Ο Εαυτός που απλώς είναι

Όλος ο φόβος και κατ΄επέκταση η δυστυχία, το άγχος, όλος ο ψυχικός, αλλά κι ο σωματικός πόνος που βιώνουμε είναι απόρροια του πόσο σοβαρά παίρνουμε τον εαυτό μας. Τον εαυτό μας, αυτό το κουβάρι που φτιάξαμε  συσσωρεύοντας και ισχυροποιώντας, σταδιακά, τα πολλά, μικρά μας Εγώ.

Παίρνουμε τον «μικρό» μας εαυτό πολύ στα σοβαρά, ταυτιζόμαστε μαζί του.

Ταυτιζόμαστε με τις βλαβερές πεποιθήσεις του που διαμόρφωσε και εδραίωσε  μέσα από την μακροχρόνια «εκπαίδευση» που δέχτηκε. Ταυτιζόμαστε με τον τρόπο που σκέφτεται και τις καταστροφικές σκέψεις που διαρκώς παράγει, καθώς και με μια ευρεία συλλογή τοξικών συναισθημάτων.Ταυτιζόμαστε με τα στενά όρια της υλικής μας υπόστασης, του σώματός μας και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις πολύ περιοριστικές, πέντε αισθήσεις μας. Πιστεύουμε μόνο ό,τι αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας και μόνον αυτό δεχόμαστε ως αλήθεια. Πιστεύουμε αυτά τα ψέματα και φοβόμαστε. Νιώθουμε μικροί και αβοήθητοι, βουτηγμένοι στον πόνο και τη δυστυχία και τόσο εξοικειωμένοι με αυτά τα ισχυρά δηλητήρια  ώστε να τα θεωρούμε και ως κάτι φυσιολογικό.

Παίρνοντας λίγη απόσταση από όλα αυτά τα κίβδηλα προσωπεία μας και βλέποντάς τα με καθαρή ματιά, άφοβη, τολμηρή ματιά, μπορούμε να απελευθερωθούμε από το ψέμα που πιστέψαμε.

Να ανακαλύψουμε και να βιώσουμε τη δική μας Αλήθεια που κρύβεται μέσα μας.

Να γελάμε με την εξαιρετική ικανότητά μας να μεγαλοποιούμε και να αναπαράγουμε με τόση ευκολία σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες και αναμνήσεις πόνου. Παίρνοντας μια μικρήν απόσταση απ΄όλα αυτά και ησυχάζουμε τη φλυαρία μέσα στο κεφάλι μας και βιώνουμε τον Εαυτό, ατόφιο,  την Αλήθεια μας, χωρίς κρίσεις,  επικρίσεις και συγκρίσεις.

Είναι τότε που απλώς είμαστε, ατάραχα, σιωπηλά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς αλαζονεία, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε κάτι,  ή να πείσουμε κάποιον. Είναι τότε που βλέπουμε καθαρά και βιώνουμε ότι πίσω, πέρα,  ή μέσα από το σώμα μας, το νου το πνεύμα και τα συναισθήματά μας υπάρχει Κάτι που τίποτα δεν το επηρεάζει.

Γιατί απλώς, το «Είναι» είναι, πάντα, αιώνια παρόν και πανταχού παρόν.

Είναι αυτές οι μοναδικές στιγμές της ανάλαφρης αιωνιότητας, οι αναλαμπές στο Τώρα της μοναδικής στιγμής, της Παρουσίας του Όλου, του άπειρου χώρου που ξεδιπλώνεται μέσα μας. Τότε βιώνουμε ένωση και συγχώρεση προς όλους, αλλά και προς τον εαυτό μας. Δεν υφίσταται πια κανένας διαχωρισμός. Βιώνουμε την Αλήθεια μας και τίποτα δεν μας ταράζει, γιατί γνωρίζουμε καλά πια ότι όλα τα «βάσανά μας» είναι πολύ μικρά και απλώς κι αυτά  περνούν.

Ο αληθινός μας Εαυτός δεν έχει περιορισμούς, πόνο, δυστυχία. Είναι καθαρή Χαρά, Ευδαιμονία και Αφθονία.

Νατάσσα Χαρέλα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s