Γρηγόρης Βασιλειάδης, Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης

«Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης», του Dr. Γρηγόρη Βασιλειάδη, Ψυχολόγου – Συστημικού – Υπαρξιακού Ψυχοθεραπευτή, εκδόσεις  iWrite & Πηγή

«Το παρόν βιβλίο συνοψίζει, με ομολογιακό και βιωματικό τρόπο, τις πιο σημαντικές μου θέσεις ως ψυχολόγου, όπως αυτές σμιλεύτηκαν μέσα από τη επαγγελματική ψυχοθεραπευτική μου εμπειρία με ενήλικες κατά την τελευταία εικοσαετία, στο ατομικό κι ομαδικό πλαίσιο της θεραπείας.

Μέσα από μικρά και μεγαλύτερα κείμενα αναπτύσσονται τα πιο βασικά θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους και τους δυσκολεύουν στις ενδοπροσωπικές και διαπροσωπικές τους διαδρομές.

Ανοίγονται κι εξετάζονται προβληματισμοί που αφορούν τις ενδοοικογενειακές και συντροφικές σχέσεις, το νόημα της συνεξάρτησης, της κατάθλιψης, του φόβου, του θυμού, την ανάγκη της ψυχής για νόημα, την σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου, την αντίσταση στην ψυχοθεραπεία, και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί, και πολλά άλλα.

Γίνεται απόπειρα να αναδειχθούν ερμηνευτικά αθέατες πτυχές των παραπάνω προβλημάτων, και να προσφερθούν σε ειδικούς ψυχικούς υγείας και μη, νέες, λιγότερο αυτονόητες αναγνώσεις, προτάσεις κι οπτικές.

Ταυτόχρονα, στο βιβλίο κατατίθεται με αμεσότητα κι ευθύτητα η ματιά μου από την θέση του αναζητητή, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα στην προσωπική αυτογνωστική μου πορεία.

Οι καταθέσεις είναι κυρίως βιωματικές κι αφορούν σημαντικά υπαρξιακά και ψυχικά ζητήματα: το νόημα της ζωής, των συμπτωμάτων, των σχέσεων, των συναισθημάτων, των επιλογών και της ευθύνης, μέσα κι έξω από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία».

(Απόσπασμα του κειμένου της παρουσίασης του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης», από την Συγγραφέα και Ποιήτρια Χλόη Κουτσουμπέλη, στη Θεσσαλονίκη).

“…Θεραπεία τελικά μας λέει ο συγγραφέας είναι η βίωση αυτού που δεν βιώθηκε καθόλου ή αρκετά, και πρέπει να είναι κανείς έτοιμος και διατεθειμένος να κολυμπήσει σε βαθιά νερά, να ανατρέψει την ασφάλειά του, να πεθάνει για να ξαναγεννηθεί.

Τι σημαίνει να είσαι καλός πατέρας ή μητέρα. Ο συγγραφέας πολύ προσεκτικά και μεθοδικά με το νυστέρι του χειρουργεί τις σχέσεις και αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από αυτές, πίσω από τις αυταπάτες με τις οποίες ζει ο μέσος άνθρωπος

Με απλές φράσεις, με παραβολή, με παραδείγματα και κυρίως με έναν λόγο άμεσο που βγαίνει κατευθείαν από την ψυχή και απευθύνεται σ’ αυτήν ο Γρηγόρης Βασιλειάδης προσπαθεί να φωτίσει το σκοτάδι, ο κόσμος και οι σχέσεις μας είναι δικό μας δημιούργημα λέει, αν έχουμε προβλήματα με τους άλλους εμείς δεν έχουμε αποδεχτεί τον εαυτό μας.

Βασική αιτία του πόνου τονίζει ο συγγραφέας είναι ο αβίωτος πόνος. Αυτόν οφείλει να ζήσει κάθε θεραπευόμενος, το πένθος για τους νεκρούς που κρύβει στην ντουλάπα του.

… Μιλάει για τα δάκρυα των ασθενών, για την αγκαλιά στην ψυχοθεραπεία, για τους θεραπευόμενους που ψάχνουν την ουσία, για όλα τα ζητήματα μικρά και μεγάλα που προέκυψαν όλα αυτά τα χρόνια που ασχολείται με την θεραπεία.

Το βιβλίο τελειώνει με ένα όνειρο όπως μόνο έτσι θα μπορούσε να τελειώσει.

Ένα όνειρο συμμετοχής και συνειδητότητας, μία κοινότητα ανθρώπων που έχουν βρει τον κρυμμένο άνθρωπο μέσα τους.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο για να γράψω γι αυτό, ένιωσα σιγά σιγά να αλλάζω. Όχι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, αλλά προς τα μέσα. Ελπίζω αυτό να συμβεί και σε όλους τους αναγνώστες του…”

Ενδεικτικό απόσπασμα από το βιβλίο:

“…Μια ζωή περίμενα μια αγκαλιά απ’ την μάνα μου.

Όπως εγώ την ήθελα. Όπως και όσο εγώ το θελα να με σφίξει. Να ναι διακριτική και δοτική μαζί. Να το κάνει λαμβάνοντας υπόψη της τους δικούς μου φόβους, τις κρυφές μου επιθυμίες. Να σεβαστεί τους δικούς μου δισταγμούς.

Όσες φορές έκανε να με αγκαλιάσει, ποτέ αυτή η αγκαλιά δεν ήταν όπως την λαχταρούσα. Ήταν πάντα λειψή, υπερβολικά γεμάτη, άδεια, ή περισσότερο σύντομη απ’ ό,τι ήθελα. Πάντα έλεγα στον εαυτό μου:

«Είδες;! Είχες δίκιο που δίσταζες να την αγκαλιάσεις εσύ πρώτος… Αφού το ξέρεις: Δεν έχει να σου την δώσει…». Κι όμως, ξόδεψα χρόνια στην μεμψιμοιρία και στην προσχεδιασμένη αυτο-ματαίωση…

Ήρθε κάποια στιγμή η ώρα που γέμισε η καρδιά μου απ’ αυτό που ζητούσα, πριν η μάνα μου να μου το δώσει, κι ένιωσα πολύ πόνο για κείνον τον άνθρωπο, τη μάνα μου, που δεν ήξερε πως ν’ αγκαλιάσει (γιατί δεν ήξερε ούτε πως ν’ αγαπήσει, ούτε τον εαυτό της… πώς να ξέρει να το κάνει για τους άλλους!;).

Γεμάτο καθώς ήταν το ποτήρι μου, θέλησα να δώσω και σε κείνη να πιει να ξεδιψάσει.

Κι άρχισα εγώ αυτήν την φορά να την αγκαλιάζω για να της δώσω το περίσσευμα απ’ την δική μου γιομάτη αγκαλιά.

Κι εκείνη το κατάλαβε που δεν περίμενα αντάλλαγμα! Και μ’ έσφιξε με ευγνωμοσύνη.

Κι ήταν όπως ακριβώς την ήθελα! Μια αγκαλιά διψασμένη, γεμάτη από αποδοχή της δικής μου προσφοράς. Γεμάτη από αποδοχή.

Κι εγώ τώρα χάρηκα πολύ! Γιατί βρήκα αυτόν και αυτό που πάντα ζητούσα!

Απ’ τη μια, έναν ενδεή άνθρωπο, διψασμένο όπως ήμουν πριν κι εγώ, να δέχεται την αγκαλιά μου σαν πολύτιμο θησαυρό. Κι απ’ την άλλη, έναν πιο πλούσιο –εμένα- που ήθελε διακαώς να την προσφέρει!

Και πιο πολύ χάρηκα που δεν ζητούσα αυτήν την φορά, δεν περίμενα την ανταπόδοση.

Με γέμιζε που έδινα αυτό που για χρόνια είχα ο ίδιος στερήσει από μένα: Όχι την αγκαλιά κάποιου άλλου, της μάνας μου! Όχι! Του χα στερήσει την δική μου γεμάτη αγκαλιά…

Την χαρά της αγκαλιάς που από περίσσευμα κι άκοπα προσφέρεται….”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s