Τζόζεφ Κάμπελ- Στεφάνι των Λουλουδιών

Είμαστε όλοι επιβάτες του ίδιου κάρμα και οδεύουμε στο ίδιο συμπαντικό μονοπάτι. Είμαστε όλοι εκδηλώσεις του ενός και μοναδικού όντος.

Αυτό είναι το δόγμα που ονομάζεται Στεφάνι των Λουλουδιών. Στη βουδιστική σούτρα για το όνομα αυτό, όλο το σύμπαν περιγράφεται ως ένα πελώριο δίχτυ με πετράδια. Σε κάθε σημείο ένωσης του πλέγματος, υπάρχει ένας πολύτιμος λίθος που αντανακλά το φως όλων των άλλων και ταυτόχρονα αντανακλάται σε όλους τους άλλους. Η έμφαση δίνεται σε αυτό που αντανακλάται, και όχι στο συγκεκριμένο πετράδι.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζόζεφ Κάμπελ “Μύθοι του Φωτός”, εκδόσεις Αρχέτυπο

Ασσατζιόλι- “Οι τρεις λατόμοι”

Υπάρχει κι ένας λίγο διαφορετικός τύπος κρίσης: η αίσθηση της προσωπικής ματαιότητας. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος νιώθει ότι είναι άχρηστος ο ίδιος ότι η δική του ζωή δεν έχει νόημα ή αξία και ότι δεν οδηγεί πουθενά. Όμως κατά τη γνώμη μου αυτό είναι απατηλό, επειδή κάθε μορφή ύπαρξης έχει τη δική της θέση μέσα στο σύνολο. Η παλιά ιστορία για τους τρεις λατόμους φανερώνει την αξία αυτής της συνειδητοποίησης.

Όταν χτιζόταν ένας καθεδρικός ναός το μεσαίωνα, ρώτησαν με τη σειρά τρεις από τους λατόμους «τι κάνεις εδώ;» Ο πρώτος απάντησε θυμωμένος: «όπως βλέπεις σπάω πέτρες». Ο δεύτερος απάντησε: «βγάζω το ψωμί μου, για να θρέψω την οικογένειά μου». Ο τρίτος απάντησε χαρούμενα: «χτίζω ένα μεγάλο καθεδρικό ναό!» Και οι τρεις έκαναν την ίδια ακριβώς δουλειά. Αλλά ο πρώτος είχε μια αίσθηση ματαιότητας εξαιτίας του ανιαρού και ταπεινού σκοπού της εργασίας του. Ο δεύτερος έβρισκε στη δουλειά αυτή έναν προσωπικό στόχο. Ο τρίτος, τέλος, έβλεπε τον αληθινό στόχο του έργου τους. Είχε συνειδητοποιήσει ότι δίχως τη δική του δουλειά, ο καθεδρικός ναός δε θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ήταν γεμάτος χαρά επειδή συμμετείχε σ’ ένα στόχο με νόημα.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Ασσατζιόλι Ρομπέρτο, Η δράση της θέλησης, εκδόσεις  ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ
  • Ο πίνακας “the builders”  είναι έργο του Jacob lawrence