{Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω}

Κι ένας γέρος συμπλήρωσε: «Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω και να ξαναβρώ τις στιγμές που έχασα».

Κι εκείνος απάντησε: «Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, όμως όλοι μπορούν να προχωρήσουν παρακάτω. Κι αύριο, όταν ανατείλει ο ήλιος, αρκεί να πούμε στον εαυτό μας: θα αντιμετωπίσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η πρώτη μέρα της ζωής μου. Θα κοιτάξω τους δικούς μου ανθρώπους με έκπληξη και θαυμασμό- με τη χαρά του να ανακαλύπτω πως βρίσκονται δίπλα μου και μοιράζονται μαζί μου σιωπηλά κάτι που λέγεται αγάπη, για την οποία μιλούν πολύ, αλλά την καταλαβαίνουν λίγο. Θα ζητήσω να με πάρει μαζί του το πρώτο καραβάνι που θα φανεί στον ορίζοντα, χωρίς να ρωτήσω πού πηγαίνει. Και θα το αφήσω μόλις μου τραβήξει την προσοχή κάτι ενδιαφέρον.

Θέλω να δω για πρώτη φορά τον ήλιο, αν έχει λιακάδα αύριο. Θέλω να δω πού πηγαίνουν τα σύννεφα, αν έχει συννεφιά. Πάντα νομίζω πως δεν έχω χρόνο για κάτι τέτοιο ή δε δίνω αρκετή σημασία. Φτάνει λοιπόν: αύριο θα επικεντρωθώ στα σύννεφα και στην πορεία τους ή στις αχτίδες του ήλιου και στις σκιές που δημιουργούν. Πάνω από το κεφάλι μου υπάρχει ένας ουρανός για τον οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα, κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών παρατήρησης, έπλεξε μια σειρά από λογικές εξηγήσεις. Θα ξεχάσω λοιπόν όλα όσα έμαθα για τα αστέρια, κι εκείνα θα μεταμορφωθούν ξανά σε αγγέλους ή σε παιδιά ή σε οτιδήποτε θελήσω να πιστέψω τη δεδομένη στιγμή.

Ο χρόνος και η ζωή μου έχουν δώσει πολλές λογικές εξηγήσεις για τα πάντα, η ψυχή μου όμως τρέφεται με μυστήρια. Έχω ανάγκη το μυστήριο, έχω ανάγκη να ακούω στη βροντή τη φωνή ενός οργισμένου θεού, ακόμη κι αν πολλοί το θεωρούν αιρετικό. Θέλω να ξαναγεμίσω τη ζωή μου με φαντασία, γιατί ένας οργισμένος θεός είναι πολύ πιο αξιοπερίεργος, τρομερός και ενδιαφέρον από ένα φαινόμενο που το εξηγούν οι σοφοί. Για πρώτη φορά θα χαμογελάσω χωρίς ενοχές, επειδή η χαρά δεν είναι αμαρτία. Για πρώτη φορά θα αποφύγω ό,τι με κάνει να υποφέρω, επειδή ο πόνος δεν είναι αρετή.

Δε θα παραπονιέμαι για τη ζωή λέγοντας πως όλα είναι ίδια, πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τα αλλάξω. Γιατί ζω αυτή τη μέρα σαν να είναι η πρώτη μέρα της ζωής μου, και θα ανακαλύψω μέσα της πράγματα που δεν ήξερα πως βρίσκονται εκεί. Παρόλο που έχω ξαναπεράσει από τα ίδια μέρη αμέτρητες φορές και έχω πει “καλημέρα” στους ίδιους ανθρώπους, σήμερα η καλημέρα μου θα είναι διαφορετική. Δε θα είναι λέξη που λέω από ευγένεια, αλλά ένας τρόπος να ευλογήσω τους άλλους, θέλοντας να καταλάβουν όλοι πόσο σημαντικό είναι που ζουν- παρόλο που μας κυκλώνει και μας απειλεί η τραγωδία.

Θέλω να δώσω σημασία στους στίχους της μουσικής που τραγουδά ο τραγουδιστής στο δρόμο, ακόμα κι αν οι περαστικοί δεν τον ακούν επειδή ο φόβος πνίγει τις ψυχές τους. Η μουσική λέει:

«Η αγάπη βασιλεύει, κανείς όμως δεν ξέρει πού βρίσκεται ο θρόνος της, για να βρω το μυστικό μέρος, πρέπει πρώτα να της υποταχθώ.»

Και θα βρω το θάρρος να ανοίξω την πόρτα του ιερού που οδηγεί στην ψυχή μου.

Είθε να κοιτάζω τον εαυτό μου σαν να είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σε επαφή με το σώμα μου και την ψυχή μου. Είθε να μπορέσω να αποδεχτώ τον εαυτό μου όπως είναι. Είμαι ένας άνθρωπος που περπατάει, αισθάνεται, μιλάει όπως όλοι οι άλλοι, αλλά που, παρά τα ελαττώματά του, έχει θάρρος. Είθε να θαυμάζω τις πιο απλές μου κινήσεις, όπως το να μιλάω με έναν άγνωστο. Και αυτά που νιώθω πιο συχνά, όπως την άμμο στο πρόσωπό μου όταν φυσάει ο άνεμος που έρχεται από τη Βαγδάτη. Τις πιο τρυφερές στιγμές, όπως όταν βλέπω τη γυναίκα μου να κοιμάται δίπλα μου και προσπαθώ να μαντέψω τα όνειρά της. Κι αν είμαι μόνος στο κρεβάτι, θα πάω στο παράθυρο, θα κοιτάξω τον ουρανό και θα νιώσω με σιγουριά πως η μοναξιά μου είναι ψέμα- το Σύμπαν με συντροφεύει.

Θα έχω ζήσει λοιπόν την κάθε ώρα της μέρας μου σαν συνεχή έκπληξη για τον ίδιο μου τον εαυτό. Γι’ αυτό το Εγώ που δεν το δημιούργησε ο πατέρας μου ούτε η μητέρα μου ούτε οι δάσκαλοί μου, αλλά όλα όσα έχω ζήσει ως σήμερα, που ξέχασα ξαφνικά και που ανακαλύπτω ξανά. Και ακόμα κι αν σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα στη Γη, θα επωφεληθώ από αυτή όσο μπορέσω, επειδή θα τη ζήσω με την αθωότητα ενός παιδιού, σαν να κάνω τα πάντα για πρώτη φορά.»

  • απόσπασμα από το βιβλίο του Paoulo Coelho , “Το χειρόγραφο της Άκρα”, εκδόσεις Λιβάνη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s