Αλίντα Τζέρσι, Ο Σισιούτλ

Κάποιος στέκεται δίπλα στη θάλασσα. Κοιτάζει τα βαθιά νερά. Ένας άντρας στέκεται και κοιτάζει τη θάλασσα.

Στην παραλία έχει βράχια και δέντρα. Δέντρα που έχουν συστραφεί και δεν έχουν πια κορμό. Βράχια που έχουν συσπαστεί σαν να πονάνε. Κι όλα γυρίζουν, γυρίζουν προς τα πίσω για να μη κοιτάζουν τη θάλασσα. Τα δέντρα και τα βράχια έχουν πάρει σχήματα πόνου, επειδή προσπάθησαν να ξεφύγουν από κει που δεν μπορούσαν. Είδαν τον Σισιούτλ, το φοβερό τέρας της θάλασσας. Τον Σισιούτλ, που έχει δύο κεφάλια, ένα σε κάθε άκρη του σώματός του. Κεφάλια που μας γεμίζουν με τον χειρότερο φόβο που θα νιώσουμε ποτέ.

Όποιος βλέπει τον Σισιούτλ, το μόνο που νιώθει είναι μια τυφλή επιθυμία, να τρέξει. Να τρέξει όσο αντέχουν τα πόδια του, μέχρι την άκρη της γης. Γιατί το Τέρας που κατοικεί στα βάθη της θάλασσας, είναι τρομερό στην όψη και γεμίζει τις καρδιές μας με έναν παγωμένο ανατριχιαστικό τρόμο.

Έτσι έχουν τα πράγματα.

Στέκεσαι στην ακτή και βλέπεις τον Σισιούτλ. Θέλεις να τρέξεις. Κι, όμως, ξέρεις ότι αν τρέξεις, θα γίνεις σαν τα δέντρα και σαν τα βράχια. Θα συσπαστείς, θα συστραφείς, θα στριφογυρίσεις και θα χαθείς. Θα περιπλανιέσαι για πάντα. Θα φοβάσαι για πάντα.

Στο μεταξύ, τα κύματα θα φέρουν τον Σισιούτλ κοντά σου. Τα στόματά του σπέρνουν τον πανικό. Το μυαλό σου σταματά. Θέλεις μόνο να ξεφύγεις. Τα κεφάλια έρχονται πιο κοντά και ξέρεις ότι αν τρέξεις, θα τρέχεις για πάντα. Ο άνεμος ακόμα κρατάει την ανάσα του. Ο αέρας που αναπνέεις είναι γεμάτος με τη δυσωδία του Σισιούτλ. Κανείς δε θα σε σώσει. Δεν έχεις πουθενά να πας. Δεν υπάρχει τρόπος να φύγεις. Και τα στόματα που θα σε καταβροχθίσουν πλησιάζουν κι άλλο. Ό,τι κι αν κάνεις, στάσου ακίνητος. Μην τρέξεις να ξεφύγεις. Αν ξέρεις λόγια που θα σε προστατέψουν, πες τα και , πάνω απ’ όλα στάσου ακίνητος.

Με το επόμενο κύμα, τα κεφάλια του Σισιούτλ θα σε περικυκλώσουν. Αυτό το ξέρεις καλά. Σε πλησιάζουν. Όλο και πιο κοντά. Ανοίγουν και τα δύο στόματα. Άλλη μια κίνηση και θα σε αρπάξουν θα σε αρπάξουν για πάντα. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, εσύ στάσου ακίνητος.

Το τελευταίο κύμα. Και τα δυο κεφάλια έρχονται κατά πάνω σου. Και έπειτα συμβαίνει το εξής. Τη στιγμή ακριβώς που τα δίδυμα στόματα είναι έτοιμα να σε κατασπαράξουν, τα κεφάλια βλέπουν το ένα το άλλο, επειδή είσαι εσύ εκεί. Επειδή και τα δύο θέλουν να έρθουν κοντά σου, ο Σισιούτλ βλέπει το άλλο του πρόσωπο, κι όποιος βλέπει τον άλλο του μισό Εαυτό, βλέπει την Αλήθεια.

Ο Σισιούτλ, το τρομερό τέρας της θάλασσας, για την υπόλοιπη αιωνιότητα αναζητά την Αλήθεια, ψάχνει αυτούς που έχουν το θάρρος να μείνουν ακίνητοι. Αυτούς που θα τον αφήσουν να δει τον εαυτό του κατάματα, να δει το άλλο του πρόσωπο.

Στη συνέχεια ο Σισιούτλ θα σας ανταμείψει με την αλήθεια του. Την αλήθεια που θα είναι δικιά σας για πάντα. Κι οι άνθρωποι των οραμάτων θα σας επισκέπτονται συχνά για να σας θυμίζουν το μέρος όπου μπορείτε να βρείτε την αλήθεια. Δε θα είστε πια μόνοι σας.

*Σισιούτλ: Ένα φίδι-πνεύμα του νερού στην ακτή περιοχή του Ειρηνικού της Βόρειας Αμερικής.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο της Αλίντα Τζέρσι, Και η ζωή συνεχίζεται- Πώς θα συμφιλιωθείτε με την απώλεια, εκδόσεις Κέδρος
Advertisements

Χόρχε Μπουκάϊ, Να είμαι Όλοι

Στην αρχή Μόνο εγώ

Μετά Εσύ μαζί μου.

Στη συνέχεια Εγώ μαζί σου.

Και μετά εγώ μαζί μου.

Ώσπου να φτάσω στο Εγώ χωρίς εμένα.

Για να μπορώ να είμαι Εγώ με όλους.

Και να καταλήξω να είμαι Όλοι…

  • Χόρχε Μπουκάϊ, Ο Δρόμος της Πνευματικότητας – Φύλλα Πορείας V, εκδόσεις Orera

Paulo Coelho, Το σύννεφο και ο αμμόλοφος

Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.

Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.

Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε να απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.

– Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος. Η έρημος είναι όλη ίδια!

Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!

Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει την χρυσαφένια άμμο. Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Την ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.

– Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;

– Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή. Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;

– Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.

– Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.

– Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;

– Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.

– Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή. Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο.

Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:

– Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;

– Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.

– Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους. Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια.

Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.

– Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ΄έχω ερωτευθεί και θα ΄θελα να μείνω εδώ για πάντα.

– Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.

– Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο.

Άρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Την επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή. Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε τους ανθρώπους με τη σκιά των δέντρων της.

  • Μετάφραση από τα Πορτογαλικά από το βιβλίο του Paulo Coelho, Historias para pais, filhos e netos ( Ιστορίες για γονείς, παιδιά και εγγόνια). Α.Γ
  • Πηγή: wordpress.com

Αφήνοντας την εμπειρία να ξετυλιχθεί μόνη της

Μήπως πρόκειται ο παρατηρητής να γίνει ένα αποτέλεσμα ανάμειξης και ένας που πάντα ανακατεύεται και προσπαθεί να γίνει το κεντρικό μέρος της εμπειρίας αυτής, ή μήπως μπορεί ο παρατηρητής να γίνεται μάρτυρας και να αφήσει την εμπειρία να ξετυλιχθεί μόνη της;

Μερικές παραδόσεις είναι πολύ καλές σε αυτό. Οι ινδιάνοι Χόμπι δεν έχουν, προφανώς, κάποια λέξη για το «εγώ» ή το «εμείς». Η έμφαση πέφτει στο ρήμα, στο συμβάν. Θα έριχναν βροχή, θα αγαπούσαν.

Βλέπετε τι συμβαίνει; Συνήθως, λέω ότι κάνω έρωτα με το συγκεκριμένο άτομο, έτσι δεν είναι; Αλλά αν αντί αυτού πω: «Η ερωτική πράξη συντελείται κι εγώ είμαι απλώς μάρτυρας».

Συντελείται η ερωτική πράξη, εμπλέκονται δύο άτομα. Ένας εγώ και ένας ο σημαντικός μου άλλος. Και μετά αυτό που συμβαίνει είναι έρωτας στην πράξη.

Δεν υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει αυτό. Μόνον έρωτας ως πράξη. Καταλαβαίνετε την ομορφιά αυτής της μεταστροφής;

  • Απόσπασμα από το βιβλίο των ΑΡΝΤΖ ΓΟΥΙΛΙΑΜ / ΤΣΕΙΣ ΜΠΕΤΣΥ/ ΒΙΣΕΝΤΕ ΜΑΡΚ, «Τι στο. . . μπιιιπ. . . ξέρουμε;», εκδόσεις ΟΡΦΕΑΣ

Νηλ Ντ. Γουόλς, Κρίση και Παρατήρηση

Η κρίση δεν είναι το ίδιο πράγμα με την παρατήρηση. Μια παρατήρηση είναι απλώς το να κοιτάξω και να δω πως έχει κάτι. Η κρίση από την άλλη, είναι το συμπέρασμα ότι αυτό που παρατηρούμε θα πρέπει να είναι διαφορετικό.

Το να παρατηρείς είναι απλώς το να είσαι μάρτυρας του τι συμβαίνει. Το να κρίνεις είναι να βγάζεις συμπεράσματα. Είναι το να προσθέτεις ένα ‘και επομένως…’ στην πρόταση. Στην πραγματικότητα γίνεται μια ετυμηγορία, μια πρόταση ποινής – που συχνά δίνεται χωρίς κανένα έλεος.

Η κρίση πληγώνει την ψυχή, γιατί ταυτίζει το πνεύμα με μια ψευδαίσθηση αυτού που είσαι, αγνοώντας την βαθύτερη πραγματικότητα.

Ποτέ δεν θα σε κρίνω, ποτέ. Γιατί ακόμα κι αν έχεις κάνει κάτι, απλώς θα δω, θα παρατηρήσω τι είναι αυτό. Δεν θα βγάλω συμπεράσματα σχετικά με το Ποιος Είσαι. Στην πραγματικότητα είναι αδύνατον να βγάλω συμπεράσματα σχετικά με το Ποιος Είσαι, γιατί η δημιουργία του εαυτού σου είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ. Είσαι ένα ον σε εξέλιξη. Δεν έχεις τελειώσει με το να σε δημιουργείς και ούτε ποτέ θα τελειώσεις.

Δεν είσαι ποτέ αυτός που ήσουν μόλις ένα λεπτό πριν. Και ποτέ δεν σε βλέπω σαν να είσαι το πριν, αλλά σαν το ποιος επιλέγεις να είσαι τώρα.

 

  • Απόσπασμα από το βιβλίο του Neale Donald Walsch- “Συζήτηση με το Θεό”
  • Πηγή: Humanity’s Team Greece