Γιατί μοιάζουμε να χάνουμε την ποιότητα της μεγάλης τρωτότητας της ευαισθησίας;

Γιατί μοιάζουμε να χάνουμε την ποιότητα της μεγάλης τρωτότητας της ευαισθησίας; Της ευαισθησίας για όλα τα πράγματα γύρω μας. Όχι μόνο για τα δικά μας προβλήματα και βάσανα της πραγματικής ευαισθησίας, όχι για κάτι ειδικά, αλλά απλώς να είναι κανείς ευαίσθητος, να είναι τρωτός σαν εκείνο το καινούριο φύλλο που έχει γεννηθεί μερικές μέρες πριν για να αντιμετωπίσει καταιγίδες, βροχές, σκοτάδι και φως. Όταν είμαστε τρωτοί φαίνεται πως πληγωνόμαστε. Όταν πληγωμένοι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, χτίζουμε έναν τοίχο γύρω μας και γινόμαστε αμείλικτοι, σκληροί. Αλλά όταν είμαστε τρωτοί χωρίς να έχουμε καμιά άσχημη, καμιά βάναυση αντίδραση, τρωτοί σε όλες τις φάσεις της ίδιας μας της ζωής, τρωτοί σε όλο τον κόσμο, τόσο τρωτοί που να μην υπάρχει μετάνοια, να μην υπάρχουν πληγές, να μην υπάρχει καμία πειθαρχία που να την έχει επιβάλει κανείς στον εαυτό του, τότε υπάρχει η ποιότητα ενός τρόπου ζωής χωρίς περιορισμούς.

Χάνουμε όλη αυτή την τρωτότητα ζώντας στον κόσμο της φασαρίας και της βαναυσότητας, της χυδαιότητας και της ανακατωσούρας της καθημερινής ζωής. Πρέπει να έχει κανείς τις αισθήσεις του ακονισμένες, όχι κάποια αίσθηση ειδικά, αλλά όλες οι αισθήσεις να είναι εντελώς ξύπνιες, πράγμα που δε σημαίνει αναγκαστικά ότι παραδίνεσαι σ’ αυτές. Πρέπει να είσαι ευαίσθητος σε όλες τις κινήσεις της σκέψης, των συναισθημάτων, των πόνων, της μοναξιάς, της ανησυχίας. Με όλες τις αισθήσεις σε πλήρη εγρήγορση υπάρχει ένα διαφορετικό είδος αίσθησης των πραγμάτων, που πάει πέρα από όλες τις αντιδράσεις των αισθήσεων και του σώματος. Έχετε κοιτάξει ποτέ τη θάλασσα ή εκείνα τα πανύψηλα βουνά, που απλώνονται από ορίζοντα σε ορίζοντα, έχετε κοιτάξει ποτέ ένα λουλούδι με όλες τις αισθήσεις σας; Όταν υπάρχει τέτοια παρατήρηση δεν υπάρχει κάποιο κέντρο απ’ όπου παρατηρείτε, δεν υπάρχει «εγώ». Το «εγώ», η περιορισμένη παρατήρηση με μία ή δύο από τις αισθήσεις, θρέφει τον εγωκεντρισμό. Σε τελευταία ανάλυση ζούμε με τις αισθήσεις μας, με την αίσθηση. Και μόνο όταν η σκέψη δημιουργεί εικόνες από τις αισθήσεις είναι που εμφανίζονται οι περιπλοκές που φέρνει η επιθυμία.

  • απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, Εις εαυτόν, εκδόσεις Καστανιώτη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s