάλεια.

Ως παιδί δεν ήξερα,  δεν είχα επιλογή. Σήμερα, μετά από πολλά λάθη και πισωγυρίσματα, έμαθα ότι έχω επιλογή και η επιλογή αρχίζει τη στιγμή που από-ταυτίζομαι από το νου μου, από τα μαθημένα πρότυπα και συμπεριφορές του. Τη στιγμή του τώρα, τη στιγμή που ζω το παρόν. Στο τώρα διαλύονται οι ενοχές και ανοίγω χώρο, συγχωρώ τον ίδιο μου τον εαυτό και  επανασυνδέομαι με το Ιερό μέσα  μου που ποτέ δεν τραυματίστηκε και δεν αλλοιώθηκε. Επανασυνδέομαι με τον αθώο, τον γεμάτο αγάπη,  τον αδιαλείπτως παρόντα, Α-ληθινό Εαυτό.

Και τελικά αυτή η επανασύνδεση είναι και η θεραπεία μου.

Νατάσσα Χαρέλα

Ο Εαυτός που απλώς είναι

Όλος ο φόβος και κατ΄επέκταση η δυστυχία, το άγχος, όλος ο ψυχικός, αλλά κι ο σωματικός πόνος που βιώνουμε είναι απόρροια του πόσο σοβαρά παίρνουμε τον εαυτό μας. Τον εαυτό μας, αυτό το κουβάρι που φτιάξαμε  συσσωρεύοντας και ισχυροποιώντας, σταδιακά, τα πολλά, μικρά μας Εγώ.

Παίρνουμε τον «μικρό» μας εαυτό πολύ στα σοβαρά, ταυτιζόμαστε μαζί του.

Ταυτιζόμαστε με τις βλαβερές πεποιθήσεις του που διαμόρφωσε και εδραίωσε  μέσα από την μακροχρόνια «εκπαίδευση» που δέχτηκε. Ταυτιζόμαστε με τον τρόπο που σκέφτεται και τις καταστροφικές σκέψεις που διαρκώς παράγει, καθώς και με μια ευρεία συλλογή τοξικών συναισθημάτων.Ταυτιζόμαστε με τα στενά όρια της υλικής μας υπόστασης, του σώματός μας και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις πολύ περιοριστικές, πέντε αισθήσεις μας. Πιστεύουμε μόνο ό,τι αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας και μόνον αυτό δεχόμαστε ως αλήθεια. Πιστεύουμε αυτά τα ψέματα και φοβόμαστε. Νιώθουμε μικροί και αβοήθητοι, βουτηγμένοι στον πόνο και τη δυστυχία και τόσο εξοικειωμένοι με αυτά τα ισχυρά δηλητήρια  ώστε να τα θεωρούμε και ως κάτι φυσιολογικό.

Παίρνοντας λίγη απόσταση από όλα αυτά τα κίβδηλα προσωπεία μας και βλέποντάς τα με καθαρή ματιά, άφοβη, τολμηρή ματιά, μπορούμε να απελευθερωθούμε από το ψέμα που πιστέψαμε.

Να ανακαλύψουμε και να βιώσουμε τη δική μας Αλήθεια που κρύβεται μέσα μας.

Να γελάμε με την εξαιρετική ικανότητά μας να μεγαλοποιούμε και να αναπαράγουμε με τόση ευκολία σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες και αναμνήσεις πόνου. Παίρνοντας μια μικρήν απόσταση απ΄όλα αυτά και ησυχάζουμε τη φλυαρία μέσα στο κεφάλι μας και βιώνουμε τον Εαυτό, ατόφιο,  την Αλήθεια μας, χωρίς κρίσεις,  επικρίσεις και συγκρίσεις.

Είναι τότε που απλώς είμαστε, ατάραχα, σιωπηλά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς αλαζονεία, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε κάτι,  ή να πείσουμε κάποιον. Είναι τότε που βλέπουμε καθαρά και βιώνουμε ότι πίσω, πέρα,  ή μέσα από το σώμα μας, το νου το πνεύμα και τα συναισθήματά μας υπάρχει Κάτι που τίποτα δεν το επηρεάζει.

Γιατί απλώς, το «Είναι» είναι, πάντα, αιώνια παρόν και πανταχού παρόν.

Είναι αυτές οι μοναδικές στιγμές της ανάλαφρης αιωνιότητας, οι αναλαμπές στο Τώρα της μοναδικής στιγμής, της Παρουσίας του Όλου, του άπειρου χώρου που ξεδιπλώνεται μέσα μας. Τότε βιώνουμε ένωση και συγχώρεση προς όλους, αλλά και προς τον εαυτό μας. Δεν υφίσταται πια κανένας διαχωρισμός. Βιώνουμε την Αλήθεια μας και τίποτα δεν μας ταράζει, γιατί γνωρίζουμε καλά πια ότι όλα τα «βάσανά μας» είναι πολύ μικρά και απλώς κι αυτά  περνούν.

Ο αληθινός μας Εαυτός δεν έχει περιορισμούς, πόνο, δυστυχία. Είναι καθαρή Χαρά, Ευδαιμονία και Αφθονία.

Νατάσσα Χαρέλα

καλή φώτιση!

Εύχομαι φώτιση και συντονισμό με την ανάσα του Θεού, το Άγιο Πνεύμα, στο Ιερό της καρδιάς μας!

Ας είμαστε δεκτικοί, να ανοίξουμε την καρδιά μας, να λάβουμε το πάναγνο Πνεύμα και να βλέπουμε μόνο την αντανάκλασή του στον άπειρο, εσωτερικό καθρέφτη της ψυχής μας, τον κενό από κάθε πρόσωπο και κάθε είδους προσωπεία.

καλή αποκριά!

Στον τόπο μου σήμερα είναι η μέρα της συγχώρεσης, της συμφιλίωσης και της ενότητας. Ευχόμαστε μεταξύ μας ως εξής: Συγχωρεμένα! Νερό και αλάτι, να τα πάρει το ποτάμι! Καλή αποκριά!

Η καλοσύνη

Η καλοσύνη σταματά όλους τους διαχωρισμούς, καταλύει τα προσωπικά μας όρια και επεκτείνει τον εαυτό μας.

Χρειάζεται όμως φροντίδα, στόχευση και  καλλιέργεια καθημερινή. Δεν εκφράζεται μόνον με χρήματα ή υλικά αγαθά, μπορεί να είναι και ένα δώρο της καρδιάς μας στους άλλους, μια έκφραση ευγένειας όταν πλησιάζουμε τους άλλους, μια καλημέρα που την εννοούμε, ένα ζεστό χαμόγελο, ή το να ακούσουμε με προσοχή και ενσυναίσθηση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άλλοι, χωρίς να τους κρίνουμε ή να δίνουμε συμβουλές.

Η καλοσύνη μας είναι ο καλύτερος δείκτης της εσωτερικής μας κατάστασης, αφού την εκφράζουμε μόνον όταν είμαστε τρυφεροί με τον εαυτό μας, όταν τον αγαπάμε και τον αποδεχόμαστε, ενώ ταυτόχρονα κάνουμε την υπέρβαση από το προσωπικό μας βόλεμα προς στη σύνδεση και τη σχέση με τους άλλους.

Τότε είναι που η ανιδιοτελής καλοσύνη κάνει τα μάτια μας να λάμπουν και αυτό είναι το δικό μας δώρο!

Νατάσσα Χαρέλα

Το εσωτερικό μας αυτογκόλ

Κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε μιαν νέα αρχή, που ξεκινάμε μια καινούρια δραστηριότητα ή αποφασίζουμε να αλλάξουμε μια ακόμα και δυσλειτουργική συνήθεια, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εσωτερική αντίσταση να πειθαρχήσουμε σε ό,τι νέο θέλουμε να καθιερώσουμε. Εμφανίζονται ένα κάρο εμπόδια, λες και κάτι επαναστατεί μέσα μας και αρνείται να υπακούσει στην όποια αλλαγή, ακόμα και αν είναι για το καλό μας.

Μια επικριτική, εσωτερική φωνή ζωντανεύει και ψιθυρίζει πως δε θα τα καταφέρουμε και κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει στα ήδη γνωστά, στην πεπατημένη οδό. Μια φωνή που θυμίζει πολύ τον τρόπο που μας μάλωναν και μας επέκριναν οι γονείς μας, οι σημαντικοί άλλοι στη ζωή μας, ή οι φίλοι μας. Η φωνή αυτή επαναλαμβάνει συνεχώς  φράσεις αυτο-υποτίμησης,  θεριεύει το φόβο και την αμφιβολία μας ότι δε θα τα καταφέρουμε και μας παρασύρει στην αναβολή και στην προσκόλληση στο γνωστό.

Επιπλέον προβάλλει  έναν σωρό δικαιολογίες ή ψέματα για καθυστερήσουμε ή να ακυρώσουμε την προσπάθειά μας και την δυναμιτίζει με κάθε είδους πειρασμούς, για να ενδώσουμε και πάλι στο καθιερωμένο.

Φοράει πολλές μάσκες και δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Άλλες φορές εμφανίζεται με τη μορφή της τελειομανίας, οπότε οποιοδήποτε μικρό βήμα κάνουμε το μηδενίζει,  άλλες φορές πάλι χρησιμοποιεί φράσεις και λέξεις που μας εγκλωβίζουν και εμποδίζουν την αλλαγή, όπως οι λέξεις «πάντα», «πρέπει», ή «ποτέ» και επιβάλει έναν απόλυτο, σχεδόν αφοριστικό, τρόπο σκέψης που αυθαίρετα γενικεύει, ώστε όλα να είναι ή άσπρα, ή μαύρα, λες και οι υπόλοιπες αποχρώσεις δεν υπάρχουν. Κρύβεται επίσης πίσω από την απεγνωσμένη δίψα μας για αποδοχή από τους άλλους και πίσω από το φόβο της έκθεσης του δυναμικού στους άλλους ή στα ίδια μας τα μάτια.

Εστιάζει τη ματιά μας μονίμως στα αρνητικά και στα ελαττώματα τα δικά μας, αλλά και των άλλων και μας υπενθυμίζει συνεχώς τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν. Αρέσκεται ακόμα να φοράει τη μάσκα της αλαζονείας, του «ξερόλα», που μας εμποδίζει να μάθουμε κάτι νέο και σταματά την εξέλιξή μας.

Αυτή η φωνή είναι το εσωτερικό μας αυτογκόλ, οι εσωτερικές μας τρικλοποδιές.

Χρειάζεται επίγνωση, εστιασμένη προσοχή και παρατήρηση από μέρους μας για να την ανιχνεύουμε πίσω από τα πολλά της προσωπεία.

Δε θα την νικήσουμε αν της αντιστεκόμαστε, την αρνιόμαστε,  ή ανοίγουμε πόλεμο μαζί της, αλλά θα προχωρήσουμε μπροστά μόνον αν την καθησυχάσουμε, αν την αναγνωρίσουμε και παρόλα αυτά μένουμε σταθεροί στον στόχο μας, κάνοντας μικρά, αλλά σταθερά βήματα κάθε φορά, φροντίζοντας ταυτόχρονα να απομακρύνουμε οτιδήποτε  αποσπά την προσοχή μας από αυτόν.

Νατάσσα Χαρέλα