Οι προσωπικοί μας δαίμονες

Οι προσωπικοί μας δαίμονες έρχονται με πολλές μεταμφιέσεις. Τους βιώνουμε σαν ντροπή, σαν ζήλεια, σαν εγκατάλειψη, σαν οργή. Είναι όλα όσα μας κάνουν να νιώθουμε άβολα και προσπαθούμε συνεχώς να αποφύγουμε.

Κάνουμε τη μεγάλη απόδραση: αντιδρούμε, λέμε κάτι, χτυπάμε μια πόρτα, χτυπάμε κάποιον, ή ρίχνουμε μια γλάστρα, προσπαθώντας να μην δούμε τι συμβαίνει μέσα στην καρδιά μας. Ή απωθούμε τα συναισθήματα και κατά κάποιον τρόπο απονεκρώνουμε τον πόνο. Είμαστε ικανοί να περάσουμε όλη τη ζωή μας ξεφεύγοντας από τα τέρατα του νου μας.

Παντού σε όλον τον κόσμο, οι άνθρωποι είναι τόσο παγιδευμένοι στην τρεχάλα, που ξεχνούν να χαρούν την ομορφιά που υπάρχει γύρω τους. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να φορτσάρουμε, που κλέβουμε τη χαρά από τον εαυτό μας.

Μια φορά ονειρεύτηκα ότι ετοίμαζα ένα σπίτι για την άφιξη της Κάντρο Ρίνποτσε. Έτρεχα δεξιά κι αριστερά, καθαρίζοντας και μαγειρεύοντας. Ξαφνικά έρχεται το αμάξι της και καταφθάνει μαζί με την ακόλουθό της. Τρέχω να τις χαιρετίσω και η Ρίνποτσε χαμογελάει και μου λέει: «Είδες την ανατολή του ήλιου σήμερα;» Της απαντώ, «Όχι, Ρίνποτσε, ήμουν πολύ απασχολημένη και δεν είχα χρόνο να δω τον ήλιο». Εκείνη γελάει και μου λέει: « Πολύ απασχολημένη για να ζήσεις τη ζωή!»

  • Απόσπασμα από το βιβλίο της Pema Chodron, Όταν όλα καταρρέουν, εκδόσεις Αρχέτυπο
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s