στάση συνεργασίας

Advertisements

Π.Ο.Μάρτιν-Το Ταυτό

Πρώτο από τα συμπλέγματα που συναντά κανείς στην αναζήτηση στο ασυνείδητο είναι η σκιά. Στη συνέχεια animus ή anima. Έπειτα ο γερο-σοφός στους άντρες και η μεγάλη μητέρα στις γυναίκες.

Αργότερα οι ανθρωπομορφικές μορφές δίνουν τη θέση τους σε άλλα αρχέτυπα γεωμετρικής φύσης. Το πιο χαρακτηριστικό και το πιο καίριο απ’ αυτά προσδιορίζει το κέντρο του ανθρώπου, εκεί που απολήγουν όλες του οι ακτίνες… το Ταυτό είναι ένα αρχέτυπο που μεταμορφώνει τον άνθρωπο πολύ περισσότερο από όλα τ’ άλλα και με πολύ διάφορο τρόπο. Όταν ο άνθρωπος το αφομοιώσει, αποκτά ιδιότητες που δεν τις είχε πριν.

Πρώτα απ’ όλα, παύει να είναι εγωκεντρικός, αυστηρά «προσωπικός» – γι΄ αυτό είπαμε ότι το Ταυτό είναι απρόσωπο – και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μέσα του χώρος για τους άλλους. Και όχι μονάχα για τους άλλους ανθρώπους, αλλά για κάθε τι το Άλλο που μας περιβάλλει ή που μας διαπερνά, από τα ζώα, τα φυτά, τις πέτρες, τους πλανήτες ως τις ακτινοβολίες και τις επήρειες που δεχόμαστε από άλλους κόσμους.

Μ’ άλλα λόγια, η συνείδηση μας από εγωκεντρική γίνεται παγκόσμια ή συμπαντική.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Ο.Μάρτιν, Ένα πείραμα σε βάθος, Εκδόσεις Σπαγειρία, Μετάφραση Σοφία Άντζακα

     

Έκχαρτ Τόλλε- Επίγνωση των σκέψεων και συναισθημάτων

Το να ελευθερωθείς από το Εγώ δεν είναι στην πραγματικότητα μεγάλη δουλειά, αλλά πολύ μικρή.  Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να έχεις επίγνωση των σκέψεων και συναισθημάτων σου καθώς εμφανίζονται. Αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι που “κάνεις”, αλλά κάτι που “βλέπεις”. Με αυτή την έννοια, είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να ελευθερωθείς από το Εγώ. Όταν συμβεί αυτή η μεταστροφή, που είναι η μεταστροφή από τη σκέψη στην επίγνωση, μια ευφυΐα κατά πολύ μεγαλύτερη από την πονηριά του Εγώ αρχίζει να λειτουργεί στη ζωή σου.

Τα συναισθήματα, ακόμα και οι σκέψεις, αποπροσωποποιούνται μέσω της επίγνωσης. Αναγνωρίζεται η απρόσωπη φύση τους. Δεν υπάρχει πια εαυτός μέσα τους. Είναι απλώς ανθρώπινα συναισθήματα, ανθρώπινες σκέψεις. Ολόκληρη η προσωπική σου ιστορία, που τελικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ιστορία, ένα μάτσο σκέψεις και συναισθήματα, αποκτά δευτερεύουσα σημασία και δεν καταλαμβάνει πια το προσκήνιο της συνειδητότητάς σου. Δεν αποτελεί πια τη βάση για την αίσθηση της ταυτότητάς σου.

Είσαι το φως της Παρουσίας, η επίγνωση που προηγείται οποιασδήποτε σκέψης και συναισθήματος και πηγαίνει βαθύτερα απ’ αυτά.

  • απόσπασμα από το βιβλίο του  Έκχαρτ Τόλλε – Για μια νέα ζωή, εκδόσεις Λιβάνη

Μίκαελ Αϊβανχόφ, Ο ήλιος

Ο ήλιος είναι η πηγή και ο πατέρας όλων των πραγμάτων, η Πρωταρχική Αιτία… Τα ορυκτά, τα μέταλλα, οι πολύτιμοι λίθοι, φυτά και αέρια, όλα τα πυκνά ή λεπτά στρώματα που βρίσκονται στο έδαφος, το νερό ή τον αέρα, ή στο αιθερικό πεδίο, προέρχονται από τον ήλιο.

Αυτό σημαίνει ότι ένας μαθητής εστιάζοντας τις δυνάμεις του στον ήλιο, μπορεί να αποσπάσει και να απορροφήσει μέσα του όλη την αρχική τους αγνότητα, κάθε στοιχείο που αυτός χρειάζεται για την υγεία και την ισορροπία του.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η νοητική εξύψωση προς τις λεπτότατες, ισχνότατες περιοχές και να περιμένετε εκεί ενώ όλα αυτά τα λεπτά ρεύματα σας ξεπλένουν. Και η ψυχή και το πνεύμα σας, τα οποία είναι υψηλά επιδέξιοι χημικοί οι οποίοι γνωρίζουν την ακριβή φύση κάθε αιθερικής ουσίας, θα διαλέξουν εκείνα που χρειάζεστε και θα αφήσουν παράμερα όλα τα άλλα. Ο ρόλος σας είναι απλώς να περιμένετε μέσα σε ένα πνεύμα αγάπης, ταπεινότητας, χαράς και εμπιστοσύνης  και πολύ σύντομα μετά, όταν επιστρέφετε, θα νιώθετε ότι κάτι μέσα σας έχει θεραπευτεί, ειρηνεύσει και ενδυναμωθεί.

Το Πράνα είναι ένα μεγάλο ποτάμι που ρέει από τον ήλιο και μέσω του διαλογισμού και των αναπνευστικών ασκήσεων, μπορούμε να αποκτήσουμε όλα τα στοιχεία που χρειαζόμαστε από αυτόν.

Neale Donald Walsch-Η Μικρή Ψυχή και ο Ήλιος

Μια φορά και σε κανέναν καιρό, ήταν μια Μικρή Ψυχή, που είπε στον Θεό: “Ξέρω Τι Είμαι!”και ο Θεός είπε: “Αυτό είναι υπέροχο! Τι Είσαι;” και η Μικρή Ψυχή φώναξε: “Είμαι το Φως!”

O Θεός χαμογέλασε πλατιά, “Πολύ σωστά!” αναφώνησε, “Είσαι το Φως.”

Η Μικρή Ψυχή ήταν τόσο χαρούμενη που κατάλαβε, αυτό που όλες οι ψυχές που βρίσκονταν στο Βασίλειο, ήταν εκεί για να το καταλάβουν.

“Ουάου! Τέλεια!” Είπε η Μικρή Ψυχή.

Σύντομα όμως, το ότι κατάλαβε Τι Είναι, δεν της ήταν αρκετό.

Η Μικρή Ψυχή ένοιωσε εσωτερική αναταραχή και τώρα ήθελε να γίνει αυτό το οποίο ήταν.

Έτσι, η Μικρή Ψυχή ξαναπήγε στο Θεό (το οποίο δεν είναι κακή ιδέα για όλες τις Ψυχές που θέλουν να γίνουν Αυτό που Πραγματικά Είναι) και είπε: “Γεια σου Θεέ! Τώρα που ξέρω Τι Είμαι, είναι εντάξει για μένα και να Γίνω Αυτό που Είμαι;”

Και ο Θεός είπε: “Εννοείς ότι θέλεις να γίνεις αυτό που είσαι ήδη;”

“Χμ,” απάντησε η Μικρή Ψυχή, “είναι άλλο πράγμα να ξέρω Τι Είμαι και τελείως διαφορετικό πράγμα, το να Είμαι Πραγματικά Αυτό. Θέλω να νοιώσω πώς είναι να είσαι το Φως!”

“Μα είσαι ήδη το Φως.” Επανέλαβε ο Θεός, χαμογελώντας ξανά.

“Ναι, μα θέλω να μάθω πώς είναι, το να το νοιώθω!” ξεφώνησε παρακλητικά η Μικρή Ψυχή.

“Καλώς,” είπε ο Θεός κρυφογελώντας, ” Θα ‘πρεπε να το ξέρω. Πάντα σου άρεσε η περιπέτεια.”

Τότε η έκφραση του Θεού άλλαξε. “Μόνο, που υπάρχει ένα ζήτημα…”

“Τι είναι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

“Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο το Φως. Βλέπεις, δεν έχω δημιουργήσει τίποτα άλλο από αυτό που είσαι κι έτσι, δεν υπάρχει για σένα εύκολος τρόπος να βιώσεις τον εαυτό σου σαν Αυτό που Είσαι, εφόσον δεν υπάρχει τίποτα που να μην Είσαι.”

“Εέεε;” είπε η Μικρή Ψυχή, που τώρα ήταν λίγο μπερδεμένη.

“Σκέψου το έτσι,” είπε ο Θεός. “Είσαι σαν ένα κερί μέσα στον Ήλιο. Βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτόν, μαζί με εκατομμύρια, δισεκατομμύρια άλλα κεριά που αποτελούν τον Ήλιο. Και ο Ήλιος, δεν θα ήταν ο Ήλιος, χωρίς εσένα. Ούτε θα ήταν Ήλιος, χωρίς κάποιο από τα κεριά του… δεν θα υπήρχε καθόλου Ήλιος, γιατί δεν θα έλαμπε τόσο αστραφτερά. Παρόλα αυτά, πώς να διακρίνεις τον εαυτό σου σαν Φως, εφόσον είσαι μέσα στο Φως; Αυτό είναι το θέμα.”

“Πολύ καλά,” αναθάρρεψε η Μικρή Ψυχή, “Εσύ είσαι ο Θεός. Σκέψου κάτι!”

Γι’ άλλη μια φορά ο Θεός χαμογέλασε. “Το έχω σκεφτεί ήδη” είπε. “Εφόσον δεν μπορείς να νοιώσεις τον εαυτό σου σαν Φως, όσο είσαι μέσα στο Φως, θα σε περιβάλλω λοιπόν με σκοτάδι.”

“Τι είναι το σκοτάδι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

Ο Θεός απάντησε: “Είναι αυτό που δεν είσαι.”

“Θα το φοβάμαι το σκοτάδι;” κλαψούρισε η Μικρή Ψυχή.

“Μόνο αν επιλέξεις να το φοβάσαι.” απάντησε ο Θεός. “Δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά να φοβάσαι, εκτός αν το αποφασίσεις ότι υπάρχει. Καταλαβαίνεις; Το επινοείς. Υποκρίνεσαι.”

“Άααα! Έτσι!” είπε η Μικρή Ψυχή, που ένοιωθε ήδη καλύτερα.

Κατόπιν, ο Θεός εξήγησε, ότι για να έχουμε την εμπειρία οποιουδήποτε πράγματος, θα πρέπει να εμφανιστεί το ακριβώς αντίθετο.

“Είναι μεγάλο δώρο”, Είπε ο Θεός, “γιατί χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις πώς είναι το οτιδήποτε. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις το Ζεστό, χωρίς το Κρύο, το Πάνω χωρίς το Κάτω, το Γρήγορο χωρίς το Αργό. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις Αριστερό χωρίς Δεξί, Εδώ χωρίς Εκεί, Τώρα χωρίς Τότε. Γι’ αυτό, όταν θα βρεθείς να περιβάλλεσαι απ’ το σκοτάδι, μην τινάζεις τη γροθιά σου και μην υψώνεις τη φωνή σου αναθεματίζοντας το σκοτάδι. Απλώς να είσαι το Φως μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να παραφρονείς. Τότε θα ξέρεις τι Πραγματικά Είσαι, καθώς και όλοι οι άλλοι επίσης. Άσε το Φως σου να λάμψει, ώστε όλοι να γνωρίζουν πόσο εξαιρετικό είσαι!”

“Δηλαδή εννοείς, ότι δεν πειράζει να δείχνω και στους άλλους πόσο εξαιρετικό Είμαι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

“Βεβαίως! Δεν πειράζει καθόλου!” Ο Θεός ξαναχαμογέλασε. “Να θυμάσαι όμως, -εξαιρετικό- δεν σημαίνει -καλύτερο-. Ο καθένας είναι εξαιρετικός, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο! Παρόλα αυτά, πολλοί άλλοι το έχουν ξεχάσει αυτό. Θα καταλάβουν και για τους ίδιους, ότι δεν πειράζει να είναι εξαιρετικοί, μόνο όταν εσύ καταλάβεις ότι δεν πειράζει να είσαι εξαιρετικό.”

“Ουάου”, είπε η Μικρή Ψυχή, χορεύοντας και χοροπηδώντας και γελώντας με χαρά. “Μπορώ να είμαι τόσο εξαιρετικό, όσο θέλω εγώ να είμαι!”

“Ναι και μπορείς ν’ αρχίσεις αμέσως τώρα” είπε ο Θεός, που χόρευε, χοροπηδούσε και γελούσε μαζί με τη Μικρή Ψυχή. “Ποιο μέρος του εξαιρετικού θέλεις να είσαι;”

“Ποιο μέρος του εξαιρετικού;” επανέλαβε η Μικρή Ψυχή. “Δεν καταλαβαίνω.”

“Καθώς έλεγα,” εξήγησε ο Θεός, “το να είσαι το Φως είναι εξαιρετικό και το να είσαι εξαιρετικός, έχει πολλούς τομείς. Είναι εξαιρετικό το να είσαι καλόκαρδος. Είναι εξαιρετικό το να είσαι δημιουργικός. Είναι εξαιρετικό το να είσαι υπομονετικός. Μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους που μπορείς να είσαι εξαιρετικός;”

Η Μικρή Ψυχή έμεινε σιωπηλή για λίγο. “Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να είναι κάποιος εξαιρετικός!” αναφώνησε μετά η Μικρή Ψυχή. “Είναι εξαιρετικό να είσαι εξυπηρετικός. Είναι εξαιρετικό να μοιράζεσαι. Είναι εξαιρετικό να είσαι φιλικός. Είναι εξαιρετικό να σέβεσαι τα αισθήματα των άλλων!”

“Ναι!” συμφώνησε ο Θεός “Και μπορείς να είσαι όλα αυτά τα πράγματα μαζί, ή όποιο μέρος του εξαιρετικού επιθυμείς εσύ να είσαι, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό σημαίνει να είσαι το Φως.”

“Ξέρω τι θέλω να είμαι, ξέρω τι θέλω να είμαι!” ανακοίνωσε η Μικρή Ψυχή με μεγάλο ενθουσιασμό. “Θέλω να είμαι το μέρος του εξαιρετικού που συγχωρεί. Δεν είναι εξαιρετικό το να συγχωρείς;”

“Μα και βέβαια,” επιβεβαίωσε ο Θεός τη Μικρή Ψυχή. “Είναι πολύ εξαιρετικό.”

“Εντάξει” είπε η Μικρή Ψυχή. “Αυτό είναι που θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι αυτός που συγχωρεί. Έτσι θέλω να βιώσω την εμπειρία του εαυτού μου.”

“Πολύ καλά” είπε ο Θεός, “υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να ξέρεις.”

Η Μικρή Ψυχή, γινόταν τώρα λίγο ανυπόμονη. Έμοιαζε πάντα να υπάρχει κάποιο μπέρδεμα. “Τι είναι αυτό;” ρώτησε αναστενάζοντας η Μικρή Ψυχή.

“Δεν υπάρχει κανείς που να μπορείς να τον συγχωρήσεις.”

“Κανείς;” Η Μικρή Ψυχή μετά βίας μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε ειπωθεί.

“Κανείς!” Επανέλαβε ο Θεός. “Οτιδήποτε έχω δημιουργήσει είναι Τέλειο. Δεν υπάρχει ούτε μία και μοναδική Ψυχή σε όλη τη δημιουργία, λιγότερο Τέλεια από σένα. Κοίτα γύρω σου.”

Τότε ήταν που η Μικρή Ψυχή αντιλήφθηκε ένα τεράστιο πλήθος που είχε μαζευτεί. Ψυχές είχαν έρθει από πολύ μακριά, απ’ όλο το Βασίλειο, γιατί είχε ακουστεί, ότι η Μικρή Ψυχή είχε αυτή την απίθανη συζήτηση με τον Θεό και όλοι ήθελαν ν’ ακούσουν αυτά που λέγονταν.

Βλέποντας τις αμέτρητες άλλες Ψυχές που είχαν μαζευτεί εκεί, η Μικρή Ψυχή κατάλαβε ότι έπρεπε να συμφωνήσει.

Καμιά δεν φαινόταν λιγότερο Μεγαλειώδης, ή λιγότερο Τέλεια από την ίδια. Τόσο ήταν το δέος για τις Ψυχές που ήταν γύρω της και τόσο λαμπερό το Φως τους, που μετά βίας μπορούσε να τις αντικρίζει.

“Ποιον, λοιπόν, να συγχωρήσεις;” ρώτησε ο Θεός.

“Ωωω! Θεέ μου, έτσι που πάει το πράγμα δεν είναι καθόλου ευχάριστο!” παραπονέθηκε η Μικρή Ψυχή. “Ήθελα να βιώσω τον εαυτό μου σαν κάποιον που συγχωρεί. Θέλω να γνωρίσω πώς είναι να είσαι αυτό το μέρος του εξαιρετικού.”

Και η Μικρή Ψυχή, έμαθε πώς πρέπει να είναι, όταν νοιώθεις θλιμμένος.

Τότε ήταν που ξαφνικά, μια Φιλική Ψυχή προχώρησε μπροστά από το πλήθος. “Μην ανησυχείς Μικρή Ψυχή” είπε η Φιλική Ψυχή, “εγώ θα σε βοηθήσω.”

“Αλήθεια, θα το κάνεις;” η Μικρή Ψυχή αναθάρρησε. “Μα τι μπορείς να κάνεις;”

“Μπορώ να σου δώσω κάποιον να συγχωρήσεις!”

“Μπορείς;”

“Βεβαίως!” είπε κεφάτα η Φιλική Ψυχή. “Μπορώ να έρθω στην επόμενή σου ζωή και να σου κάνω κάτι για να με συγχωρήσεις.”

“Μα γιατί; Για ποιο λόγο θα το έκανες αυτό;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή. “Εσύ, που είσαι ένα Ον απόλυτης Τελειότητας! Εσύ, που δονείσαι με τόση ταχύτητα, που δημιουργεί ένα Φως τόσο λαμπερό, που μετά βίας μπορώ ν’ αντικρίσω! Τι θα μπορούσε να σου προκαλέσει το να θέλεις να επιβραδύνεις τη δόνησή σου σε τέτοια ταχύτητα, ώστε να γίνει το Φως σου σκοτεινό και πηχτό; Ποια θα ήταν η αιτία να θέλεις -εσύ που είσαι τόσο ανάλαφρη και χορεύεις πάνω στ’ αστέρια και κινείσαι μέσα σε όλο το Βασίλειο με τη ταχύτητα της σκέψης- να έρθεις στη ζωή μου και να κάνεις τον εαυτό σου τόσο βαρύ, ώστε να μπορέσεις να κάνεις κάτι τόσο κακό;”

“Είναι πολύ απλό,” είπε η Φιλική Ψυχή. “Θα το έκανα γιατί Σ’ Αγαπώ.”

Η Μικρή Ψυχή Φάνηκε να εκπλήσσεται από την απάντηση.

“Μην εκπλήσσεσαι,” είπε η Φιλική Ψυχή. “Έχεις κάνει το ίδιο πράγμα για μένα. Δεν θυμάσαι; Έχουμε χορέψει μαζί, εσύ κι εγώ, πολλές φορές. Διά μέσω των αιώνων και όλων των εποχών έχουμε χορέψει. Κατά τη διάρκεια όλων των καιρών έχουμε διασκεδάσει μαζί. Απλώς δε θυμάσαι. Έχουμε υπάρξει και οι δύο μαζί το Παν. Έχουμε υπάρξει το Πάνω και το Κάτω του, το Αριστερό και το Δεξί του, το Εδώ και το Εκεί του, το Τώρα και το Τότε του. Έχουμε υπάρξει το Αρσενικό και το Θηλυκό, το Καλό και το Κακό, και οι δύο μαζί έχουμε υπάρξει το Θύμα και ο Θύτης του.”

“Όπως καταλαβαίνεις, έχουμε ξαναβρεθεί μαζί εσύ κι εγώ πολλές φορές από πριν. Ο καθένας φέρνει στον άλλον, αυτήν ακριβώς την τέλεια ευκαιρία, ώστε να εκφραστεί και να βιώσει την εμπειρία Αυτού που Πραγματικά Είναι. Και έτσι, θα έρθω στην επόμενη ζωή σου και θα είμαι ο ‘Κακός’ αυτή τη φορά. Θα σου κάνω κάτι τόσο απαίσιο, οπότε μπορείς να αποκτήσεις την εμπειρία του εαυτού σου ως Αυτός που Συγχωρεί.”

“Μα τι θα κάνεις;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή λίγο ανήσυχα, “που θα είναι τόσο απαίσιο;”

“Κάτι θα σκεφτούμε”, απάντησε η Φιλική Ψυχή σπινθηρίζοντας.

Μετά η Φιλική Ψυχή φάνηκε να σοβαρεύει και είπε με ήσυχη φωνή “Ξέρεις, έχεις δίκιο σ’ ένα πράγμα.”

“Ποιο είναι αυτό;” θέλησε να μάθει η Μικρή Ψυχή.

“Θα πρέπει να επιβραδύνω την δόνησή μου και να γίνω πολύ βαριά, ώστε να καταφέρω να κάνω αυτό, ‘το όχι και τόσο καλό πράγμα’. Θα πρέπει να υποκριθώ, ότι είμαι κάτι τελείως διαφορετικό από τον εαυτό μου. Γι’ αυτό, δεν έχω παρά μόνο μία χάρη να σου ζητήσω σαν αντάλλαγμα.”

“‘Ωω, οτιδήποτε, οτιδήποτε!” ξεφώνησε η Μικρή Ψυχή και άρχισε να χορεύει και να τραγουδάει, “Θα γίνω αυτός που συγχωρεί, θα γίνω αυτός που συγχωρεί!”

“Τότε η Μικρή Ψυχή παρατήρησε, ότι η Φιλική Ψυχή παρέμενε πολύ σιωπηλή.”

“Τι συμβαίνει;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή. “Τι μπορώ να κάνω για σένα; Εσύ είσαι ένας Άγγελος που προθυμοποιείσαι να κάνεις αυτό το πράγμα για μένα!”

“Φυσικά! Αυτή η φιλική Ψυχή είναι ένας Άγγελος!” διέκοψε ο Θεός. “Όλοι είναι! Πάντα να θυμάσαι: Δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους’’ και χαμογέλασε.

Κι έτσι η Μικρή Ψυχή ήθελε περισσότερο από ποτέ, να ικανοποιήσει το αίτημα της Φιλικής Ψυχής.

“Τι μπορώ να κάνω για σένα;” την ξαναρώτησε.

“Τη στιγμή εκείνη που θα σε κατακεραυνώσω και θα σε πλήξω,” απάντησε η Φιλική Ψυχή, “τη στιγμή που σου κάνω το χειρότερο που θα μπορούσες να φανταστείς, εκείνη ακριβώς τη στιγμή…”

“Ναι;” η Μικρή Ψυχή διέκοψε, “Ναι…;”

“Θυμήσου Ποιος Πραγματικά Είμαι!”

“Ώω! Μα ναι!” φώναξε συγκινημένη η Μικρή Ψυχή, “στο υπόσχομαι! Πάντα θα σε θυμάμαι, όπως ακριβώς σε βλέπω εδώ αυτή τη στιγμή!”

“Πολύ καλά,” είπε η Φιλική Ψυχή, “γιατί, όπως καταλαβαίνεις, θα έχω προσπαθήσει τόσο σκληρά για να υποκριθώ, που θα έχω ξεχάσει Ποιος Πραγματικά Είμαι και ίσως να μην μπορέσω να θυμηθώ για πάρα πολύ καιρό. Και αν ξεχάσω Ποιος Είμαι, ίσως ακόμα κι εσύ ξεχάσεις Ποιος Είσαι και τότε θα είμαστε και οι δύο χαμένοι. Οπότε θα χρειαστούμε μια άλλη Ψυχή να έρθει για να ξαναθυμίσει και στους δυο μας Ποιοι Είμαστε.”

“Όχι, δεν θα χαθούμε!” υποσχέθηκε η Μικρή Ψυχή ξανά. “Θα σε θυμηθώ! Και θα σ’ ευχαριστήσω που μου πρόσφερες αυτό το δώρο – την ευκαιρία να βιώσω τον εαυτό μου, ως Αυτός ο οποίος Είμαι.”

Έτσι, η συμφωνία είχε γίνει. Η Μικρή Ψυχή προχώρησε σε μία νέα ζωή, συγκινημένη που είναι το φως, το οποίο ήταν τόσο εξαιρετικό και ενθουσιασμένη που είναι το μέρος του εξαιρετικού που ονομάζεται Συγχώρεση.

Και η Μικρή Ψυχή περίμενε με ανυπομονησία, να καταφέρει να βιώσει την εμπειρία του εαυτού της μέσα από τη Συγχώρεση και να ευχαριστήσει όποια άλλη Ψυχή το έκανε εφικτό.

Και κατά τη διάρκεια όλων των στιγμών αυτής της νέας ζωής, όποτε μία νέα Ψυχή εμφανιζόταν στο προσκήνιο, είτε αυτή η νέα Ψυχή έφερνε χαρά, είτε λύπη – και ιδιαίτερα αν έφερνε λύπη – η Μικρή Ψυχή, σκεφτόταν αυτό που είχε πει ο Θεός.

“Πάντα να θυμάσαι,” ο Θεός είχε χαμογελάσει, “δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους.”

*Copyright 2002 Neal Walsch,

*Μετάφραση: Εβίτα

*πηγή: http://vickytoxotis.blogspot.com

 

 

Τι είναι δάσκαλος- Shiv Charan Singh

Σατ Ναμ!

Απλώς  ένα μοίρασμα, καθώς συνεχίζω να μαθαίνω τι  είναι και τι δεν είναι δάσκαλος.

 

Είναι η οδυνηρή μοίρα του δασκάλου

να αντανακλά τις ανασφάλειες του μαθητή, τις αμφιβολίες, τις προσκολλήσεις,

τους φόβους και άλλες μισοτελειωμένες ιστορίες του παρελθόντος

είναι η οδυνηρή μοίρα του μαθητή

να αφαιρέσει όλα τα στρώματα

μέχρι που μόνο ο ακλόνητος πυρήνας να μείνει

να λάμψει στην αληθινή του δόξα

 

ο δάσκαλος ξεσκεπάζει  τα χνάρια του θύματος στο μαθητή

ο δάσκαλος ξεσκεπάζει την επιθυμία του μαθητή για συμπόνια

ο δάσκαλος μένει ακλόνητος στην αόρατη χρυσή γραμμή

μεταξύ οίκτου και απελπισίας

 

ο μαθητής αισθάνεται ανίσχυρος και υποτιμημένος

όταν του ζητείται να ξεπεράσει τα όριά του

ο δάσκαλος προσεύχεται περισσότερο

 

αν ο δάσκαλος δεν εκτιμήσει το κρυμμένο μεγαλείο του μαθητή

αν ο δάσκαλος δεν αντιληφθεί την ομορφιά και τη χάρη

που ακόμα περιμένουν να εκφραστούν μέσα στο μαθητή

τότε ο δάσκαλος δεν έχει λόγο ύπαρξης

 

ο μαθητής κρίνει το δάσκαλο

βασισμένος σ’ ένα υποσυνείδητο ιστορικό μοντέλο γονιών και παιδιών

ο μαθητής προσπαθεί να ευχαριστήσει, να ελκύσει, να κατευνάσει,

και τίποτα δεν λειτουργεί

γιατί ο δάσκαλος είναι εδώ για να διακόψει το γονεϊκό οικοδόμημα

 

ο μαθητής θέλει να τον κατανοήσουν

αλλά ο μαθητής δεν κατανοεί τον δικό του αληθινό εαυτό

οπότε πώς να ξέρει αν τον κατανοούν

η κατανόηση του δάσκαλου σπάνια θα ταυτιστεί

μ’ αυτό που ο μαθητής ερμηνεύει ως κατανόηση

 

είμαστε στο μονοπάτι του πολεμιστή και του αγίου

ο μαθητής πρέπει να γίνει δέκα φορές καλύτερος από το δάσκαλο

ο δάσκαλος πρέπει να δουλεύει σκληρά

για να κατευθύνει το μαθητή στο καλύτερο αποτέλεσμα

ο μαθητής έχει κάτι υπέροχο που δεν έχει ακόμα ανθοφορήσει

έτσι ο δάσκαλος έχει πολλή δουλειά

αν ο δάσκαλος δεν ζητάει το καλύτερο

ύστερα οι δάσκαλοι της επόμενης γενιάς

επίσης δεν θα ζητούν το καλύτερο από τους μαθητές τους

κι έτσι η χρυσή αλυσίδα θα αποδυναμωθεί και θα πεθάνει

 

ο δάσκαλος δεν θα είναι εδώ στον πλανήτη για πάντα

οπότε ο δάσκαλος δουλεύει σκληρά

για να δει τους μαθητές να προχωρούν γρήγορα μπροστά όσο ακόμα υπάρχει ελπίδα

 

αναπτυσσόμαστε μέσα απ’ τις αλλαγές

οι αλλαγές απαιτούν να είμαστε ανθεκτικοί

η επέκταση της συνείδησης και της εμπειρίας

απαιτεί βαθιά βουτιά στην εσωτερική δύναμη

 

τη στιγμή που ο δάσκαλος προκαλεί το μαθητή

καμιά ευχαρίστηση δεν υπάρχει για το δάσκαλο

και καμία ευγνωμοσύνη από το μαθητή

 

ο δάσκαλος είναι στην προοπτική του απείρου

και βλέπει μια διαφορετική άποψη

ο δάσκαλος κοιτάζει μακριά στο μέλλον

ο μαθητής συχνά είναι ακόμα απασχολημένος με το παρελθόν

 

ο μαθητής μπορεί να αρνηθεί την προσφορά του δάσκαλου

ο μαθητής μπορεί να ευχηθεί προσωρινή εκτίμηση

ο μαθητής μπορεί να σκεφτεί ότι ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει

η συμπόνια του δασκάλου δεν εκφράζεται με τον συνηθισμένο κοινωνικό τρόπο

αλλά ο δάσκαλος δεν ψάχνει να νικήσει με την εύνοια

ή να γίνεται αρεστός ή να επιδοκιμάζεται από το μαθητή

αυτό που επίσης αποκαλείται “τροφοδοσία” στο μαθητή

 

το παράδοξο του δάσκαλου είναι να πει στο μαθητή

ότι το τίμημα της ευτυχίας είναι να πάψει να παραπονιέται

ακόμα κι όταν ο δάσκαλος θα είναι ο πιο αιχμηρός κριτής του μαθητή

και παράλληλα ο πιο οικείος έμπιστος φίλος του

 

ο δάσκαλος θυσιάζει κάθε ελπίδα

ότι ο μαθητής θα πραγματώσει την απόλυτη αλήθεια

ο δάσκαλος δεν πέφτει σε απόγνωση

όσες φορές κι αν λησμονήσει ο μαθητής

 

ο δάσκαλος ανήκει στις διδασκαλίες

στην αρχή, στη μέση και στο τέλος.

 

Με αγάπη και ευλογίες, SCS

 

Fernando Pessoa-Ο Φύλακας του πρόβατου ΙΙ

Η ματιά μου είναι καθαρή σαν ενός ηλιοτρόπιου.

Είναι συνήθεια μου να περπατάω τους δρόμους

Κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά

Και μερικές φορές κοιτάζοντας πίσω μου,

Και ό,τι βλέπω κάθε στιγμή

Είναι ό,τι δεν είδα πριν,

Και είμαι πολύ καλός στο να παρατηρώ πράγματα.

Είμαι ικανός να νιώθω τον ίδιο θαυμασμό

Που θα ένιωθε ένα νεογέννητο παιδί

Αν παρατηρούσε ότι είχε πραγματικά και αληθινά γεννηθεί.

Νιώθω κάθε στιγμή ότι έχω μόλις γεννηθεί

Σ’ έναν εντελώς καινούργιο κόσμο…

Πιστεύω στον κόσμο όπως σε μία μαργαρίτα,

Επειδή τον βλέπω. Αλλά δεν τον σκέφτομαι,

Επειδή το να σκέφτεσαι είναι το να μην κατανοείς.

Ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για εμάς για να τον σκεφτόμαστε

(Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μάτια που δεν βλέπουν καλά)

Αλλά να τον βλέπεις και να είσαι σε συμφωνία.

Δεν έχω καμία φιλοσοφία, έχω αισθήσεις…

Αν μιλώ για τη Φύση δεν είναι επειδή γνωρίζω τι είναι

Αλλά επειδή την αγαπώ, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο

Επειδή αυτοί που αγαπούν δεν γνωρίζουν τι αγαπούν

Ή γιατί αγαπούν, ή τι είναι η αγάπη.

Η αγάπη είναι αιώνια αθωότητα,

Και η μόνη αθωότητα είναι να μην σκέφτεσαι…

  • Μετάφραση: Ιπτάμενος Ολλανδός