Φερνάντο Πεσσόα, Διαιρώ αυτό που ξέρω

Διαιρώ αυτό που ξέρω.

Προκύπτει αυτό που είμαι

κι αυτό που ξέχασα. Ανάμεσα στα δυο πηγαίνω.

Δεν είμαι αυτός που σκέφτομαι

ούτε αυτός που είμαι τώρα.

Αν θα σκεφτώ, κομμάτια γίνομαι

Αν θα πιστέψω, για μένα δεν υπάρχει τέλος.

Γι’ αυτό, είναι καλύτερα

ν’ ακούς μόνο το θρόισμα

της απαλής, βέβαιης αύρας

που μέσ’ από τις φυλλωσιές περνάει.

  • Ποίημα από την έκδοση “Φερνάντο Πεσσόα / Κ.Π. Καβάφης, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου”, εισαγωγή –μετάφραση: Γιάννης Σουλιώτης, εκδόσεις Μεταίχμιο 2009
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s