Το επιθυμητό σώμα

Από κλινική άποψη, όταν στα πλαίσια μιας ψυχανάλυσης συναντούμε ανθρώπους που παραμελούν το σώμα τους, η πρόγνωση είναι απαισιόδοξη, γιατί αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν τους επιθυμεί. Ο άνθρωπος που νιώθει επιθυμητός δεν παραμελεί ποτέ τον εαυτό του, δεν αναφέρομαι στην ομορφιά με την κοινή έννοια του όρου, αλλά στη γνώση που αποκτούμε γι’ αυτήν όταν νιώθουμε να μας αγαπούν. Μόνο μέσα από τη σχέση μας με έναν άνθρωπο συνειδητοποιούμε την προσωπική μας ομορφιά. Χωρίς σχέση, αυτή η γνώση είναι αδύνατη.

Να γιατί είναι ολέθρια η εντύπωση που αποκομίζουμε όταν συναντούμε ανθρώπους, για παράδειγμα στο χώρο μιας αναλυτικής διεργασίας, που απαρνιούνται το σώμα τους στους οποίους απουσιάζει το νόημα του σώματός τους.

Όταν μας επιθυμούν, ο τρόπος που αισθανόμαστε τον εαυτό μας δεν συμπίπτει  με την προσωπικότητά μας, αλλά με τη σαρκική μας υπόσταση κι αυτή η μεταμόρφωση οφείλεται στον πόθο. Αυτή η εμπειρία εγκυμονεί βέβαια και κινδύνους κι αυτό εξηγεί γιατί, τουλάχιστον στον δικό μας πολιτισμό, φοβόμαστε τόσο να γίνουμε αντικείμενο πόθου. Όταν συμβεί αυτό, εγκαταλείπουμε την υποκειμενικότητά μας και η υπόστασή μας ως ατόμων απειλείται. Ο καθένας μας μπορεί να αναγνωρίσει τον δικό του πανικό στα λόγια της Γιουρσενάρ όταν γράφει: «Θεέ μου, αφήνω ξανά στα χέρια σου το κορμί μου!» αυτή όμως ακριβώς η απώλεια της υποκειμενικότητας είναι που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ζήσουμε μια νέα εμπειρία. Και σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η σχεδόν απατηλή διαδικασία της ερωτικής σχέσης. Στην πραγματικότητα, αυτό που προσπαθούμε να συλλάβουμε με τη σωματική επαφή, βάζοντας τα χέρια μέσα στις πτυχές της σάρκας του άλλου, μυρίζοντας τη μυρωδιά του, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του, απολαμβάνοντας τον, είναι η ατομικότητα του αγαπημένου μας, η υποκειμενικότητά του που περικλείει τις προσωπικές μοναδικές του εμπειρίες και τον διαφοροποιεί από τους άλλους. Η σπουδαιότερη επιτυχία μας είναι να εισέλθουμε σ’ αυτόν τον κόσμο και να τον κάνουμε δικό μας.

Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε την υποκειμενικότητα του άλλου καθιστώντας τον αντικείμενο ως σάρκα, ως σώμα. Είναι πλάνη γιατί η σωματική επαφή, όσο ευχάριστη κι αν είναι, όσες συγκινήσεις και αν προσφέρει, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να φανερώσει τα μυστήρια της αληθινής φύσης του άλλου. Είναι μια αντίφαση από την οποία κανείς δεν γλιτώνει.

*απόσπασμα από το βιβλίο του Aldo Carotenuto, Έρως και πάθος, εκδόσεις  Ίταμος

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s