Αναστασία Κλαδευτήρα-Δεσμεύσεις

Δεν θα γίνω ποτέ ξανά βίαιος απέναντι στον εαυτό μου.

Δεν θα φερθώ ποτέ ξανά φασιστικά, ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο, μόνο και μόνο επειδή θέλω να έχω πάντα δίκιο, να έχω πάντα τον έλεγχο και να επιβεβαιώνω το εγώ μου.

Δεν θα γεννήσω άλλους μικρούς φασίστες από τα σπλάχνα μου λόγω φόβου.

Θα πάψω να πονάω τους άλλους για να γιατρέψω το δικό μου πόνο.

Θα πάψω να τους ελέγχω για να νιώθω εγώ δυνατός.

Αναγνωρίζω πλέον ότι ο πόνος δεν γιατρεύεται ποτέ με τη βία. Μόνο με την αγάπη.

Ούτε ο φόβος γιατρεύεται με τη βία. Μόνο με την αγάπη και την εμπιστοσύνη.

Ο έλεγχος των άλλων προσφέρει μια ψευδαίσθηση δύναμης και ασφάλειας. Αληθινή δύναμη είναι η αποδοχή της αδυναμίας.

Η ζωή δεν αποκτά νόημα πληγώνοντας τον άλλον. Μόνο αγκαλιάζοντάς τον.

Ο θυμός δεν καταλαγιάζει όταν κτυπάμε με λόγια ή πράξεις τον άλλον.  Ησυχάζει μόνο εάν αφουγκραστούμε το μήνυμά του και το απευθύνουμε ειρηνικά σε εκείνον που πραγματικά τον αφορά. Διότι γύρω μας δεν κυκλοφορούν οι γονείς μας μεταμφιεσμένοι, κυκλοφορούν άνθρωποι πονεμένοι όσο και εμείς, δυσκολεμένοι όσο και εμείς, διψασμένοι για αγάπη και χαρά όσο και εμείς.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεσμεύω τον εαυτό μου να είμαι παρών με την αλήθεια μου στη ζωή και να πορεύομαι με αγάπη. Διότι έχω πλέον την επίγνωση ότι αλήθεια, αγάπη και ζωή είναι ένα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα Δύσκολα να τα Κοιτάς στα Μάτια», της Αναστασίας Κλαδευτήρα – Εκδόσεις Διόπτρα
  • Πηγή: enallaktikidrasi.com

Ηλέκτρα Στρατωνίου-Γυναίκα εγώ

Χορεύω με μάτια κλειστά,
με τα χέρια απλωμένα!
Σε χίλιους κύκλους το κορμί μου
χαράζει τον αέρα με λέξεις,
γράφοντας και πάλι μια σύγχρονη τραγωδία:
Η Εκάβη, η Μήδεια εγώ,
η Ηλέκτρα, η Κασσάνδρα εγώ,
Πηνελόπη και Ελένη εγώ!
Χορεύω, με τα μάτια κλειστά ·
είμαι μάνα, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι αδελφή, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι ερωμένη, πριν, τώρα, πάντα,
είμαι γυναίκα! Πάντα!
Χορεύω με τα χέρια απλωμένα,
βουβά, τραγικά, απελπισμένα!

  • από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011

Νικηφόρος Βρεττάκος- Ευσέβεια

Όσο κι αν ήτανε τα χέρια μου

καθαρά, τα ξανάπλυνα

σήμερα στου Τρίποδα την πηγή

να γίνουνε καθαρότερα

επειδή

θα πιάσουνε έπειτα

ένα λουλούδι.

 

* Από το “Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ”, 1990

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Είναι τα ποτάμια

Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος

που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του

αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη

στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι

όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει

και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.

 

  • Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποιήματα», Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα