Χαλίλ Γκιμπράν- Για τον πόνο

Και μια γυναίκα μίλησε και είπε, Μίλησέ μας για τον Πόνο.

Και κείνος αποκρίθηκε:

Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του οστράκου που περικλείει τη γνώση σας.

Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο.

Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας. Ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.

Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.

Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.

Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.

Είναι το πικρό φάρμακο που μ’ αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.

Γι’ αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα.

Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου,

Και η κούπα που σας δίνει, μ’ όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Προφήτης & ο Κήπος του Προφήτη,  εκδόσεις PRINTA
Advertisements

Κώστας Μόντης- Δεύτερη Παρουσία

Συγχώρεσέ τον Κύριε

που θα παρουσιαστεί αναμάρτητος

και δε θα ‘χη απάντηση όταν τον ρωτήξης

«Εσύ τι έκανες τόσα χρόνια

Εσύ πού σπαταλήθηκες τόσα χρόνια»

 

  • Πηγή: από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1628

Ηλέκτρα Στρατωνίου-Γυναίκα εγώ

Χορεύω με μάτια κλειστά,
με τα χέρια απλωμένα!
Σε χίλιους κύκλους το κορμί μου
χαράζει τον αέρα με λέξεις,
γράφοντας και πάλι μια σύγχρονη τραγωδία:
Η Εκάβη, η Μήδεια εγώ,
η Ηλέκτρα, η Κασσάνδρα εγώ,
Πηνελόπη και Ελένη εγώ!
Χορεύω, με τα μάτια κλειστά ·
είμαι μάνα, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι αδελφή, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι ερωμένη, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι γυναίκα! Πάντα!
Χορεύω με τα χέρια απλωμένα,
βουβά, τραγικά, απελπισμένα!

  • από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011

Νικηφόρος Βρεττάκος- Ευσέβεια

Όσο κι αν ήτανε τα χέρια μου

καθαρά, τα ξανάπλυνα

σήμερα στου Τρίποδα την πηγή

να γίνουνε καθαρότερα

επειδή

θα πιάσουνε έπειτα

ένα λουλούδι.

 

* Από το “Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ”, 1990

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Είναι τα ποτάμια

Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος

που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του

αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη

στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι

όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει

και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.

 

  • Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποιήματα», Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα

Ζωή Καρέλλη- Παραμονή της Γέννησης

Αμήν αμήν λέγω, Κύριε,

συγχώρησε την αδυναμία μου,

χώρον χάρισε στην αδυναμία μου, Κύριε,

με την αδυναμία μου να χωρέσω στην έκκληση

της ψυχής μου. Συγχώρεσε

την σκληρή κατάπτωση,

της σκληρότητας ψυχρής την κατάσταση,

της στείρας ψυχρότητας την κατάκτηση,

της σκληρότατης πτώσης τη στάση,

της ψυχής τη στειρότητα.

Εκείνος που δεν γεννά, δεν γεννάται,

δεν αναγεννάται ποτέ, Κύριε,

της Γέννησης «σκήνωσον εν εμοί»,

ο την Σάρραν και την Ελισσάβετ

γονίμους διδάξας, προς δόξαν σου αιώνιαν.

 

  • Από τη συλλογή Πορεία (1940)

John O’Donohue- For the Senses

May the touch of your skin

Register the beauty

Of the otherness

That surrounds you.

 

May your listening be attuned

To the deeper silence

Where sound is honed

To bring distance home.

 

May the fragrance

Of a breathing meadow

Refresh your heart

And remind you you are

A child of the earth.

 

And when you partake

Of food and drink,

May your taste quicken

To the gift and sweetness

That flows from the earth.

 

May your inner eye

See through the surfaces

And glean the real presence

Of everything that meets you.

 

May your soul beautify

The desire of your eyes

That you might glimpse

The infinity that hides

In the simple sights

That seem worn

To your usual eyes.

  • “For the Senses” by John O’Donohue, from To Bless the Space Between Us: A Book of Blessings. © Harmony, 2008.
  • Πηγή: ayearofbeinghere.com

Στέβη Σαμέλη – Γενέθλια

Μη μου μιλάς για τα χρόνια που φύγαν
Τ’αγαπώ…
Μαζί και τις ρυτίδες μου
Δεν τις φοβάμαι ούτε αυτές!
Μονάχα εκείνες της ψυχής έμαθα να φοβάμαι
μα τις απέφυγα αυτές…
Ξέρω πως έφταιξα, πως έκλαψα, λάθη πως έκανα πολλά
μα εκείνα μ’έφεραν εδώ
Για να μπορώ τώρα να πω, πως είμαι ευτυχισμένη.
Για να μπορώ τώρα να δω
όσα η ζωή αληθινά, να δώσει περιμένει.
Μα όταν έρθει η στιγμή!
Να νιώσεις, να εκτιμήσεις
κάθε της δώρο και γιορτή, που φέρνει για να ζήσεις.
Κι εμένα μου ΄φερε πολλά
μα μη βιαστείς να κρίνεις…
Όχι, δεν είναι η ομορφιά, τα πλούτη που ελπίζεις,
Αγάπη είναι, αληθινή
που αν θέλεις να τη ζήσεις, μάθε εσύ πρώτα ν’αγαπάς.
Κι αν πρέπει χρόνια να μετράς προτού να τη γνωρίσεις,
ας είναι …
Ας είναι ο λόγος που γερνάς !

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Εν πλήρει γνώσει

Υμνώ τη χαρά,

-αν και δεν ξέρω πόση θα μου μείνει ακόμη-

την υμνώ στο ακέραιο και εν πλήρει γνώσει.

Γιατί από το ζόφο,

το κάτεργο της δυστυχίας έχω περάσει.

Τα πάνδεινα έπαθα.

Προστρέχω υμνώ τη χαρά.

 

  • ( δημοσιευμένο στην ΠΟΙΗΤΙΚΗ Δεκέμβριος 2013)
  • ζωγραφική του Victor Vasnetsov, Sirin And Alkonost The Birds Of Joy And Sorrow, 1896

Ταό Τε Τσινγκ – 10

Μπορείς να ισορροπήσεις τη ζωτική σου ενέργεια,

Και να αγκαλιάσεις αχώριστα το Ένα;

Μπορείς να ελέγξεις την ανάσα σου

Και να την κάνεις απαλή σαν του μωρού;

Μπορείς να καθαρίσεις την εσωτερική σου ματιά

Μέχρι να βλέπεις μόνο Φως;

Μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους

Και να τους οδηγείς χωρίς να τους επιβάλλεσαι;

Μπορείς να διεκπεραιώσεις τις σημαντικές υποθέσεις,

Αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους;

Η υπέρτατη αρετή είναι

Το να γεννάς χωρίς να νιώθεις ότι σου ανήκει αυτό που γέννησες,

Να χαίρεσαι κάτι χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το κατέχεις,

Να δρας χωρίς να απαιτείς ανταμοιβή,

Να καθοδηγείς τους ανθρώπους, χωρίς να τους επιβάλλεσαι.

 

  • Η μετάφραση αυτή γράφτηκε από το Νικόλα Ρώσση, PhD, το Νοέμβριο του2010