Τζόζεφ Κάμπελ- Στεφάνι των Λουλουδιών

Είμαστε όλοι επιβάτες του ίδιου κάρμα και οδεύουμε στο ίδιο συμπαντικό μονοπάτι. Είμαστε όλοι εκδηλώσεις του ενός και μοναδικού όντος.

Αυτό είναι το δόγμα που ονομάζεται Στεφάνι των Λουλουδιών. Στη βουδιστική σούτρα για το όνομα αυτό, όλο το σύμπαν περιγράφεται ως ένα πελώριο δίχτυ με πετράδια. Σε κάθε σημείο ένωσης του πλέγματος, υπάρχει ένας πολύτιμος λίθος που αντανακλά το φως όλων των άλλων και ταυτόχρονα αντανακλάται σε όλους τους άλλους. Η έμφαση δίνεται σε αυτό που αντανακλάται, και όχι στο συγκεκριμένο πετράδι.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζόζεφ Κάμπελ “Μύθοι του Φωτός”, εκδόσεις Αρχέτυπο

Ασσατζιόλι- “Οι τρεις λατόμοι”

Υπάρχει κι ένας λίγο διαφορετικός τύπος κρίσης: η αίσθηση της προσωπικής ματαιότητας. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος νιώθει ότι είναι άχρηστος ο ίδιος ότι η δική του ζωή δεν έχει νόημα ή αξία και ότι δεν οδηγεί πουθενά. Όμως κατά τη γνώμη μου αυτό είναι απατηλό, επειδή κάθε μορφή ύπαρξης έχει τη δική της θέση μέσα στο σύνολο. Η παλιά ιστορία για τους τρεις λατόμους φανερώνει την αξία αυτής της συνειδητοποίησης.

Όταν χτιζόταν ένας καθεδρικός ναός το μεσαίωνα, ρώτησαν με τη σειρά τρεις από τους λατόμους «τι κάνεις εδώ;» Ο πρώτος απάντησε θυμωμένος: «όπως βλέπεις σπάω πέτρες». Ο δεύτερος απάντησε: «βγάζω το ψωμί μου, για να θρέψω την οικογένειά μου». Ο τρίτος απάντησε χαρούμενα: «χτίζω ένα μεγάλο καθεδρικό ναό!» Και οι τρεις έκαναν την ίδια ακριβώς δουλειά. Αλλά ο πρώτος είχε μια αίσθηση ματαιότητας εξαιτίας του ανιαρού και ταπεινού σκοπού της εργασίας του. Ο δεύτερος έβρισκε στη δουλειά αυτή έναν προσωπικό στόχο. Ο τρίτος, τέλος, έβλεπε τον αληθινό στόχο του έργου τους. Είχε συνειδητοποιήσει ότι δίχως τη δική του δουλειά, ο καθεδρικός ναός δε θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ήταν γεμάτος χαρά επειδή συμμετείχε σ’ ένα στόχο με νόημα.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Ασσατζιόλι Ρομπέρτο, Η δράση της θέλησης, εκδόσεις  ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
  • Ο πίνακας “the builders”  είναι έργο του Jacob lawrence

     

Χαλίλ Γκιμπράν- Για τον πόνο

Και μια γυναίκα μίλησε και είπε, Μίλησέ μας για τον Πόνο.

Και κείνος αποκρίθηκε:

Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του οστράκου που περικλείει τη γνώση σας.

Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο.

Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας. Ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.

Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.

Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.

Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.

Είναι το πικρό φάρμακο που μ’ αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.

Γι’ αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα.

Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου,

Και η κούπα που σας δίνει, μ’ όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Προφήτης & ο Κήπος του Προφήτη,  εκδόσεις PRINTA

Κώστας Μόντης- Δεύτερη Παρουσία

Συγχώρεσέ τον Κύριε

που θα παρουσιαστεί αναμάρτητος

και δε θα ‘χη απάντηση όταν τον ρωτήξης

«Εσύ τι έκανες τόσα χρόνια

Εσύ πού σπαταλήθηκες τόσα χρόνια»

 

  • Πηγή: από το περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 1628

Αναστασία Κλαδευτήρα-Δεσμεύσεις

Δεν θα γίνω ποτέ ξανά βίαιος απέναντι στον εαυτό μου.

Δεν θα φερθώ ποτέ ξανά φασιστικά, ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο, μόνο και μόνο επειδή θέλω να έχω πάντα δίκιο, να έχω πάντα τον έλεγχο και να επιβεβαιώνω το εγώ μου.

Δεν θα γεννήσω άλλους μικρούς φασίστες από τα σπλάχνα μου λόγω φόβου.

Θα πάψω να πονάω τους άλλους για να γιατρέψω το δικό μου πόνο.

Θα πάψω να τους ελέγχω για να νιώθω εγώ δυνατός.

Αναγνωρίζω πλέον ότι ο πόνος δεν γιατρεύεται ποτέ με τη βία. Μόνο με την αγάπη.

Ούτε ο φόβος γιατρεύεται με τη βία. Μόνο με την αγάπη και την εμπιστοσύνη.

Ο έλεγχος των άλλων προσφέρει μια ψευδαίσθηση δύναμης και ασφάλειας. Αληθινή δύναμη είναι η αποδοχή της αδυναμίας.

Η ζωή δεν αποκτά νόημα πληγώνοντας τον άλλον. Μόνο αγκαλιάζοντάς τον.

Ο θυμός δεν καταλαγιάζει όταν κτυπάμε με λόγια ή πράξεις τον άλλον.  Ησυχάζει μόνο εάν αφουγκραστούμε το μήνυμά του και το απευθύνουμε ειρηνικά σε εκείνον που πραγματικά τον αφορά. Διότι γύρω μας δεν κυκλοφορούν οι γονείς μας μεταμφιεσμένοι, κυκλοφορούν άνθρωποι πονεμένοι όσο και εμείς, δυσκολεμένοι όσο και εμείς, διψασμένοι για αγάπη και χαρά όσο και εμείς.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεσμεύω τον εαυτό μου να είμαι παρών με την αλήθεια μου στη ζωή και να πορεύομαι με αγάπη. Διότι έχω πλέον την επίγνωση ότι αλήθεια, αγάπη και ζωή είναι ένα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα Δύσκολα να τα Κοιτάς στα Μάτια», της Αναστασίας Κλαδευτήρα – Εκδόσεις Διόπτρα
  • Πηγή: enallaktikidrasi.com

Ηλέκτρα Στρατωνίου-Γυναίκα εγώ

Χορεύω με μάτια κλειστά,
με τα χέρια απλωμένα!
Σε χίλιους κύκλους το κορμί μου
χαράζει τον αέρα με λέξεις,
γράφοντας και πάλι μια σύγχρονη τραγωδία:
Η Εκάβη, η Μήδεια εγώ,
η Ηλέκτρα, η Κασσάνδρα εγώ,
Πηνελόπη και Ελένη εγώ!
Χορεύω, με τα μάτια κλειστά ·
είμαι μάνα, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι αδελφή, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι ερωμένη, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι γυναίκα! Πάντα!
Χορεύω με τα χέρια απλωμένα,
βουβά, τραγικά, απελπισμένα!

  • από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011