Οι απαντήσεις

Τι ερωτήσεις θα είχατε για τη ζωή σας, αν κάποιος μπορούσε να σας απαντήσει μετά το θάνατο; Ο Νέιθαν είχε ένα ατύχημα και βρίσκεται σε ένα μεταφυσικό σταυροδρόμι. Έχει 7 λεπτά να ρωτήσει οτιδήποτε θέλει σχετικά με τη ζωή του. Ακριβώς όσα λεπτά λειτουργεί και ο ανθρώπινος εγκέφαλος μετά το θάνατο.

Ένα φιλμ μικρού μήκους του Michael Goode.

Οι απαντήσεις

 

Advertisements

«Το ακατοίκητο σώμα»

Το αίσθημα αυτοεκτίμησης δεν διαμορφώνεται μόνο ως ρεαλιστική και θετική αποτίμηση της προσωπικότητάς μας, αλλά και ως συμπάθεια και αποδοχή του σώματός μας, με τα ελαττώματα και τα προσόντα του.

Το ακατοίκητο σώμα, το σώμα που δεν αναγνωρίζεται και δεν γίνεται αποδεκτό, αντιστοιχεί στην αδυναμία να αγκαλιάσουμε την ύπαρξή μας ως κάτι αναλλοίωτα προσωπικό, σημαίνει ότι ωθούμαστε διαρκώς στα όρια της ανυπαρξίας. Σημαίνει ότι μπορούμε να φτάσουμε στην αυτοκτονία, από τη στιγμή που δεν υπάρχει χώρος που να μπορεί να μας περιλάβει ούτε καταφύγιο που να μπορεί να μας προστατέψει, από τη στιγμή που νιώθουμε ανάξιοι για τέτοιο καταφύγιο. Η άρνηση και η ντροπή για το σώμα, μας προκαλούν αβάσταχτο ψυχικό πόνο, πόνο που εκφράζεται ανεπαρκώς όταν παραβάλλεται με το αίσθημα που νιώθουμε όταν δεν έχουμε τόπο να σταθούμε και να ξαποστάσουμε.

Η αντίληψη περί της φυσικής μας ανεπάρκειας δεν συνοδεύεται μόνον από ντροπή, αλλά και από την αίσθηση του γελοίου. Έχουμε νομίμως μια λανθάνουσα τάση για μελαγχολία, η οποία, με την κοινωνική συναναστροφή, εύκολα μεταμορφώνεται σε ντροπή και μοιραία σε αίσθηση γελοιότητας. Όταν αισθανόμαστε εκτός τόπου, γινόμαστε γελοίοι, νιώθουμε απελπιστικά άβολα και είμαστε σίγουροι ότι διαταράσσουμε τη φυσική αρμονία ανθρώπων και αντικειμένων που μας περιβάλλει. Ενώ όλα τα άλλα είναι ταιριαστά, ακέραια, συσχετισμένα, μέρος του συνόλου, εμείς είμαστε παραμορφωμένοι, ασύνδετοι, αποκλεισμένοι από τη σχέση με το σύνολο.

*απόσπασμα από το βιβλίο του Aldo Carotenuto, Αγάπη και προδοσία, εκδόσεις  Ίταμος

Ασφάλεια — Ανασφάλεια

Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ό,τι έχουμε, το γνωρίζουμε. Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα του. Φοβόμαστε, κι έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε ένα βήμα προς το άγνωστο, το αβέβαιο. Γιατί πραγματικά, αν το βήμα μπορεί να μη μας φανεί ριψοκίνδυνο αφού το κάνουμε, πριν το κάνουμε οι προοπτικές μας φαίνονται πολύ ριψοκίνδυνες, και κατά συνέπεια τρομακτικές. Μόνο το παλιό, το δοκιμασμένο δίνει την αίσθηση της ασφάλειας· ή έτσι τουλάχιστο φαίνεται. Κάθε καινούργιο βήμα έχει μέσα του τον κίνδυνο της αποτυχίας, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ την ελευθερία.

Βέβαια, σε κάθε στάδιο της ζωής μας το παλιό και το συνηθισμένο είναι διαφορετικά. Όταν είμαστε βρέφη, έχουμε μόνο το σώμα μας και το στήθος της μητέρας μας (αρχικά μη διαφοροποιημένα). Έπειτα αρχίζουμε να προσανατολιζόμαστε προς τον κόσμο, ξεκινώντας τη διαδικασία που χρειάζεται για να βρούμε μια θέση και για τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτόν. Αρχίζουμε να θέλουμε να έχουμε πράγματα· έχουμε τη μητέρα μας, τον πατέρα, τ’ αδέρφια, τα παιχνίδια. Αργότερα, αποκτάμε γνώσεις, δουλειά, κοινωνική θέση, σύζυγο, παιδιά, και τότε έχουμε ένα είδος μετα-ζωής, όταν πια αποκτάμε ένα τάφο, μια ασφάλεια ζωής και κάνουμε τη «διαθήκη» μας.

Παρόλη όμως την ασφάλεια του έχει, οι άνθρωποι συνήθως θαυμάζουν εκείνους που ανοίγουν καινούργια μονοπάτια, που έχουν το κουράγιο να προχωρούν. Στη μυθολογία, αυτός ο τρόπος ύπαρξης αντιπροσωπεύεται συμβολικά από τον ήρωα. Ήρωες είναι εκείνοι που έχουν το θάρρος ν’ αφήσουν ό,τι έχουν —τη γη τους, την οικογένεια τους, την περιουσία τους — και να φύγουν, όχι χωρίς φόβο αλλά και χωρίς να υποκύπτουν στο φόβο τους. Στη βουδιστική παράδοση, ο Βούδας είναι ο ήρωας που αφήνει όλη του την περιουσία, όλη τη σιγουριά που υπάρχει στην ινδουιστική θεολογία –τη θέση του, την οικογένειά του — και προχωράει σε μια ζωή πέρα από δεσμεύσεις. Ο Αβραάμ και ο Μωυσής είναι ήρωες στην εβραϊκή παράδοση. Ο Χριστιανός ήρωας είναι ο Ιησούς, που δεν είχε τίποτα και — στα μάτια του κόσμου — δεν ήταν τίποτα. Η δράση του όμως βγαίνει μέσα από την πληρότητα που του δίνει η αγάπη του για όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Οι Έλληνες έχουν κοσμικούς ήρωες ,που σκοπός τους είναι η ικανοποίηση της αλαζονείας τους, η κυριαρχία. Παρόλα αυτά, όμοια με τους πνευματικούς ήρωες, ο Ηρακλής και ο Οδυσσέας προχωρούν χωρίς να δειλιάζουν μπροστά στους κινδύνους που τους περιμένουν. Οι ήρωες των παραμυθιών λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: φεύγουν, τραβάνε μπροστά και υπομένουν την ανασφάλεια.

Θαυμάζουμε αυτούς τους ήρωες, γιατί βαθιά μέσα μας αισθανόμαστε ότι θα θέλαμε να είμαστε σαν κι αυτούς – αν βέβαια μπορούσαμε. Αλλά με το φόβο που έχουμε, πιστεύουμε ότι δε μπορούμε να γίνουμε έτσι, μόνο οι ήρωες μπορούν. Οι ήρωες γίνονται είδωλα. Προβάλλουμε σ’ αυτούς τη δική μας ικανότητα κίνησης, και μετά μένουμε εκεί που ήμασταν —«γιατί δεν είμαστε ήρωες».

Όλη αυτή η ανάλυση ίσως φαίνεται να υπονοεί ότι το να είσαι ήρωας είναι επιθυμητό, είναι όμως ταυτόχρονα ανόητο και ενάντια στο συμφέρον σου. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Τα άτομα τα επιφυλακτικά, τα κτητικά άτομα απολαμβάνουν την ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ανασφαλή. Εξαρτιόνται από αυτά που έχουν: χρήματα, κύρος, το εγώ τους — δηλαδή από πράγματα που είναι έξω απ’ αυτούς. Τι θα γίνουν όμως αν χάσουν ό,τι έχουν; Γιατί, πραγματικά, οτιδήποτε κι αν έχει κανείς μπορεί να χαθεί. Είναι πιθανό ότι η περιουσία μπορεί να χαθεί –και μαζί της τόσο η θέση όσο και οι φίλοι — και σε κάθε στιγμή ο καθένας μπορεί, και αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί, να χάσει τη ζωή του.

Αν είμαι ό,τι έχω κι αν ό,τι έχω χαθεί, τότε ποιος είμαι; Τίποτ’ άλλο, από μια νικημένη, άδεια, αξιολύπητη μαρτυρία ενός λαθεμένου τρόπου ζωής. Επειδή μπορεί  να χάσω ό,τι έχω, είμαι αναγκαστικά συνεχώς ανήσυχος ότι θα χάσω αυτά που έχω. Φοβάμαι τους κλέφτες, τις οικονομικές αλλαγές, τις επαναστάσεις, τις αρρώστιες, το θάνατο· φοβάμαι ακόμα την αγάπη, την ελευθερία, την ανάπτυξη, την αλλαγή, το άγνωστο. Έτσι είμαι συνέχεια ανήσυχος, υποφέροντας από χρόνια υποχονδρία, που δε συνεπάγεται μόνο την απώλεια της υγείας μου, αλλά και οποιουδήποτε άλλου αποκτήματος μου. Γίνομαι άνθρωπος αμυντικός, σκληρός, καχύποπτος, μοναχικός, που παρασύρομαι από την ανάγκη να έχω όλο και περισσότερα για να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο Ίψεν έχει δώσει μια ωραία περιγραφή αυτού του εγωκεντρικού ανθρώπου στον  Πέερ Γκυντ. Ο Ήρωας είναι γεμάτος μόνο από τον εαυτό του. Μέσα στον απέραντο εγωισμό του πιστεύει ότι αυτός είναι ο εαυτός του, γιατί αυτός είναι ένα «σύμπλεγμα από επιθυμίες». Στο τέλος της ζωής του αναγνωρίζει, ότι, επειδή όλη του η ύπαρξη ήταν χτισμένη πάνω στην ιδιοκτησία του, δεν κατάφερε ποτέ να είναι ο εαυτός του. Ένιωθε ότι ήταν ένα κρεμμύδι χωρίς ψίχα, ένας μισοτελειωμένος άνθρωπος που ποτέ δεν υπήρξε ο εαυτός του.

Η αγωνία και η ανασφάλεια που προκαλείται από τον κίνδυνο να χάσει κανείς ό,τι έχει, δεν υπάρχει στους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι. Αν είμαι αυτός που είμαι και όχι αυτό που έχω, τότε κανένας δε μπορεί να μου στερήσει ή να με απειλήσει για την ασφάλεια και την αίσθηση της ταυτότητάς μου. Το κέντρο μου είναι μέσα μου, η δυνατότητα μου να υπάρχω και να εκφράζω τις βασικές μου δυνάμεις είναι κομμάτι της δομής του χαρακτήρα μου και εξαρτάται από εμένα. Αυτό βέβαια αληθεύει σε φυσιολογικές συνθήκες ζωής, όχι σε περιπτώσεις αρρώστιας, αναπηρίας, βασανισμού ή άλλες συνθήκες ισχυρών εξωτερικών περιορισμών.

Ενώ το έχει βασίζεται σε κάποιο πράγμα που φθείρεται με τη χρήση, το είναι αναπτύσσεται με την εξάσκηση. (Η «φλεγόμενη βάτος» που δεν καίγεται είναι ο βιβλικός συμβολισμός γι’ αυτό το παράδοξο). Οι δυνάμεις της λογικής, της αγάπης, της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, όλες οι βασικές δυνάμεις αναπτύσσονται μέσα από τη διαδικασία της έκφρασης τους. Ό,τι ξοδεύεται δεν πάει χαμένο, αντίθετα ό,τι φυλάγεται είναι χαμένο. Όταν προσπαθώ να είμαι, ή μόνη απειλή για την ασφάλεια μου βρίσκεται μέσα μου: στην έλλειψη πίστης στη ζωή και στις δημιουργικές μου ικανότητες, στις τάσεις πισωδρόμησης, στην εσωτερική μαλθακότητα και στην προθυμία ν’ αφήσω τους άλλους ν’ αναλάβουν τη ζωή μου. Αλλά αυτοί οι, κίνδυνοι εξαφανίζονται, δεν είναι συστατικά του είναι, ενώ ο κίνδυνος της απώλειας είναι έμφυτος στο έχει.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Έριχ Φρομ « Να Έχεις ή να Είσαι»

Η ιστορία μιας επιγραφής

Το βίντεο είναι βασισμένο στην ταινία μικρού μήκους “Historia de un Letrero – Ιστορία μιας επιγραφής”

Αυτή η μικρού μήκους ταινία απεικονίζει τη δύναμη των λέξεων για να αλλάξετε ριζικά το μήνυμά σας και την επίδραση σας στον κόσμο.

 

Το εσωτερικό μας αυτογκόλ

Κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε μιαν νέα αρχή, που ξεκινάμε μια καινούρια δραστηριότητα ή αποφασίζουμε να αλλάξουμε μια ακόμα και δυσλειτουργική συνήθεια, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εσωτερική αντίσταση να πειθαρχήσουμε σε ό,τι νέο θέλουμε να καθιερώσουμε. Εμφανίζονται ένα κάρο εμπόδια, λες και κάτι επαναστατεί μέσα μας και αρνείται να υπακούσει στην όποια αλλαγή, ακόμα και αν είναι για το καλό μας.

Μια επικριτική, εσωτερική φωνή ζωντανεύει και ψιθυρίζει πως δε θα τα καταφέρουμε και κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει στα ήδη γνωστά, στην πεπατημένη οδό. Μια φωνή που θυμίζει πολύ τον τρόπο που μας μάλωναν και μας επέκριναν οι γονείς μας, οι σημαντικοί άλλοι στη ζωή μας, ή οι φίλοι μας. Η φωνή αυτή επαναλαμβάνει συνεχώς  φράσεις αυτο-υποτίμησης,  θεριεύει το φόβο και την αμφιβολία μας ότι δε θα τα καταφέρουμε και μας παρασύρει στην αναβολή και στην προσκόλληση στο γνωστό.

Επιπλέον προβάλλει  έναν σωρό δικαιολογίες ή ψέματα για καθυστερήσουμε ή να ακυρώσουμε την προσπάθειά μας και την δυναμιτίζει με κάθε είδους πειρασμούς, για να ενδώσουμε και πάλι στο καθιερωμένο.

Φοράει πολλές μάσκες και δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Άλλες φορές εμφανίζεται με τη μορφή της τελειομανίας, οπότε οποιοδήποτε μικρό βήμα κάνουμε το μηδενίζει,  άλλες φορές πάλι χρησιμοποιεί φράσεις και λέξεις που μας εγκλωβίζουν και εμποδίζουν την αλλαγή, όπως οι λέξεις «πάντα», «πρέπει», ή «ποτέ» και επιβάλει έναν απόλυτο, σχεδόν αφοριστικό, τρόπο σκέψης που αυθαίρετα γενικεύει, ώστε όλα να είναι ή άσπρα, ή μαύρα, λες και οι υπόλοιπες αποχρώσεις δεν υπάρχουν. Κρύβεται επίσης πίσω από την απεγνωσμένη δίψα μας για αποδοχή από τους άλλους και πίσω από το φόβο της έκθεσης του δυναμικού στους άλλους ή στα ίδια μας τα μάτια.

Εστιάζει τη ματιά μας μονίμως στα αρνητικά και στα ελαττώματα τα δικά μας, αλλά και των άλλων και μας υπενθυμίζει συνεχώς τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν. Αρέσκεται ακόμα να φοράει τη μάσκα της αλαζονείας, του «ξερόλα», που μας εμποδίζει να μάθουμε κάτι νέο και σταματά την εξέλιξή μας.

Αυτή η φωνή είναι το εσωτερικό μας αυτογκόλ, οι εσωτερικές μας τρικλοποδιές.

Χρειάζεται επίγνωση, εστιασμένη προσοχή και παρατήρηση από μέρους μας για να την ανιχνεύουμε πίσω από τα πολλά της προσωπεία.

Δε θα την νικήσουμε αν της αντιστεκόμαστε, την αρνιόμαστε,  ή ανοίγουμε πόλεμο μαζί της, αλλά θα προχωρήσουμε μπροστά μόνον αν την καθησυχάσουμε, αν την αναγνωρίσουμε και παρόλα αυτά μένουμε σταθεροί στον στόχο μας, κάνοντας μικρά, αλλά σταθερά βήματα κάθε φορά, φροντίζοντας ταυτόχρονα να απομακρύνουμε οτιδήποτε  αποσπά την προσοχή μας από αυτόν.

Νατάσσα Χαρέλα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Μια μικρού μήκους, animation ταινία του Αλεξάντερ Πετρόφ που έχει αποσπάσει πλήθος βραβείων.

«Ο γέρος και η θάλασσα» είναι η κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Το μυθιστόρημα  του Χέμινγουεϊ αφηγείται την ιστορία ενός γέρου ψαρά, που μόνος και αβοήθητος παλεύει απελπισμένα στον ωκεανό, στα ανοιχτά της Κούβας, με έναν τεράστιο ξιφία.

Ο νόμος του Ντάρμα ή σκοπού της ζωής

Ο καθένας μας έχει ένα σκοπό στη ζωή… ένα μοναδικό χάρισμα η ξεχωριστό ταλέντο για να προσφέρει στους άλλους.

Όταν συνδυάσετε αυτό το μοναδικό χάρισμα με την υπηρεσία προς τους άλλους, θα νιώσετε την έκσταση και την αγαλλίαση του πνεύματος, που αποτελούν υπέρτατο στόχο όλων των στόχων.

«Όταν εργάζεστε, είστε μια φλογέρα, που μέσα απ’ την καρδιά της ο ψίθυρος των ωρών μετατρέπεται σε μουσική… Τι σημαίνει να εργάζεσαι μ’ αγάπη; Σημαίνει να υφαίνεις το ύφασμα, με νήματα βγαλμένα από την καρδιά σου, σαν να επρόκειτο να φορέσει το ρούχο αυτό το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο…» -Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης

Ο έβδομος πνευματικός νόμος της επιτυχίας είναι ο Νόμος του Ντάρμα. “Ντάρμα” στα σανσκριτικά σημαίνει “σκοπός ζωής”. Ο Νόμος του Ντάρμα λέει πως έχουμε πάρει υλική μορφή προκειμένου να υπηρετήσουμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό. Το πεδίο της καθαρής δυνατότητας είναι η θεότητα στην ουσία της. Η θεότητα που όταν παίρνει ανθρώπινη μορφή, αποσκοπεί να επιτύχει κάποιο συγκεκριμένο σκοπό.

Σύμφωνα μ’ αυτό το νόμο, διαθέτετε ένα μοναδικό χάρισμα, καθώς κι έναν μοναδικό τρόπο να το εκφράζετε. Υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο -και για κάθε μοναδικό χάρισμα ή έκφραση αυτού του χαρίσματος, υπάρχουν επίσης και κάποιες μοναδικές ανάγκες. Ο συνδυασμός αυτών των αναγκών με τη δημιουργική έκφραση του χαρίσματός σας, είναι η σπίθα που δημιουργεί την αφθονία. Η έκφραση των χαρισμάτων σας για την ικανοποίηση αναγκών, δημιουργεί απεριόριστο πλούτο και αφθονία.

Αν μπορείτε να διδάξετε αυτή τη σκέψη στα παιδιά σας από μικρή ηλικία, θα δείτε πόσο μεγάλη επίδραση θα ‘χει στη ζωή τους. Εγώ το έχω κάνει με τα δικά μου παιδιά. Τους έχω πει αμέτρητες φορές, ότι υπάρχει λόγος που βρισκόμαστε εδώ και πως θα πρέπει να τον ανακαλύψουν από μόνα τους. Αυτό το άκουγαν από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Στην ίδια περίπου ηλικία τα δίδαξα και πώς να διαλογίζονται, και τους είπα: “Ποτέ, μα ποτέ, μην ανησυχήσετε για το πώς θα βγάλετε χρήματα. Αν δεν μπορείτε να κερδίσετε μόνοι σας χρήματα όταν μεγαλώσετε, θα σας δίνω εγώ. Δεν θέλω να εστιάσετε την προσοχή σας μονάχα στα μαθήματα, επιδιώκοντας να πάρετε τους καλύτερους βαθμούς ή να μπείτε στα καλύτερα πανεπιστήμια. Αυτό που θέλω από σας, είναι ν’ αναρωτηθείτε με ποιον τρόπο μπορείτε να βοηθήσετε καλύτερα την ανθρωπότητα και ποια είναι τα μοναδικά χαρίσματα που έχετε – αφού ο καθένας σας διαθέτει ένα μοναδικό χάρισμα που δεν το έχει κανείς άλλος, καθώς κι έναν μοναδικό τρόπο για να το εκφράζει”.

Τελικά κατέληξαν στα καλύτερα σχολεία, πήραν τους καλύτερους βαθμούς και απέκτησαν την οικονομική ανεξαρτησία τους, επειδή ακριβώς εστίασαν την προσοχή τους σ’ αυτά που είχαν έρθει για να προσφέρουν. Αυτός είναι ο Νόμος του Ντάρμα. Υπάρχουν τρία στοιχεία στο Νόμο του Ντάρμα.

Το πρώτο λέει πως ο καθένας από μας έχει έρθει εδώ για ν’ ανακαλύψει τον αληθινό του Εαυτό, να μάθει από μόνος του πως ο αληθινός μας Εαυτός είναι πνευματικός, και ότι ουσιαστικά είμαστε πνευματικά όντα που έχουν πάρει υλική μορφή. Δεν είμαστε ανθρώπινα πλάσματα με περιστασιακές πνευματικές εμπειρίες. Συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο: είμαστε πνευματικά πλάσματα, τα οποία έχουν περιστασιακές ανθρώπινες εμπειρίες.

Ο καθένας από μας, έχει έρθει για ν’ ανακαλύψει τον ανώτερο ή πνευματικό Εαυτό του. Αυτή είναι η πρώτη ολοκλήρωση του Νόμου του Ντάρμα. Πρέπει ν’ ανακαλύψουμε από μόνοι μας, ότι μέσα μας υπάρχει ένας εμβρυακός θεός, ο οποίος περιμένει να γεννηθεί ώστε να μπορέσουμε να εκφράσουμε τη θεϊκότητά μας.

Το δεύτερο στοιχείο του Νόμου του Ντάρμα είναι η έκφραση των μοναδικών χαρισμάτων μας. Ο Νόμος του Ντάρμα λέει πως το κάθε ανθρώπινο πλάσμα διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο. Μπορεί πάλι να έχετε ένα κοινό ταλέντο, μοναδικό όμως στην έκφραση του, έτσι ώστε κανείς άλλος πάνω στον πλανήτη να μην μπορεί να το εκφράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό σημαίνει πως μπορείτε να κάνετε κάτι, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. “Όταν κάνετε αυτό το κάτι, χάνετε την αίσθηση του χρόνου. Όταν εκφράζετε αυτό το μοναδικό χάρισμα που κατέχετε – ή, σε πολλές περιπτώσεις, περισσότερα από ένα μοναδικά χαρίσματα – η έκφραση αυτή σας μεταφέρει σε μια α- χρονική κατάσταση συνείδησης.

Το τρίτο στοιχείο του Νόμου του Ντάρμα είναι η υπηρεσία προς την ανθρωπότητα – να εξυπηρετείτε τους συνανθρώπους σας και ν’ αναρωτιέστε συνεχώς: Πώς μπορώ να βοηθήσω όλους εκείνους με τους οποίους έρχομαι σ’ επαφή; ” Όταν συνδυάσετε την ικανότητα να εκφράζετε το μοναδικό σας χάρισμα με την υπηρεσία απέναντι στην ανθρωπότητα, τότε κάνετε πλήρη χρήση του Νόμου του Ντάρμα. Αν σ’ αυτό προστεθεί και η συνειδητοποίηση της πνευματικότητάς σας, του πεδίου της καθαρής δυνατότητας, τότε αποκλείεται να μην αποκτήσετε την απεριόριστη αφθονία, αφού αυτός είναι ο αληθινός τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται. Δεν πρόκειται για μια περιστασιακή αφθονία. Είναι μόνιμη, εξαιτίας του μοναδικού χαρίσματός σας, του τρόπου με τον οποίο το εκφράζετε, και της αφοσίωσής σας στους συνανθρώπους σας, πράγματα που έχετε ανακαλύψει μέσα απ’ την ερώτηση: “Πώς μπορώ να βοηθήσω;” και όχι: “Πώς μπορώ να ωφεληθώ εγώ;”

Το ερώτημα “Πώς μπορώ να ωφεληθώ;” αναφέρεται στον εσωτερικό διάλογο του εγώ. Η ερώτηση: “Πώς μπορώ να βοηθήσω;” αναφέρεται στον εσωτερικό διάλογο του πνεύματος. Το πνεύμα είναι εκείνη η περιοχή της συνείδησης, μέσα στην οποία αντιλαμβάνεστε την παγκοσμιότητά σας. Αν μετατοπίσετε τον εσωτερικό σας διάλογο από το “Πώς μπορώ να ωφεληθώ;” στο “Πώς μπορώ να βοηθήσω;” αυτομάτως περνάτε πέρα απ’ το εγώ, στο βασίλειο του πνεύματός σας. Ενώ ο διαλογισμός είναι ο πιο χρήσιμος τρόπος για να μπείτε σ’ αυτό το βασίλειο, η απλή μετατόπιση του εσωτερικού σας διάλογου στο “Πώς μπορώ να βοηθήσω;” θα σας επιτρέψει μια το ίδιο καλή πρόσβαση στο πνεύμα σας, σ’ εκείνο το χώρο της συνείδησης όπου αντιλαμβάνεστε την εμπειρία της παγκοσμιότητάς σας.

Αν θέλετε να κάνετε τη μέγιστη χρήση του Νόμου του Ντάρμα, τότε θα πρέπει να πάρετε αρκετές αποφάσεις. Η πρώτη απόφαση είναι: Θ’ αναζητήσω μέσα απ’ την πνευματική εξάσκηση τον Ανώτερο Εαυτό μου, αυτόν που βρίσκεται πέρα απ’ το εγώ.

Η δεύτερη απόφαση είναι: Θ’ ανακαλύψω τα μοναδικά μου χαρίσματα και μ’ αυτό τον τρόπο θα αισθανθώ ικανοποίηση, μιας και όταν αποκτώ αχρονική αντίληψη, η ικανοποίηση είναι φυσικό επακόλουθο-. Μ’ αυτό τον τρόπο θα βρεθώ σε μια κατάσταση υπέρτατης ευτυχίας.

Η τρίτη απόφαση είναι: Θ’ αναρωτηθώ με ποιον τρόπο μπορώ να εξυπηρετήσω καλύτερα την ανθρωπότητα. Θ’ απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα και μετά θα θέσω την απάντηση σ’ εφαρμογή. Θα χρησιμοποιήσω τα μοναδικά μου χαρίσματα για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Θα συνδυάσω τις ανάγκες τους με τη δική μου επιθυμία, να βοηθήσω και να υπηρετήσω τους άλλους.

Καθίστε κάτω και κάντε έναν κατάλογο με τις απαντήσεις στα δυο ακόλουθα ερωτήματα: Πρώτα αναρωτηθείτε τι θα κάνατε αν δεν σας απασχολούσαν τα οικονομικά ζητήματα και είχατε όλο τον καιρό και τα χρήματα στη διάθεσή σας. Αν συνεχίζετε να θέλετε να κάνετε αυτό που κάνετε και τώρα, τότε ακολουθείτε το ντάρμα σας, αφού έχετε πάθος γι’ αυτό που κάνετε και μ’ αυτόν τον τρόπο εκφράζετε τα μοναδικά σας χαρίσματα. Ύστερα αναρωτηθείτε: Πώς μπορώ να εξυπηρετήσω καλύτερα την ανθρωπότητα; Απαντήστε στο ερώτημα και θέστε την απάντηση σ’ εφαρμογή.

Ανακαλύψτε τη θεϊκότητά σας, βρείτε το ξεχωριστό ταλέντο σας, εξυπηρετήστε την ανθρωπότητα με τη βοήθεια του, και τότε θα μπορέσετε ν’ αποκτήσετε όσα πλούτη θέλετε. Όταν οι δημιουργικές εκφράσεις σας συνδυάζονται με τις ανάγκες των συνανθρώπων σας, ο πλούτος θ’ αρχίσει να κυλά αυτόματα από το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο, από τον κόσμο του πνεύματος στον κόσμο της μορφής. Θ’ αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε τη ζωή σας ως μια θαυμαστή έκφραση της θεότητας – όχι μόνο περιστασιακά, αλλά συνεχώς. Και θα γνωρίσετε την αληθινή χαρά και την αληθινή σημασία της επιτυχίας – την έκσταση και αγαλλίαση του ίδιου σας του πνεύματός σας.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Deepak Chopra, Οι Επτά Πνευματικοί Νόμοι της Επιτυχίας, εκδόσεις  Έσοπτρον