Robert A.Johnson, Η σκιά- Αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής

Johnson Robert A., Η σκιά- Αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής, εκδόσεις Αρχέτυπο, μεταφραστής Μεταξάς Στέλιος

Ο Robert Johnson υπήρξε μαθητής του Καρλ Γιουνγκ και είναι αναλυτής της ίδιας σχολής. Σε όλη του τη ζωή ασχολείται με τη σκιερή πλευρά της ψυχής και είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Inner Work, Ecstasy, Femininity, Lost and Regained, Transformation.

Σε αυτό το βαθιά ενορατικό βιβλίο του ο διάσημος ψυχολόγος αναλύει το θέμα της Σκιάς (των τμημάτων εκείνων του εαυτού μας που απωθούμε ή αποφεύγουμε να εκδηλώσουμε), προτείνοντας παράλληλα πρακτικούς τρόπους επικοινωνίας και συμφιλίωσης με τα αθέατα, αλλά εξαιρετικά πολύτιμα για την ολοκλήρωσή μας ψυχικά υποπροϊόντα μας.

Ενδεικτικό απόσπασμα από το βιβλίο:

Η σκιά περιλαμβάνει ό,τι λανθάνει, εν μέρει, της συνείδησης. Είναι το περιφρονημένο κομμάτι της υπόστασής μας. Το ενεργειακό της δυναμικό πολλές φορές είναι εξίσου ισχυρό με εκείνο του εγώ. Εάν η σκιά συσσωρεύσει μεγαλύτερη ενέργεια απ΄ό,τι το εγώ, τότε εκρήγνυται είτε ως ατιθάσευτη οργή, είτε ως κάποια αναίδεια ή αδιακρισία που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας. Άλλοτε πάλι πέφτουμε σε κατάθλιψη ή μπορεί να μας συμβεί κάποιο ατύχημα που πολλές φορές φαίνεται να εξυπηρετεί δικό του σκοπό. Όταν η σκιά αυτονομείται, γίνεται ένα τρομερό τέρας μέσα στο ψυχικό μας ενδιαίτημα.

 

Advertisements

Γρηγόρης Βασιλειάδης, Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης

«Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης», του Dr. Γρηγόρη Βασιλειάδη, Ψυχολόγου – Συστημικού – Υπαρξιακού Ψυχοθεραπευτή, εκδόσεις  iWrite & Πηγή

«Το παρόν βιβλίο συνοψίζει, με ομολογιακό και βιωματικό τρόπο, τις πιο σημαντικές μου θέσεις ως ψυχολόγου, όπως αυτές σμιλεύτηκαν μέσα από τη επαγγελματική ψυχοθεραπευτική μου εμπειρία με ενήλικες κατά την τελευταία εικοσαετία, στο ατομικό κι ομαδικό πλαίσιο της θεραπείας.

Μέσα από μικρά και μεγαλύτερα κείμενα αναπτύσσονται τα πιο βασικά θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους και τους δυσκολεύουν στις ενδοπροσωπικές και διαπροσωπικές τους διαδρομές.

Ανοίγονται κι εξετάζονται προβληματισμοί που αφορούν τις ενδοοικογενειακές και συντροφικές σχέσεις, το νόημα της συνεξάρτησης, της κατάθλιψης, του φόβου, του θυμού, την ανάγκη της ψυχής για νόημα, την σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου, την αντίσταση στην ψυχοθεραπεία, και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί, και πολλά άλλα.

Γίνεται απόπειρα να αναδειχθούν ερμηνευτικά αθέατες πτυχές των παραπάνω προβλημάτων, και να προσφερθούν σε ειδικούς ψυχικούς υγείας και μη, νέες, λιγότερο αυτονόητες αναγνώσεις, προτάσεις κι οπτικές.

Ταυτόχρονα, στο βιβλίο κατατίθεται με αμεσότητα κι ευθύτητα η ματιά μου από την θέση του αναζητητή, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα στην προσωπική αυτογνωστική μου πορεία.

Οι καταθέσεις είναι κυρίως βιωματικές κι αφορούν σημαντικά υπαρξιακά και ψυχικά ζητήματα: το νόημα της ζωής, των συμπτωμάτων, των σχέσεων, των συναισθημάτων, των επιλογών και της ευθύνης, μέσα κι έξω από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία».

(Απόσπασμα του κειμένου της παρουσίασης του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης», από την Συγγραφέα και Ποιήτρια Χλόη Κουτσουμπέλη, στη Θεσσαλονίκη).

“…Θεραπεία τελικά μας λέει ο συγγραφέας είναι η βίωση αυτού που δεν βιώθηκε καθόλου ή αρκετά, και πρέπει να είναι κανείς έτοιμος και διατεθειμένος να κολυμπήσει σε βαθιά νερά, να ανατρέψει την ασφάλειά του, να πεθάνει για να ξαναγεννηθεί.

Τι σημαίνει να είσαι καλός πατέρας ή μητέρα. Ο συγγραφέας πολύ προσεκτικά και μεθοδικά με το νυστέρι του χειρουργεί τις σχέσεις και αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από αυτές, πίσω από τις αυταπάτες με τις οποίες ζει ο μέσος άνθρωπος

Με απλές φράσεις, με παραβολή, με παραδείγματα και κυρίως με έναν λόγο άμεσο που βγαίνει κατευθείαν από την ψυχή και απευθύνεται σ’ αυτήν ο Γρηγόρης Βασιλειάδης προσπαθεί να φωτίσει το σκοτάδι, ο κόσμος και οι σχέσεις μας είναι δικό μας δημιούργημα λέει, αν έχουμε προβλήματα με τους άλλους εμείς δεν έχουμε αποδεχτεί τον εαυτό μας.

Βασική αιτία του πόνου τονίζει ο συγγραφέας είναι ο αβίωτος πόνος. Αυτόν οφείλει να ζήσει κάθε θεραπευόμενος, το πένθος για τους νεκρούς που κρύβει στην ντουλάπα του.

… Μιλάει για τα δάκρυα των ασθενών, για την αγκαλιά στην ψυχοθεραπεία, για τους θεραπευόμενους που ψάχνουν την ουσία, για όλα τα ζητήματα μικρά και μεγάλα που προέκυψαν όλα αυτά τα χρόνια που ασχολείται με την θεραπεία.

Το βιβλίο τελειώνει με ένα όνειρο όπως μόνο έτσι θα μπορούσε να τελειώσει.

Ένα όνειρο συμμετοχής και συνειδητότητας, μία κοινότητα ανθρώπων που έχουν βρει τον κρυμμένο άνθρωπο μέσα τους.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο για να γράψω γι αυτό, ένιωσα σιγά σιγά να αλλάζω. Όχι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, αλλά προς τα μέσα. Ελπίζω αυτό να συμβεί και σε όλους τους αναγνώστες του…”

Ενδεικτικό απόσπασμα από το βιβλίο:

“…Μια ζωή περίμενα μια αγκαλιά απ’ την μάνα μου.

Όπως εγώ την ήθελα. Όπως και όσο εγώ το θελα να με σφίξει. Να ναι διακριτική και δοτική μαζί. Να το κάνει λαμβάνοντας υπόψη της τους δικούς μου φόβους, τις κρυφές μου επιθυμίες. Να σεβαστεί τους δικούς μου δισταγμούς.

Όσες φορές έκανε να με αγκαλιάσει, ποτέ αυτή η αγκαλιά δεν ήταν όπως την λαχταρούσα. Ήταν πάντα λειψή, υπερβολικά γεμάτη, άδεια, ή περισσότερο σύντομη απ’ ό,τι ήθελα. Πάντα έλεγα στον εαυτό μου:

«Είδες;! Είχες δίκιο που δίσταζες να την αγκαλιάσεις εσύ πρώτος… Αφού το ξέρεις: Δεν έχει να σου την δώσει…». Κι όμως, ξόδεψα χρόνια στην μεμψιμοιρία και στην προσχεδιασμένη αυτο-ματαίωση…

Ήρθε κάποια στιγμή η ώρα που γέμισε η καρδιά μου απ’ αυτό που ζητούσα, πριν η μάνα μου να μου το δώσει, κι ένιωσα πολύ πόνο για κείνον τον άνθρωπο, τη μάνα μου, που δεν ήξερε πως ν’ αγκαλιάσει (γιατί δεν ήξερε ούτε πως ν’ αγαπήσει, ούτε τον εαυτό της… πώς να ξέρει να το κάνει για τους άλλους!;).

Γεμάτο καθώς ήταν το ποτήρι μου, θέλησα να δώσω και σε κείνη να πιει να ξεδιψάσει.

Κι άρχισα εγώ αυτήν την φορά να την αγκαλιάζω για να της δώσω το περίσσευμα απ’ την δική μου γιομάτη αγκαλιά.

Κι εκείνη το κατάλαβε που δεν περίμενα αντάλλαγμα! Και μ’ έσφιξε με ευγνωμοσύνη.

Κι ήταν όπως ακριβώς την ήθελα! Μια αγκαλιά διψασμένη, γεμάτη από αποδοχή της δικής μου προσφοράς. Γεμάτη από αποδοχή.

Κι εγώ τώρα χάρηκα πολύ! Γιατί βρήκα αυτόν και αυτό που πάντα ζητούσα!

Απ’ τη μια, έναν ενδεή άνθρωπο, διψασμένο όπως ήμουν πριν κι εγώ, να δέχεται την αγκαλιά μου σαν πολύτιμο θησαυρό. Κι απ’ την άλλη, έναν πιο πλούσιο –εμένα- που ήθελε διακαώς να την προσφέρει!

Και πιο πολύ χάρηκα που δεν ζητούσα αυτήν την φορά, δεν περίμενα την ανταπόδοση.

Με γέμιζε που έδινα αυτό που για χρόνια είχα ο ίδιος στερήσει από μένα: Όχι την αγκαλιά κάποιου άλλου, της μάνας μου! Όχι! Του χα στερήσει την δική μου γεμάτη αγκαλιά…

Την χαρά της αγκαλιάς που από περίσσευμα κι άκοπα προσφέρεται….”

Ντέμης Κυριάκου – Albedo

Ντέμης Κυριάκου –  Albedo

Νεοελληνική ποίηση / Χαϊκού, Εκδόσεις: Αρχέτυπο

Είναι η νέα ποιητική συλλογή του ψυχίατρου, δραματοθεραπευτή και σύμβουλου έκδοσης του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ, Ντέμη Κυριάκου

Ένα ουράνιο ταξίδι αναζήτησης με όχημα τη φόρμα των παραδοσιακών ιαπωνικών ποιημάτων χαϊκού και προορισμό την απεραντοσύνη του αληθινού μας εαυτού, η πρωτότυπη αυτή ποιητική συλλογή του Ντέμη Κυριάκου. Μια αλχημιστική και μεταμορφωτική διεργασία, μέσα από πολύτιμες στιγμές επίγνωσης, που κορυφώνεται καθώς όλα στο σύμπαν γίνονται ένα.

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

Δαίμων πορφυρός,

οσμή επουράνια.

Παραπλάνηση.

Βρέχει ομορφιά,

αέναα τριγύρω,

και Εσύ παντού.

 

Pema Chodron, Όταν Όλα Καταρρέουν: Σοφές Συμβουλές για Δύσκολους Καιρούς

Pema Chodron, Όταν Όλα Καταρρέουν: Σοφές Συμβουλές για Δύσκολους Καιρούς, εκδόσεις Αρχέτυπο

Ίσως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο κατάλληλο βιβλίο για την εποχή που διανύουμε από αυτό το πραγματικά αριστούργημα. Συγγραφέας του η σημαντικότερη δασκάλα σήμερα του Βουδισμού, και πολυδιαβασμένη συγγραφέας, Πέμα Τσόντρον. Μέσα από την προσωπική της εμπειρία και αντλώντας από τη βουδιστική παράδοση, μάς λέει με τρόπο απλό και μεστό τι πρέπει να κάνουμε όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, όταν βυθιζόμαστε στην απόγνωση και στο φόβο. Επίσης μάς δείχνει πώς να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες στιγμές αλλά και πώς να τις χρησιμοποιήσουμε για την προσωπική μας ολοκλήρωση και ευτυχία.

Ένα βιβλίο γεμάτο χρήσιμες συμβουλές που μπορούν να φέρουν τάξη και αρμονία στη διαταραγμένη καθημερινότητά μας

Είναι στο χέρι μας να είμαστε ευτυχισμένοι, όμως δυστυχώς αυτή η δυνατότητα γλιστράει από το χέρια μας συνεχώς.

Μεταξύ άλλων θα μάθετε:

– Τρόπους να χρησιμοποιείτε τα οδυνηρά συναισθήματα ώστε να αντλείτε συμπόνια, κουράγιο και σοφία

– Τρόπους να επικοινωνείτε καλύτερα με τους άλλους αναπτύσσοντας αληθινή οικειότητα

– Πρακτικές αποδυνάμωσης των αρνητικών σας συνηθειών και συμπεριφορών

– Μεθόδους για να αντιμετωπίζετε τους φόβους σας και τις χαοτικές καταστάσεις στη ζωή σας

– Τρόπους για να αναπτύξετε την ενεργητικότητά σας στην καθημερινότητα

“Πώς η αρχαία σοφία μπορεί να μεταφερθεί στην καθημερινότητα μας… Απίστευτα σοφό και εξαιρετικά πρακτικό βιβλίο”- (Spirituality & Health)

“Ένα βιβλίο γεμάτο χρήσιμες συμβουλές που μπορούν να φέρουν τάξη και αρμονία στη διαταραγμένη καθημερινότητά μας”- (Publisher’s Weekly)

“Ένα βιβλίο εργαλείο ζωής”- (Natural Health)

 

 

 

Έκχαρτ Τόλε, Για μια νέα ζωή!

“Για μια νέα ζωή!”- Το κλειδί για την ευτυχία, την εσωτερική γαλήνη, την ανακάλυψη και κορύφωση των ονείρων σου, εκδόσεις Λιβάνη

Στο βιβλίο “Για Μια Νέα Ζωή!” ο Τόλε μας υποδεικνύει πως η υπέρβαση της βασισμένης στο Εγώ κατάστασης της συνειδητότητάς μας δεν είναι μόνο ουσιαστικής σημασίας για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και κλειδί για το τέλος των συγκρούσεων και της οδύνης σε όλον τον κόσμο. Ο Τόλε περιγράφει το πώς η προσκόλλησή μας στο Εγώ δημιουργεί τη δυσλειτουργία που οδηγεί στο θυμό, το φθόνο και τη δυστυχία, και δείχνει στους αναγνώστες πώς να αφυπνιστούν σε μια νέα κατάσταση συνειδητότητας και να ακολουθήσουν την ατραπό μιας αληθινά καταξιωμένης ύπαρξης.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

{…} Θα είσαι  ελεύθερος να εγκαταλείψεις τη δυστυχία σου τη στιγμή που την αναγνωρίζεις ως μη ευφυή. Η αρνητικότητα δεν είναι ευφυής. Ανήκει πάντα στο Εγώ. Το Εγώ μπορεί να είναι πονηρό αλλά δεν είναι ευφυές. Η πονηριά επιδιώκει τους δικούς της μικρούς στόχους. Η ευφυΐα βλέπει το ευρύτερο όλον, στο οποίο όλα τα πράγματα συνδέονται. Κίνητρο της πονηριάς είναι το συμφέρον και είναι εξαιρετικά μυωπική. Η πονηριά διαιρεί, η ευφυΐα συμπεριλαμβάνει.

{…} Οι περισσότεροι άνθρωποι κουβαλούν μεγάλη ποσότητα άχρηστων αποσκευών τόσο νοητικών όσο και συναισθηματικών, σε όλη τους τη ζωή. Περιορίζονται μέσω παραπόνων, θλίψης, εχθρότητας, ενοχής. Η συναισθηματική τους σκέψη έχει γίνει ο εαυτός τους, κι έτσι εμμένουν στο παλιό συναίσθημα επειδή ισχυροποιεί την ταυτότητά τους.

{…} Το να γνωρίζεις βαθιά τον εαυτό σου δεν έχει καμιά σχέση με οποιεσδήποτε ιδέες κολυμπάνε από ‘δώ κι από ΄κει μέσα στο νου σου. Το να γνωρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει να είσαι ριζωμένος στην Ύπαρξη, αντί να είσαι χαμένος μέσα στο νου σου.

 

Πάουλο Κοέλο, Ο αλχημιστής

Πάουλο Κοέλο, Ο αλχημιστής, εκδόσεις Λιβάνης- Νέα Σύνορα

“Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις”.

Ο “Αλχημιστής” έχει κερδίσει ένθερμους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία αυτή, που εκπλήσσει με την υποβλητική της απλότητα και εμπνέει σοφία, μιλάει για τον Σαντιάγο, το νεαρό βοσκό από την Ανδαλουσία που ξεκινά για ένα ταξίδι από την πατρίδα του την Ισπανία, ως την έρημο της Αιγύπτου, αναζητώντας κάποιο θησαυρό θαμμένο στις Πυραμίδες. Κανείς δεν ξέρει τι θησαυρός είναι αυτός ή αν ο Σαντιάγο θα κατορθώσει να ξεπεράσει τα εμπόδια που θα βρει μπροστά του. Ωστόσο, αυτό που ξεκινά σαν ταξίδι για την ανακάλυψη επίγειων αγαθών μετατρέπεται σε ανακάλυψη του θησαυρού που είναι κρυμμένος μέσα μας. Πλούσια, γεμάτη εικόνες και βαθιά ανθρώπινη, η ιστορία αυτή αποτελεί μια αιώνια μαρτυρία της δύναμης που έχουν τα όνειρά μας να μας μεταμορφώσουν και της σημασίας του να ακούει κανείς την καρδιά του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Γεννημένος το 1947 στο Ρίο ντε Zανέιρο, ο Πάουλο Κοέλο είναι σήμερα ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς του κόσμου. Με την έκδοση των πρώτων του βιβλίων, Το Ημερολόγιο Ενός Μάγου (2000) και Ο Αλχημιστής (1996), ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι γεμάτο επιτυχίες, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας. Άλλα έργα του Πάουλο Κοέλο που έχουν εκδοθεί από τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη είναι: Ο Διάβολος και η Δεσποινίδα Πριμ (2001), Η Βερόνικα Αποφασίζει να Πεθάνει (1999), Το Πέμπτο Βουνό (1998), Στις Όχθες του Ποταμού Πιέδρα Κάθισα κι Έκλαψα (1995), Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός (1998), Οι Ερωτικές Επιστολές του Προφήτη (επιμέλεια, 1997). Τα βιβλία του Κοέλο όχι μόνο έφτασαν στην κορυφή των καταλόγων μπεστ σέλερ, αλλά έδωσαν και το έναυσμα για κοινωνικές και πολιτιστικές δημόσιες συζητήσεις. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 57 γλώσσες σε περισσότερες από 150 χώρες.

Απόσπασμα του συγγραφέα από την εισαγωγή του βιβλίου:

{…} Το 1981 ήρθα σε επαφή με το ΡΑΜ και το δάσκαλό μου, ο οποίος θα με ξαναέφερνε στο χαραγμένο για μένα δρόμο. Κι ενώ εκείνος με εκπαίδευε στη διδασκαλία του, μελέτησα εκ νέου την αλχημεία για δικό μου λογαριασμό. Κάποια νύχτα, ενώ συζητούσαμε ύστερα από μια εξαντλητική διαδικασία τηλεπάθειας, τον ρώτησα γιατί η γλώσσα των αλχημιστών ήταν τόσο αόριστη και τόσο πολύπλοκη.

– Υπάρχουν τρία είδη αλχημιστών, μου είπε ο δάσκαλος. Εκείνοι που είναι αόριστοι γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάνε· εκείνοι που είναι αόριστοι γιατί ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάνε, αλλά ξέρουν επίσης ότι η γλώσσα της αλχημείας απευθύνεται στην καρδιά και όχι στο νου.

– Και ποιο είναι το τρίτο είδος; ρώτησα.

– Εκείνοι που ποτέ δεν άκουσαν για αλχημεία, αλλά κατάφεραν, μέσα από το βίωμά τους, να ανακαλύψουν τη φιλοσοφική λίθο.

Κατόπιν τούτου ο δάσκαλός μου -που ανήκε στο δεύτερο είδος- αποφάσισε να μου παραδώσει μαθήματα αλχημείας. Ανακάλυψα ότι η συμβολική γλώσσα, που τόσο με ενοχλούσε και με μπέρδευε, ήταν ο μόνος τρόπος να αγγίξω την ψυχή του κόσμου ή αυτό που ο Γιουνγκ αποκάλεσε το «συλλογικό ασυνείδητο». Ανακάλυψα τον προσωπικό μύθο και τα σημάδια του Θεού, αλήθειες που η εγκεφαλική μου νοημοσύνη αρνιόταν να δεχτεί λόγω της μεγάλης τους απλότητας. Ανακάλυψα ότι η προσέγγιση του μεγάλου έργου δεν είναι προνόμιο μερικών, αλλά όλων των ανθρώπων πάνω στη γη. Φυσικά το μεγάλο έργο δεν εμφανίζεται πάντα με τη μορφή ενός αβγού ή ενός μπουκαλιού με υγρό, αλλά όλοι μπορούμε -χωρίς καμιά αμφιβολία- να βυθιστούμε στην ψυχή του κόσμου.

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

{…} Ο γέρος όμως ήθελε οπωσδήποτε κουβέντα. Ρώτησε τι βιβλίο διάβαζε το αγόρι. Εκείνο σκέφτηκε να φερθεί με αγένεια και ν’ αλλάξει παγκάκι, ο πατέρας του όμως το είχε μάθει να σέβεται τους πιο ηλικιωμένους. Κι έτσι έδειξε το βιβλίο στο γέρο για δυο λόγους: πρώτον, γιατί δεν μπορούσε να προφέρει τον τίτλο και, δεύτερον, αν ο γέρος δεν ήξερε να διαβάζει, από μόνος του θα άλλαζε παγκάκι, για να μην αισθάνεται ταπεινωμένος.

– Α! είπε ο γέρος περιεργαζόμενος το βιβλίο απ’ όλες τις πλευρές, λες και επρόκειτο για παράξενο αντικείμενο. Είναι σπουδαίο βιβλίο, βαρετό όμως.

Το αγόρι ξαφνιάστηκε. Ώστε και ο γέρος ήξερε να διαβάζει και είχε μάλιστα διαβάσει κι εκείνο το βιβλίο. Και αν το βιβλίο, όπως έλεγε, ήταν βαρετό, τότε προλάβαινε να το αλλάξει με κάποιο άλλο.

– Πρόκειται για ένα βιβλίο που λέει ό,τι λένε σχεδόν όλα τα βιβλία, συνέχισε ο γέρος. Για την αδυναμία των ανθρώπων να ορίζουν την ίδια τους τη μοίρα. Στο τέλος, καταφέρνει να κάνει τους πάντες να πιστέψουν

στο μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου.

– Και ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου; ρώτησε έκπληκτο το αγόρι.

– Είναι το εξής: κάποια στιγμή χάνουμε την ικανότητα να ελέγχουμε τη ζωή μας και βρισκόμαστε στο έλεος της μοίρας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου.

– Δε μου συνέβη κάτι τέτοιο, είπε το αγόρι. Ήθελαν να με κάνουν παπά κι εγώ αποφάσισα να γίνω βοσκός.

– Καλύτερα έτσι, είπε ο γέρος. Γιατί σου αρέσει να ταξιδεύεις.

«Μάντεψε τις σκέψεις μου», συλλογίστηκε το αγόρι.

{…} Το αγόρι δεν είχε ιδέα τι θα πει Προσωπικός Μύθος.

– Είναι αυτό που πάντα επιθυμούσες να κάνεις. Όλοι οι άνθρωποι, στα πρώτα νεανικά τους χρόνια, ξέρουν ποιος είναι ο Προσωπικός Μύθος τους. Την εποχή αυτή της ζωής όλα είναι ξεκάθαρα, όλα γίνονται και οι άνθρωποι δε φοβούνται να ονειρεύονται και να επιθυμούν όσα θα ήθελαν να πραγματοποιήσουν στη ζωή τους. Όσο όμως περνά ο χρόνος, μια μυστική δύναμη αρχίζει να προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιήσει κανείς τον Προσωπικό Μύθο του Για το αγόρι, τα λόγια του γέρου δεν είχαν και πολύ νόημα. Ήθελε όμως να μάθει ποιες ήταν οι «μυστικές δυνάμεις»· η κόρη του εμπόρου θα έμενε μ’ ανοιχτό το στόμα.

– Είναι δυνάμεις που φαίνονται κακές, αλλά στην πραγματικότητα σου διδάσκουν πώς να εκπληρώσεις τον Προσωπικό Μύθο σου. Προετοιμάζουν το πνεύμα και τη θέληση σου, γιατί πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια: όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, όταν επιδιώξεις κάτι, σημαίνει ότι η επιθυμία σου πηγάζει από την Ψυχή του Κόσμου. Είναι η αποστολή σου πάνω στη Γη.

– Ακόμη κι αν θέλεις μόνο να ταξιδεύεις; Ή να παντρευτείς την κόρη ενός εμπόρου υφασμάτων;

– Ή ν’ αναζητήσεις ένα θησαυρό. Η Ψυχή του Κόσμου τρέφεται από την ευτυχία των ανθρώπων. Ή από τη δυστυχία, το φθόνο, τη ζήλια. Η εκπλήρωση του Προσωπικού του Μύθου, αυτό είναι το μοναδικό χρέος του ανθρώπου. Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα. Κι όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο:

http://www.real-greece.ru/ska4/O%20alximistis%20Coelio.pdf

 

Τα μηνύματα του σώματός μας και πώς να τα κατανοούμε, Jean-Piere Barral

Τα μηνύματα του σώματός μας και πώς να τα κατανοούμε, Jean-Piere Barral, μετάφραση: Γιώργης Τουφεξής, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2012

Στο εκλαϊκευμένο αυτό έργο του ο διακεκριμένος οστεοπαθητικός Ζαν-Πιερ Μπαράλ μας εξηγεί τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στα όργανα του σώματός μας και στις συγκινησιακές καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε ή βιώσαμε στο παρελθόν, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα και προτείνοντας λύσεις και τρόπους για να αποφορτίζουμε την ένταση που αυτά συγκρατούν.

Ο Μπαράλ ξεκινάει από τη βασική αρχή ότι το σώμα έχει μνήμη. Σε αυτό εγγράφεται η ανάμνηση τραυματικών βιωμάτων, συναισθηματικών ή σωματικών, τα οποία παραμένουν σε κατάσταση ύπνωσης έως ότου ένα ερέθισμα τα αφυπνίσει, και τότε μπορεί να εκδηλωθούν με άλλη μορφή από την αρχική ή σε άλλη περιοχή του σώματος.

Σε αυτό το βιβλίο μπορούμε να βρούμε μια λεπτομερή περιγραφή των οργάνων του σώματός μας, των προειδοποιητικών συμπτωμάτων σε περίπτωση που δυσλειτουργούν, των προβλημάτων που μπορεί να τα επηρεάσουν και των αιτίων που προκαλούν αυτά τα προβλήματα.

Βρίσκουμε επίσης οδηγίες για το πώς μπορούμε να φροντίσουμε τα όργανά μας σε συγκινησιακό, σωματικό και διατροφικό επίπεδο. Και στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια σχετικά συνοπτική, ωστόσο κατατοπιστική αναφορά στις ήπιες θεραπευτικές μεθόδους όπως η γιόγκα, τα ανθοϊάματα Μπαχ, η σωφρολογία, το τάι τσι τσουάν κ.ά.

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

Το σημερινό σύστημα υγείας έχει την τάση να μας λέει: «Ας αρρωσταίνετε, εμείς θα σας θεραπεύουμε». Δεν είναι βέβαιο ότι αυτή η στάση είναι καλή. Θα ήταν προτιμότερο να μας συστήνουν: «Κάντε προπάντων ό,τι είναι δυνατόν για να έχετε καλή υγεία».

Σε αυτό το βιβλίο θα κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια για να σας δώσω πληροφορίες που θα σας βοηθήσουν να κατανοείτε τη γλώσσα του σώματος και να προσαρμόζεστε στις απαιτήσεις του ώστε να διαχειρίζεστε καλύτερα τη φυσική σας κατάσταση και την υγεία σας. Για παράδειγμα, αν κάποια μέρα πονάει το στομάχι σας, πριν σπεύσετε στο φαρμακείο και αγοράσετε κάποιο φάρμακο που καμουφλάρει τον πόνο, κάντε στον εαυτό σας κάποιες ουσιώδεις ερωτήσεις: «Πώς πέρασε η μέρα μου; Στη δουλειά, μήπως συγκρούστηκα με τους ανωτέρους μου; Αν έτσι έγινε, πόσο πολύ με ενόχλησε αυτό;» Αν καταλήξετε, για παράδειγμα, στο συμπέρασμα ότι τα πικρά λόγια του προϊσταμένου σας προκάλεσαν το στομαχόπονο, μπορείτε να μετριάσετε τον πόνο και επίσης να χτίσετε καλύτερα τις άμυνες σας. Με ποιον τρόπο; Δημιουργώντας με τη φαντασία σας μια νέα στάση απέναντι σε αυτή την ενόχληση, ενισχύοντας την προστασία σας, επιστρατεύοντας τις δυνάμεις σας, φροντίζοντας το όργανο του σώματος σας με την κατάλληλη διατροφή και υιοθετώντας υγιεινή ζωή. Σε αυτό το βιβλίο θα βρείτε για κάθε όργανο του σώματος:

* μια σύντομη περιγραφή της λειτουργίας του

*λεπτομερή εξήγηση των δυσλειτουργιών του και των τυχόν συμπτωμάτων

*τις συγκινησιακές καταστάσεις που συνδέονται με το συγκεκριμένο όργανο

*μια περιγραφή της προσωπικότητας του ατόμου, του φάσματος των συγκινησιακών καταστάσεων που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο όργανο. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος «ήπαρ» ή ο άνθρωπος «καρδιά» ή ο άνθρωπος «νεφροί», γνωρίζοντας ότι αναφερόμαστε στο όργανο που κυριαρχεί, καθώς τα όργανα του σώματος μας αλληλεπιδρούν

*τέλος, την κατάλληλη φροντίδα για κάθε συγκεκριμένο όργανο, σε σωματικό, διατροφικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Πριν καταλήξετε στους ειδικούς και τους ακούσετε να λένε «Τίποτα δε λειτουργεί πια, θα σας αναλάβουμε εμείς», μη λησμονείτε ότι έχετε στη διάθεσή σας κάποια αποτελεσματικά μέσα δράσης για να διατηρείτε την υγεία σας: να αφουγκράζεστε και να κατανοείτε τα μηνύματα που σας δίνει το σώμα σας.

Οι συγκινήσεις μας αντηχούν στα όργανά μας

Όταν δοκιμάζουμε μια συγκίνηση, δεν είναι το πόδι μας ή το σαγόνι μας που αντιδρά, αλλά τα όργανά μας. Πράγματι, είναι πολύ δεκτικά στις συγκινήσεις και στα συναισθήματά μας. Με αυτό τον τρόπο οι συγκινήσεις μας σωματοποιούνται. Υπάρχουν φράσεις της καθομιλουμένης που το εκφράζουν αυτό αυθόρμητα: «Μου ‘πρηξες το συκώτι», «Μου ραγίζεις την καρδιά», «Μου κόπηκαν τα ήπατα», «Μου κόπηκε η χολή», «Μου πιάστηκε η ανάσα», «Μου γυρίζει το στομάχι». Όπως επίσης λέμε: «Έχει μεγάλο στομάχι», «Έχει καρδιά»… Σε πολλές γλώσσες υπάρχει πλούτος εκφράσεων για το φάσμα των συγκινησιακών καταστάσεων που σωματοποιούνται. Υπάρχει ιεραρχία στο βαθμό ανταπόκρισης των οργάνων. Είναι συνάρτηση της έντασης, της σοβαρότητας και της διάρκειας του στρες. Είναι δύσκολο να συγκρίνουμε το στρες που αισθάνεται κάποιος όταν έχει χάσει τα κλειδιά του με αυτό που προκαλείται από μια ερωτική απιστία ή από τη ρήξη με ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Στη συνήθη κατάταξη της έντασης των συγκινήσεων, πρώτη θέση κατέχει ο θάνατος ενός οικείου προσώπου, κατόπιν το διαζύγιο, η απόλυση από τη δουλειά και η ανεπιθύμητη μετακόμιση. Μετά από αυτά ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Οι συγκινησιακές αντιδράσεις ξεκινούν από τους απλούς σπασμούς της χοληδόχου κύστης, τις καούρες, τον εμετό, την αδιαθεσία, τη λιποθυμία, το έλκος στομάχου και δωδεκαδάκτυλου, τους διάφορους τύπους ηπατίτιδας, ως τις πιο σοβαρές ασθένειες . Γενικά μιλώντας, οι μικρές απογοητεύσεις επιδρούν στη χοληδόχο κύστη και στο ηλιακό πλέγμα (που εδρεύει χαμηλά στο στομάχι). Θα δούμε ότι κάθε όργανο συνδέεται συγκινησιακά και φυσιολογικά με τον εγκέφαλο. Η συγκινησιακή σχέση με αυτόν είναι ποιοτική. Δεν τον επηρεάζει οποιουδήποτε είδους στρες. Τα πρωτεία κατέχουν το έντερο και το ήπαρ, που είναι οι πιο σημαντικές αποθήκες συγκινήσεων.

Τα όργανά μας αντηχούν τη συμπεριφορά μας

Δεν είναι απλώς ότι ένα όργανο αντιδρά σε μια συγκεκριμένη συγκινησιακή κατάσταση, αλλά η αντίδραση του οργάνου προδίδει κάποιες από τις συμπεριφορές μας. Ας πάρουμε για παράδειγμα το έντερο, που συνδέεται συχνά με την ψυχική ακαμψία και τη μανία καθαριότητας. Όταν ένα άτομο που παρουσιάζει ευαισθησία ή αδυναμία στο έντερο βρεθεί σε παροξυσμό, θα εμφανίσει ξαφνικά φρενίτιδα καθαριότητας ή θα συγκρουστεί με πρόσωπα του περιβάλλοντός του για ασήμαντες λεπτομέρειες.

 

Peter Kelder, Οι πέντε “Θιβετιανοί” – Το μεγάλο μυστικό της ζωής – Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Peter Kelder, Οι πέντε “Θιβετιανοί” – Το μεγάλο μυστικό της ζωής –    Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ- Ανακαλύψτε τις μαγικές ασκήσεις των Λάμας που εμποδίζουν το γήρας, εκδόσεις Αξίωμα

«Σ΄ αυτό το γοητευτικό βιβλίο ο Πήτερ Κέλντερ αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά. Οι ασκήσεις τονώνουν τα διάφορα συστήματα ενέργειας τόσο δραστικά, που τα αποτελέσματα παρουσιάζονται γρήγορα και γίνονται αντιληπτά από τον ασκούμενο, ο οποίος αισθάνεται η στάθμη της ενέργειάς του να ανεβαίνει με φανταστική ταχύτητα…». (Chris Griscom, δασκάλα της Σίρλεϊ Μακ Λέιν)

Όπως υποστηρίζει ο Πήτερ Κέλντερ στην πραγματικότητα οι ασκήσεις αυτές, οι πέντε «Θιβετιανοί», δεν είναι απλώς ασκήσεις, αλλά κάτι παραπάνω. Οι  μοναχοί Λάμα τις ονομάζουν «Τελετουργίες».

Οι ασκήσεις αυτές εφαρμόζονταν από μοναχούς στο Θιβέτ με στόχο τη μακροζωία και την υγεία, την ανανέωση των κυττάρων, το ενισχυμένο ανοσοποιητικό σύστημα, την πνευματική διαύγεια, τη γενικότερη τόνωση του σώματος. Εάν εφαρμόζονται καθημερινά αυξάνουν την ενέργεια και τη φυσική δύναμη, αφού ενεργοποιούν τα 7 βασικά ενεργειακά κανάλια του σώματος (τσάκρας).

Τρόπος εκτέλεσης ασκήσεων:

  • Στην αρχή ο συγγραφέας προτείνει να ξεκινήσουμε με τρεις επαναλήψεις για την κάθε άσκηση και να αυξάνουμε σταδιακά κατά δύο φορές κάθε εβδομάδα, μέχρι να φτάσουμε στο ιδανικό, μέγιστο όριο των επαναλήψεων κάθε άσκησης, που είναι 21φορές την ημέρα.

Δείτε τις ασκήσεις στο παρακάτω βίντεο:

Richard Bach – Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον, το κλασικό αριστούργημα του Richard Bach, είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που έμειναν στην πρώτη θέση της λίστας best seller των New York Times για δύο συνεχόμενα χρόνια. Με περισσότερα από 60 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων του να ταξιδεύουν στον κόσμο, ο Richard Bach παραμένει ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρίσιμους συγγραφείς των τελευταίων δεκαετιών. Πρώην πιλότος της πολεμικής και της πολιτικής αεροπορίας, και πιλότος σε επικίνδυνες αεροπορικές επιδείξεις, ο Bach συνεχίζει να πετά και να γράφει, εξερευνώντας τη χαρά και την ελευθερία του ουρανού, καταγράφοντας και ερμηνεύοντας τις εμπειρίες του.

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον, η πιο πολυσυζητημένη, γεμάτη έμπνευση ιστορία της εποχής μας, αφηγείται τη ζωή ενός πουλιού, που είναι αποφασισμένο να μην είναι συνηθισμένο. Αυτό το μοντέρνο κλασικό best seller, που έχει εκδοθεί με ένα όμορφο νέο εξώφυλλο και είναι η ιστορία ανθρώπων που θέλουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, αλλά και να φτιάξουν τους δικούς τους κανόνες, έχει εμπνεύσει ανθρώπους ανά δεκαετίες.

«Οι πιο πολλοί γλάροι το μόνο που μπαίνουν στον κόπο να μάθουν είναι οι βασικές αρχές της πτήσης – δηλαδή πώς να πετούν για να φτάσουν από την ακροθαλασσιά στην τροφή τους και πάλι πίσω», γράφει ο συγγραφέας Richard Bach σε αυτή την αλληγορία για ένα μοναδικό πουλί που ονομάζεται Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον.

«Γι’ αυτούς δεν έχει σημασία το πέταγμα, αλλά το φαγητό. Όμως για τούτον εδώ το γλάρο, μετρούσε πολύ περισσότερο η χαρά τού να πετάει».

Το πέταγμα στην πραγματικότητα είναι η μεταφορά που κάνει την ιστορία αυτή υψηλού νοήματος. Αυτό το μοντέρνο κλασικό best seller είναι ένα παραμύθι για την αναζήτηση υψηλού νοήματος στη ζωή, ακόμη κι αν το σμήνος σου, η φυλή ή η γειτονιά σου βρίσκει τη φιλοδοξία σου απειλητική (κάποια στιγμή ο αγαπημένος μας γλάρος εξορίζεται από το ίδιο του το σμήνος).

Χωρίς να διακινδυνεύει το υψηλό του όραμα, ο Ιωνάθαν μαθαίνει τη σημασία της αγάπης και της ευγένειας και λαμβάνει την ύψιστη ανταμοιβή – την υπεροχή. Οι ονειρικές εικονογραφήσεις από τον Russell Munson είναι απλώς οι σωστές εικονογραφήσεις για αυτό το κλασικό έργο πνευματικότητας που έχει εμπνεύσει χιλιάδες αναγνώστες να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι στη ζωή και να εκπληρώσουν τον πραγματικό τους σκοπό.

Η νέα εμπλουτισμένη έκδοση ενός κλασικού βιβλίου με το τέταρτο μέρος του Γλάρου Ιωνάθαν που για χρόνια ο συγγραφέας κρατούσε σε ένα συρτάρι.

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον: Ένας Χαλίλ Γκιμπράν με φτερά

Από τις εκδόσεις: Διόπτρα

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

{…} Το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα και επιμονή, είναι ο δρόμος όλων εκείνων που τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι. Ως αντάλλαγμα για αυτή την προσπάθεια μας θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους οι φίλοι και οι συγγενείς.

Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε να ονειρευτούμε.

{…} Πρέπει να καταλάβετε πως ένας γλάρος είναι μια απεριόριστη ιδέα ελευθερίας, μια εικόνα του Μεγάλου Γλάρου και πως όλο σας το σώμα, από τη μια ως την άλλη άκρη των φτερών σας, δεν είναι παρά η ίδια σας η σκέψη σε μια ορατή μορφή. Σπάστε τις αλυσίδες της σκέψης σας και θα σπάσετε τις αλυσίδες του σώματός σας

{…} Φυσικά δεν αγαπάς το μίσος και το κακό. Πρέπει να προσπαθήσεις για να δεις τον αληθινό γλάρο, το καλό μες στον καθένα τους και να τους βοηθήσεις να το δουν μέσα τους. Αυτό εννοώ αγάπη. Κι είναι όμορφο, όταν μάθεις τον τρόπο.

Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο εδώ:

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/richard_bach_jonathan_livingston_seagull2.htm#0

 

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης- Φύλλα Πορείας I

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ,  Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης (Φύλλα Πορείας I), Εκδόσεις OPERA

Ο Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay) γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή). Γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και, εν συνεχεία, δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μονίμως και παντού προσκεκλημένος, προσπαθεί να παρίσταται σε μαθήματα, σεμινάρια και συνέδρια στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, το Μεξικό, τις Η.Π.Α, την Ιταλία, την Ισπανία. Στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις opera τα βιβλία του: Να σου πω μια ιστορία, Βασίσου πάνω μου, Ιστορίες να σκεφτείς, Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό, Ο μύθος της θεάς Τύχης, Από την άγνοια στη σοφία, Να βλέπεις στον έρωτα, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης (Φύλλα Πορείας I), Ο δρόμος της συνάντησης (Φύλλα πορείας II), Ο δρόμος των δακρύων (Φύλλα πορείας III), Ο δρόμος της ευτυχίας (Φύλλα πορείας IV), Ο δρόμος της πνευματικότητας (Φύλλα πορείας V), Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, Ο τρομερός εχθρός.

Ασφαλώς, αν είχαμε την τύχη να μας “πέσουν” γονείς υποστηρικτικοί, τότε έχουμε το πλεονέκτημα ότι από μικροί πήραμε ωφέλιμα μηνύματα:

“Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι.”

“Μπορείς να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτεσαι.”

“Μπορείς να αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι.”

“Μπορείς να παίρνεις τα δικά σου ρίσκα.”

“Θα πρέπει μόνος σου να ψάξεις να βρεις αυτό που χρειάζεσαι, γιατί αυτό σημαίνει μεγαλώνω, είμαι ώριμος και αυτοεξαρτώμενος.”

Αυτά τα προνομιούχα παιδάκια πηδούν μόνα τους από το τραμπολίνο και βουτάνε στη ζωή από ένα σημείο ευνοϊκό. Βέβαια, δεν έχει όλος ο κόσμος τέτοια τύχη. Όσοι, λοιπόν, δεν ήταν τόσο τυχεροί, θα χρειαστούν κάποιον να τους βοηθήσει, έστω κι ένα βιβλίο σαν αυτό.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ είναι ο πρώτος από μια σειρά τεσσάρων τόμων που φέρουν τον γενικό τίτλο: “Φύλλα Πορείας”. Με γλώσσα απλή, καθημερινή, σύντομες και συχνά ελλειπτικές προτάσεις, ο Χόρχε Μπουκάι καθοδηγεί τον αναγνώστη σε μια συζήτηση φιλική, θεραπευτική, καθόλου θεωρητική, με μεγάλη πρακτική αξία, όπου, χωρίς να προτείνει λύσεις, βοηθάει να βρεθούν. Η ζωή, οι σχέσεις μας, η στάση και η συμπεριφορά μας μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Η προσωπική του άποψη είναι ένα απόσταγμα σοφίας, εμπειρίας, πολύχρονης θεραπευτικής πρακτικής και στοχασμού του μελετητή της παγκόσμιας μυθολογίας και διανόησης. Στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ο Μπουκάι διδάσκει χωρίς να κάνει κήρυγμα. Γίνεται μαζί δάσκαλος και μαθητής, καταθέτει μαρτυρίες και σκέψεις άλλων, αναλύει και εξηγεί, τεκμηριώνει επιστημονικά και μας οδηγεί σε λογικά συμπεράσματα, ακυρώνοντας την αυθεντία του καθοδηγητή. Τα “Φύλλα Πορείας” του είναι λιγότερο κατευθυντήριες γραμμές και περισσότερο αφορμές για προβληματισμό. Για κάθε κατάσταση κάνει μια νύξη και διηγείται μια “ιστορία” που “κάτι λέει”, κάτι που μας αφήνει να το εννοήσουμε μόνοι μας, αποκομίζοντας τη χαρά της ανακάλυψης και την ικανοποίηση της συνειδητοποίησης.

(Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, από την παρουσίαση της έκδοσης)

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

{…} Κάποιοι  από  τους  οδηγούς  αυτούς,  μου  δίδαξαν  πως υπάρχουν  πολλοί  δρόμοι  για  να  φτάσει  κανείς,  αμέτρητες προσεγγίσεις,  χιλιάδες  τρόποι,  δεκάδες  μονοπάτια  που  μας οδηγούν στη σωστή κατεύθυνση.

Ασφαλώς, υπάρχουν κάποιοι δρόμοι που αποτελούν μέρος κάθε πορείας που χαράξαμε.

Δρόμοι που δε γίνεται να αποφύγουμε.

Δρόμοι που πρέπει να διαβεί κανείς αν θέλει να συνεχίσει.

Δρόμοι για τους οποίους θα μάθουμε τα απολύτως απαραίτητα,  ώστε να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής.

Κατά τη γνώμη μου, αυτοί οι αναπόφευκτοι δρόμοι είναι τέσσερις:

  1. Ο δρόμος  της  ανακάλυψης  του  εαυτού  μας  και  της οριστικής αποδοχής της ευθύνης για την ίδια μας τη ζωή, που εγώ ονομάζω:  Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης.
  2. Ο δρόμος της ανακάλυψης του άλλου, του έρωτα και του σεξ, που  εγώ τον λέω:  Ο δρόμος της Συνάντησης.
  3. Ο δρόμος  της  απώλειας  και  του  πένθους,  που  τον ονομάζω: Ο δρόμος των Δακρύων.
  4. Και τέλος, ο δρόμος της ολοκλήρωσης και της αναζήτησης του νοήματος, που τον ονομάζω: Ο δρόμος της Ευτυχίας

{…} Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να είμαι αυτός που είμαι, αντί να νομίζω ότι πρέπει να περιμένω να μου ορίσει κάποιος άλλος πού θα έπρεπε να βρίσκομαι ή ποιος θα έπρεπε να είμαι.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να αισθάνομαι αυτό που αισθάνομαι, αντί να νοιώθω αυτό που θα ένοιωθαν οι άλλοι στη θέση μου.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να σκέφτομαι αυτό που σκέφτομαι και το δικαίωμα επίσης να το λέω αν θέλω, ή να μη λέω τίποτα, αν δεν με συμφέρει.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να ρισκάρω ό,τι αποφασίζω εγώ να ρισκάρω, με τον μοναδικό όρο ότι δέχομαι να πληρώσω εγώ ο ίδιος το τίμημα αυτού του ρίσκου.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να ψάχνω αυτό που νομίζω ότι χρειάζομαι  από τον κόσμο, αντί να περιμένω να μου δώσει ο άλλος την άδεια για να το αποκτήσω.

Από αυτές τις πέντε βασικές άδειες εξαρτάται

Από  αυτές  τις  πέντε  βασικές  άδειες  εξαρτάται  αν  είναι κανείς πρόσωπο. Και το να είσαι πρόσωπο, είναι ο μοναδικός δρόμος για να γίνεις αυτοεξαρτώμενος.

Γιατί  αυτές  οι  άδειες  μου  επιτρέπουν  τελικά  να  είμαι πραγματικά αυτός που είμαι.

{…} Η δική  μου άποψη για την αυτογνωσία αρχίζει με το να θυμάμαι ότι:

Δεν είναι ότι έχω σώμα, αλλά ότι είμαι σώμα.

Δεν είναι ότι έχω συναισθήματα,  αλλά ότι είμαι τα  συναισθήματα που νιώθω.

Δεν είναι ότι έχω  έναν τρόπο  σκέψης,  αλλά ότι είμαι  ο τρόπος που σκέφτομαι.

Τελικά ο καθένας μας είναι οι σκέψεις του, τα συναισθήματά του,  ίδιο το σώμα του και, συγχρόνως, κάτι παραπάνω: το είναι του.

Ο  καθένας  μας  πρέπει  να  ξέρει  πως  είναι  όλα  όσα  μας βοηθάει να αφομοιώσουμε η αλληγορία της άμαξας.

Εάν  επιχειρήσω  να  με γνωρίσω,  πρέπει  να  αρχίσω  από την  αυτοπαρατήρηση  με  βλέμμα  αθώο  και  ειλικρινές,  χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να ξεκινάω  με ήδη διαμορφωμένη άποψη για το πώς θα έπρεπε να είμαι.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να γνωρίσω τον εαυτό μου αν ψάχνω να τον βρω με βλέμμα επικριτικό.

Είναι αρκετά συνηθισμένο —και εγώ θεωρώ αρκετά καταστροφικό—, να αναλύουμε τις πράξεις και τις σκέψεις μας με φράσεις όπως αυτές:

«Τι ηλίθιος που είμαι!»

«Έπρεπε να το είχα καταλάβει…»

«Μα πώς μπορώ να είμαι τόσο βλάκας;»

«Μού ’ρχεται να πάω να αυτοκτονήσω »Κ.λπ., κ.λπ.

Λέω, λοιπόν, πώς αν μπορούσε κανείς να το μετατρέψει όλο αυτό σε μια συμπεριφορά πιο επιδοκιμαστική, πιο επιφυλακτική, αν μπορούσε να πει: «Έκανα λάθος. Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να το κάνω καλύτερα…»

«Αυτό καλό θα είναι να το θυμάμαι…»

«Φέρθηκα πολύ επιπόλαια, καμιά φορά το άγχος μου δεν με βοηθάει…»

«Από δω και πέρα θα προσπαθώ να  βρίσκω εναλλακτικές λύσεις…»

Τότε, παραδόξως, θα μπορούσε κανείς να αλλάξει.

Κανείς  δεν  πραγματοποιεί  μια  αλλαγή  επειδή  το  απαιτούν οι περιστάσεις. Κανείς δεν αλλάζει πραγματικά από φόβο. Κανείς δεν μεγαλώνει με διαρκή έλεγχο και καταπίεση. Τι καλά που θα ήταν αν παύαμε να είμαστε τόσο επικριτές και κατήγοροι…

{…} Είναι δική μου ευθύνη να απομακρυνθώ από αυτό που με πληγώνει, δική  μου ευθύνη να προστατεύσω τον εαυτό  μου απ’ όσους μου κάνουν κακό, δικό μου θέμα να αναλάβω την ευθύνη για ό,τι μου συμβαίνει και να ξέρω το δικό μου μερίδιο συμμετοχής στα γεγονότα.

Πρέπει να έχω συναίσθηση της επίδρασης που έχει καθετί που κάνω. Για να μου συμβούν όσα μου συμβαίνουν, πρέπει κι εγώ να κάνω αυτά που κάνω. Και δεν ισχυρίζομαι ότι μπορώ να τα διαχειριστώ όλα. Λέω, απλώς, ότι είμαι υπεύθυνος για ό,τι μου συμβαίνει αφού, σε κάποιο βαθμό —έστω και μικρό—, έχω κι εγώ βάλει το χέρι μου.

Δεν μπορώ εγώ να ελέγξω τη συμπεριφορά όλων εκείνων που βρίσκονται στον περίγυρό μου, μπορώ, όμως, να ελέγξω τη δική μου. Μπορώ να λειτουργήσω ελεύθερα με ό,τι κάνω. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσω τι θα κάνω.