Ο εαυτός που επιτίθεται στον Εαυτό

Κάθε πόθος της ψυχής μας που προσπαθούμε να τον αποκόψουμε, που τον θάβουμε προκαταβολικά, βίαια, ενώ η Ψυχή τον λαχταρά, αφού έτσι μόνον μπορεί  να πορευτεί και να ρέει στη Ζωή, μετατρέπεται σε δηλητήριο που διαπερνά όλο το σώμα μας.

Είναι τότε που το σώμα ασθενεί, χάνει το σθένος, τη δύναμή του και δέχεται επίθεση εκ των έσω με κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανώμαλα, άναρχα, αφού δεν υπακούουν πια στην Αρχή της Ύπαρξης. Η καταστροφή συντελείται με κύτταρα που αρχίζουν να αναπτύσσονται και να επιτίθενται αυθαίρετα, που αποκόπτονται από το σύνολο και ενεργούν μόνα τους, δεν συνεργάζονται πια για το γενικό καλό, την υγεία του Όλου.

Ποιος είναι αυτός ο εαυτός- κύτταρο που επιτίθεται στον Εαυτό; Ποιος εαυτός οδηγεί τελικά όλο το σώμα στον γενικό αποσυντονισμό και τελικά στο θάνατο, αν δεν ανακοπεί η πορεία του;

Τον στραγγαλισμό της Ζωής μέσα μας τον υλοποιεί το «Εγώ- καρκίνος» που αυθαίρετα παίρνει το ρόλο του γενικού συντονιστή και αποφασίζει τον σταδιακό αφανισμό με μια επίθεση αργή, αθόρυβη, ύπουλη, εσωτερική και αυτοκαταστροφική.

Το σώμα προειδοποιεί με κάθε τρόπο, στέλνει μηνύματα ότι δεν λειτουργεί πια αρμονικά, ότι υπάρχει πρόβλημα. Το σώμα χτυπά καμπανάκια και καμπάνες,  ασθενεί, αρρωσταίνει.  Η Ψυχή πάλι μιλά σε άλλη γλώσσα, δημιουργεί συν(μ)-πτώσεις, στέλνει όνειρα σημαδιακά και προσπαθεί να ενεργοποιήσει και να προειδοποιήσει, να σώσει το Όλον.

Το σώμα υλοποιεί απλώς αυτό το μήνυμα που στέλνει το τραυματισμένο «Εγώ»  που φοβήθηκε τελικά να ζήσει και φοβάται ακόμα πολύ. Το «Εγώ» που απογοητεύτηκε και  που αποφάσισε αυθαίρετα να παρασύρει και να οδηγήσει το Όλον στο θάνατο. Το «Εγώ» που με την εγωκεντρική του στάση και συμπεριφορά νομίζει ότι ξέρει καλύτερα από την Ύψιστη Πηγή που άρχει της Ζωής μέσα μας. Το «Εγώ» που αυτονομείται και λειτουργεί μόνον ως κύτταρο-άτομο, δήθεν ανεξάρτητο, που δεν έχει καμιάν ανάγκη τα υπόλοιπα κύτταρα. Το τραυματισμένο, γεμάτο έπαρση «Εγώ» που έχασε κάθε επαφή με την ταπεινότητα και  περνάει στην αντεπίθεση παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα του.

Είναι η ασθένεια των καιρών, της κοινωνίας που ζούμε ο καρκίνος, γι΄αυτό πολλαπλασιάζονται τόσο γρήγορα τα κρούσματα.  Ο καρκίνος απλώς αντανακλά από τι πάσχει το άτομο, αλλά και η κοινωνία όλη. Οι σοφοί μας πρόγονοι το είπαν με κάθε τρόπο ότι : Όπως μέσα έτσι και έξω. Ό,τι γίνεται λοιπόν σε κυτταρικό επίπεδο μέσα στο σώμα μας, γίνεται και σε σχέση με το άτομο και την κοινωνία. Όταν το άτομο επαναστατεί θυμωμένο και δεν ενεργεί, δεν υπακούει στους νόμους που υπηρετούν το γενικό καλό, παρασύρει την κοινωνία όλη σε αφανισμό. Τέτοια και τόσο μεγάλη είναι η ευθύνη του.

Σωτηρία υπάρχει;

Ναι, σωτηρία είναι η Αυτο-Αγάπη. Η Αγάπη που συγχωρεί κάθε λάθος μας, όλο το παρελθόν μας, που φροντίζει κάθε κακοφορμισμένο τραύμα και απογοήτευση. Η Αγάπη που δεν διαχωρίζει, δεν διαχωρίζεται, αλλά ενώνει. Η Αγάπη που ρέει μέσα στη Ζωή, αρμονικά. Μόνον η δική της ταπεινή δύναμη μπορεί να αναστρέψει την καταστροφική πορεία του καρκίνου. Τότε ο καρκίνος μετατρέπεται από κατάρα σε ένα «δώρο» μύησης και περάσματος στη Ζωή. Τότε γίνεται ίαση πραγματική.

Γι΄αυτό και οι νικητές του έχουν ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη τους, εκτιμούν την κάθε στιγμή, υπηρετούν τη Ζωή ταπεινά και σιγανά, με τα τρανταχτά τους γέλια, αλλά και με τα καυτά τους δάκρυα. Οι νικητές είναι αυτοί που αποδέχτηκαν να ζήσουν με ολότητα, αρμονικά, για όσο ζήσουν. Είναι αυτοί που έχουν χάσει, ή μάλλον έχουν παραιτηθεί από την ανάγκη τους για τον έλεγχο των πάντων, αλλά συναντήθηκαν με τη Ζωή και το Όλον.

Νατάσσα Χαρέλα

  • Η φωτογραφία είναι του Michal Macků
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s