Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσαμε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

Νατάσσα Χαρέλα

Advertisements

Στέβη Σαμέλη – Γενέθλια

Μη μου μιλάς για τα χρόνια που φύγαν
Τ’αγαπώ…
Μαζί και τις ρυτίδες μου
Δεν τις φοβάμαι ούτε αυτές!
Μονάχα εκείνες της ψυχής έμαθα να φοβάμαι
μα τις απέφυγα αυτές…
Ξέρω πως έφταιξα, πως έκλαψα, λάθη πως έκανα πολλά
μα εκείνα μ’έφεραν εδώ
Για να μπορώ τώρα να πω, πως είμαι ευτυχισμένη.
Για να μπορώ τώρα να δω
όσα η ζωή αληθινά, να δώσει περιμένει.
Μα όταν έρθει η στιγμή!
Να νιώσεις, να εκτιμήσεις
κάθε της δώρο και γιορτή, που φέρνει για να ζήσεις.
Κι εμένα μου ΄φερε πολλά
μα μη βιαστείς να κρίνεις…
Όχι, δεν είναι η ομορφιά, τα πλούτη που ελπίζεις,
Αγάπη είναι, αληθινή
που αν θέλεις να τη ζήσεις, μάθε εσύ πρώτα ν’αγαπάς.
Κι αν πρέπει χρόνια να μετράς προτού να τη γνωρίσεις,
ας είναι …
Ας είναι ο λόγος που γερνάς !

Ο εαυτός που επιτίθεται στον Εαυτό

Κάθε πόθος της ψυχής μας που προσπαθούμε να τον αποκόψουμε, που τον θάβουμε προκαταβολικά, βίαια, ενώ η Ψυχή τον λαχταρά, αφού έτσι μόνον μπορεί  να πορευτεί και να ρέει στη Ζωή, μετατρέπεται σε δηλητήριο που διαπερνά όλο το σώμα μας.

Είναι τότε που το σώμα ασθενεί, χάνει το σθένος, τη δύναμή του και δέχεται επίθεση εκ των έσω με κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανώμαλα, άναρχα, αφού δεν υπακούουν πια στην Αρχή της Ύπαρξης. Η καταστροφή συντελείται με κύτταρα που αρχίζουν να αναπτύσσονται και να επιτίθενται αυθαίρετα, που αποκόπτονται από το σύνολο και ενεργούν μόνα τους, δεν συνεργάζονται πια για το γενικό καλό, την υγεία του Όλου.

Ποιος είναι αυτός ο εαυτός- κύτταρο που επιτίθεται στον Εαυτό; Ποιος εαυτός οδηγεί τελικά όλο το σώμα στον γενικό αποσυντονισμό και τελικά στο θάνατο, αν δεν ανακοπεί η πορεία του;

Τον στραγγαλισμό της Ζωής μέσα μας τον υλοποιεί το «Εγώ- καρκίνος» που αυθαίρετα παίρνει το ρόλο του γενικού συντονιστή και αποφασίζει τον σταδιακό αφανισμό με μια επίθεση αργή, αθόρυβη, ύπουλη, εσωτερική και αυτοκαταστροφική.

Το σώμα προειδοποιεί με κάθε τρόπο, στέλνει μηνύματα ότι δεν λειτουργεί πια αρμονικά, ότι υπάρχει πρόβλημα. Το σώμα χτυπά καμπανάκια και καμπάνες,  ασθενεί, αρρωσταίνει.  Η Ψυχή πάλι μιλά σε άλλη γλώσσα, δημιουργεί συν(μ)-πτώσεις, στέλνει όνειρα σημαδιακά και προσπαθεί να ενεργοποιήσει και να προειδοποιήσει, να σώσει το Όλον.

Το σώμα υλοποιεί απλώς αυτό το μήνυμα που στέλνει το τραυματισμένο «Εγώ»  που φοβήθηκε τελικά να ζήσει και φοβάται ακόμα πολύ. Το «Εγώ» που απογοητεύτηκε και  που αποφάσισε αυθαίρετα να παρασύρει και να οδηγήσει το Όλον στο θάνατο. Το «Εγώ» που με την εγωκεντρική του στάση και συμπεριφορά νομίζει ότι ξέρει καλύτερα από την Ύψιστη Πηγή που άρχει της Ζωής μέσα μας. Το «Εγώ» που αυτονομείται και λειτουργεί μόνον ως κύτταρο-άτομο, δήθεν ανεξάρτητο, που δεν έχει καμιάν ανάγκη τα υπόλοιπα κύτταρα. Το τραυματισμένο, γεμάτο έπαρση «Εγώ» που έχασε κάθε επαφή με την ταπεινότητα και  περνάει στην αντεπίθεση παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα του.

Είναι η ασθένεια των καιρών, της κοινωνίας που ζούμε ο καρκίνος, γι΄αυτό πολλαπλασιάζονται τόσο γρήγορα τα κρούσματα.  Ο καρκίνος απλώς αντανακλά από τι πάσχει το άτομο, αλλά και η κοινωνία όλη. Οι σοφοί μας πρόγονοι το είπαν με κάθε τρόπο ότι : Όπως μέσα έτσι και έξω. Ό,τι γίνεται λοιπόν σε κυτταρικό επίπεδο μέσα στο σώμα μας, γίνεται και σε σχέση με το άτομο και την κοινωνία. Όταν το άτομο επαναστατεί θυμωμένο και δεν ενεργεί, δεν υπακούει στους νόμους που υπηρετούν το γενικό καλό, παρασύρει την κοινωνία όλη σε αφανισμό. Τέτοια και τόσο μεγάλη είναι η ευθύνη του.

Σωτηρία υπάρχει;

Ναι, σωτηρία είναι η Αυτο-Αγάπη. Η Αγάπη που συγχωρεί κάθε λάθος μας, όλο το παρελθόν μας, που φροντίζει κάθε κακοφορμισμένο τραύμα και απογοήτευση. Η Αγάπη που δεν διαχωρίζει, δεν διαχωρίζεται, αλλά ενώνει. Η Αγάπη που ρέει μέσα στη Ζωή, αρμονικά. Μόνον η δική της ταπεινή δύναμη μπορεί να αναστρέψει την καταστροφική πορεία του καρκίνου. Τότε ο καρκίνος μετατρέπεται από κατάρα σε ένα «δώρο» μύησης και περάσματος στη Ζωή. Τότε γίνεται ίαση πραγματική.

Γι΄αυτό και οι νικητές του έχουν ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη τους, εκτιμούν την κάθε στιγμή, υπηρετούν τη Ζωή ταπεινά και σιγανά, με τα τρανταχτά τους γέλια, αλλά και με τα καυτά τους δάκρυα. Οι νικητές είναι αυτοί που αποδέχτηκαν να ζήσουν με ολότητα, αρμονικά, για όσο ζήσουν. Είναι αυτοί που έχουν χάσει, ή μάλλον έχουν παραιτηθεί από την ανάγκη τους για τον έλεγχο των πάντων, αλλά συναντήθηκαν με τη Ζωή και το Όλον.

Νατάσσα Χαρέλα

  • Η φωτογραφία είναι του Michal Macků

Νίκος Καζαντζάκης- Να το ανώτατο Χρέος του αγωνιζόμενου ανθρώπου

Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο· η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο υπεράνθρωπη, να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό – ή, πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτιστεί μαζί του· η νοσταλγία αυτή,  τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες.

Από τη νεότητά μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα. Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμεις του Πονηρού· μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερές δυνάμεις του Θεού· κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δυο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν.

Αγωνία μεγάλη· αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί· αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει· μάχουμουν να φιλιώσω τις δυο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμεις, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.

Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα· να γιατί το μυστήριο του Χριστού δεν είναι μονάχα μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας είναι πανανθρώπινο· σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού κι ανθρώπου, και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης. Τις περισσότερες φορές η πάλη αυτή είναι ασύνειδη, βαστάει λίγο, δεν αντέχει μια αδύνατη ψυχή ν’ αντιστέκεται καιρό πολύ στη σάρκα· βαραίνει, γίνεται κι αυτή σάρκα, κι ο αγώνας παίρνει τέλος.

Μα στους υπεύθυνους ανθρώπους, που έχουν μερόνυχτα καρφωμένα τα μάτια τους στο ανώτατο Χρέος, η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο ψέμα ξεσπάει χωρίς έλεος και μπορεί να βαστάξει ως το θάνατο.

Όσο πιο δυνατή η ψυχή κι η σάρκα, τόσο κι η πάλη πιο γόνιμη κι η τελική αρμονία πιο πλούσια.

Δεν αγαπάει ο Θεός τις αδύνατες ψυχές και τις πλαδαρές σάρκες. Το πνέμα θέλει νά ‘χει να παλέψει με δυνατή, γεμάτη αντίσταση σάρκα· είναι πουλί σαρκοβόρο, που ακατάπαυτα πεινάει, τρώει σάρκα κα την εξαφανίζει αφομοιώνοντάς τη.

Πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα, ανταρσία κι αντίσταση, φίλιωση κι υποταγή, και τέλος, ανώτατος σκοπός της πάλης, η ένωση με το Θεό – να ο ανήφορος που πήρε ο Χριστός και μας καλεί να πάρουμε κι εμείς ακολουθώντας τα αιματωμένα του αχνάρια, να κινήσουμε κι εμείς για την ανώτατη αυτή κορφή, όπου, πρωτότοκος υιός της σωτηρίας, έφτασε ο Χριστός.

Να το ανώτατο Χρέος του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Ανάγκη λοιπόν, για να μπορούμε να τον ακολουθήσουμε, βαθιά να ξέρουμε τον αγώνα του, να ζήσουμε την αγωνία του, πώς νίκησε τις ανθισμένες παγίδες της γης, πώς θυσίασε τις μεγάλες και τις μικρές χαρές του ανθρώπου κι ανέβηκε, από θυσία σε θυσία, από άθλο σε άθλο, στην κορυφή της άθλησης, στο Σταυρό.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ο Τελευταίος Πειρασμός

 

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Εν πλήρει γνώσει

Υμνώ τη χαρά,

-αν και δεν ξέρω πόση θα μου μείνει ακόμη-

την υμνώ στο ακέραιο και εν πλήρει γνώσει.

Γιατί από το ζόφο,

το κάτεργο της δυστυχίας έχω περάσει.

Τα πάνδεινα έπαθα.

Προστρέχω υμνώ τη χαρά.

 

  • ( δημοσιευμένο στην ΠΟΙΗΤΙΚΗ Δεκέμβριος 2013)
  • ζωγραφική του Victor Vasnetsov, Sirin And Alkonost The Birds Of Joy And Sorrow, 1896

Αλκυόνη Παπαδάκη- Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου

…Αγκάλιασε σφιχτά τον εαυτό σου. Κρύψου κάτω από το δέρμα σου. Μέσα στις χούφτες σου. Ζέστανε την ψυχή σου με την ανάσα σου. Και σκέψου πόσα πράγματα σημαντικά έχεις να κάνεις μόλις περάσει η καταιγίδα.

…Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.

Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς. Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα. Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.

Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της. Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό. Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου. Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε ν’ απολαύσεις το άρωμά τους.

Α! Κι αν θέλεις, μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή», εκδόσεις Καλέντης

 

Ταό Τε Τσινγκ – 10

Μπορείς να ισορροπήσεις τη ζωτική σου ενέργεια,

Και να αγκαλιάσεις αχώριστα το Ένα;

Μπορείς να ελέγξεις την ανάσα σου

Και να την κάνεις απαλή σαν του μωρού;

Μπορείς να καθαρίσεις την εσωτερική σου ματιά

Μέχρι να βλέπεις μόνο Φως;

Μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους

Και να τους οδηγείς χωρίς να τους επιβάλλεσαι;

Μπορείς να διεκπεραιώσεις τις σημαντικές υποθέσεις,

Αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους;

Η υπέρτατη αρετή είναι

Το να γεννάς χωρίς να νιώθεις ότι σου ανήκει αυτό που γέννησες,

Να χαίρεσαι κάτι χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το κατέχεις,

Να δρας χωρίς να απαιτείς ανταμοιβή,

Να καθοδηγείς τους ανθρώπους, χωρίς να τους επιβάλλεσαι.

 

  • Η μετάφραση αυτή γράφτηκε από το Νικόλα Ρώσση, PhD, το Νοέμβριο του2010