{Και δεν ήταν μονάχα οι βάρβαροι}

Και δεν ήταν μονάχα οι βάρβαροι. Από χιλιάδες χρόνια ο αδερφικός πόλεμος έρχεται και ξανάρχεται κι αιματώνει την Ελλάδα. Και συχνά – τρομαχτικό να το βάλει ο νους σου – συχνά, ύστερα από έναν τέτοιο αδερφοφά πόλεμο, παίρνει φόρα η ψυχή μας και δημιουργεί έργα μεγάλα. Ένας φριχτός συλλογισμός την ώρα ετούτη που σου γράφω, αγαπημένη μου, και σου λέω τον πόνο μου, ένας φριχτός συλλογισμός ξεσκίζει το νου μου: μπας κι ο αδερφοράς ετούτος πόλεμος ήταν απαραίτητος για να πάρει καινούρια φόρα η ψυχή μας; Πολλές ελληνικές ψυχές υποφέρουν, αγριεύουν, μαζεύουν πείσμα και δύναμη από τον ανόσιο ετούτο σπαραγμό, και σαν κατασταλάξει το είμαι και βρούμε λίγη γαλήνη, οι ψυχές αυτές, που θα λίμναζαν και θα βούλιαζαν στην τεμπελιά και τη μετριότητα αν δεν ξεσπούσε ο πόλεμος, θα δημιουργήσουν τώρα έργα μεγάλα – από αγανάχτηση, από περφάνια, από ανάγκη να ξεχάσουν τον πόνο, μετουσιώνοντάς τον σε στοχασμό, σε ομορφιά ή σε πράξη. Και τότε λοιπόν ας είναι βλογημένος ο αποτρόπαιος ετούτος πόλεμος; Φρίκη με κυριεύει να το συλλογούμαι. Όμως, αν είναι αλήθεια;

  • απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Οι αδερφοφάδες, εκδόσεις Καζαντζάκη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s