Η καλοσύνη

Η καλοσύνη σταματά όλους τους διαχωρισμούς, καταλύει τα προσωπικά μας όρια και επεκτείνει τον εαυτό μας.

Χρειάζεται όμως φροντίδα, στόχευση και  καλλιέργεια καθημερινή. Δεν εκφράζεται μόνον με χρήματα ή υλικά αγαθά, μπορεί να είναι και ένα δώρο της καρδιάς μας στους άλλους, μια έκφραση ευγένειας όταν πλησιάζουμε τους άλλους, μια καλημέρα που την εννοούμε, ένα ζεστό χαμόγελο, ή το να ακούσουμε με προσοχή και ενσυναίσθηση τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άλλοι, χωρίς να τους κρίνουμε ή να δίνουμε συμβουλές.

Η καλοσύνη μας είναι ο καλύτερος δείκτης της εσωτερικής μας κατάστασης, αφού την εκφράζουμε μόνον όταν είμαστε τρυφεροί με τον εαυτό μας, όταν τον αγαπάμε και τον αποδεχόμαστε, ενώ ταυτόχρονα κάνουμε την υπέρβαση από το προσωπικό μας βόλεμα προς στη σύνδεση και τη σχέση με τους άλλους.

Τότε είναι που η ανιδιοτελής καλοσύνη κάνει τα μάτια μας να λάμπουν και αυτό είναι το δικό μας δώρο!

Νατάσσα Χαρέλα

Advertisements

Πώς ο Ερατοσθένης ανακάλυψε ότι η Γη είναι στρογγυλή, χιλιάδες χρόνια πριν

Ο δημοφιλής αστροφυσικός και αφηγητής Carl Sagan, μας εξηγεί το πώς ο Έλληνας μαθηματικός Ερατοσθένης ανακάλυψε ότι η Γη είναι στρογγυλή, και πώς κατάφερε να υπολογίσει την περιφέρειά της πριν 2.200 χρόνια.

Απόσπασμα από την επιστημονική σειρά “Cosmos”.

Πώς ο Ερατοσθένης ανακάλυψε ότι η Γη είναι στρογγυλή, χιλιάδες χρόνια πριν

Το επιθυμητό σώμα

Από κλινική άποψη, όταν στα πλαίσια μιας ψυχανάλυσης συναντούμε ανθρώπους που παραμελούν το σώμα τους, η πρόγνωση είναι απαισιόδοξη, γιατί αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν τους επιθυμεί. Ο άνθρωπος που νιώθει επιθυμητός δεν παραμελεί ποτέ τον εαυτό του, δεν αναφέρομαι στην ομορφιά με την κοινή έννοια του όρου, αλλά στη γνώση που αποκτούμε γι’ αυτήν όταν νιώθουμε να μας αγαπούν. Μόνο μέσα από τη σχέση μας με έναν άνθρωπο συνειδητοποιούμε την προσωπική μας ομορφιά. Χωρίς σχέση, αυτή η γνώση είναι αδύνατη.

Να γιατί είναι ολέθρια η εντύπωση που αποκομίζουμε όταν συναντούμε ανθρώπους, για παράδειγμα στο χώρο μιας αναλυτικής διεργασίας, που απαρνιούνται το σώμα τους στους οποίους απουσιάζει το νόημα του σώματός τους.

Όταν μας επιθυμούν, ο τρόπος που αισθανόμαστε τον εαυτό μας δεν συμπίπτει  με την προσωπικότητά μας, αλλά με τη σαρκική μας υπόσταση κι αυτή η μεταμόρφωση οφείλεται στον πόθο. Αυτή η εμπειρία εγκυμονεί βέβαια και κινδύνους κι αυτό εξηγεί γιατί, τουλάχιστον στον δικό μας πολιτισμό, φοβόμαστε τόσο να γίνουμε αντικείμενο πόθου. Όταν συμβεί αυτό, εγκαταλείπουμε την υποκειμενικότητά μας και η υπόστασή μας ως ατόμων απειλείται. Ο καθένας μας μπορεί να αναγνωρίσει τον δικό του πανικό στα λόγια της Γιουρσενάρ όταν γράφει: «Θεέ μου, αφήνω ξανά στα χέρια σου το κορμί μου!» αυτή όμως ακριβώς η απώλεια της υποκειμενικότητας είναι που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ζήσουμε μια νέα εμπειρία. Και σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η σχεδόν απατηλή διαδικασία της ερωτικής σχέσης. Στην πραγματικότητα, αυτό που προσπαθούμε να συλλάβουμε με τη σωματική επαφή, βάζοντας τα χέρια μέσα στις πτυχές της σάρκας του άλλου, μυρίζοντας τη μυρωδιά του, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του, απολαμβάνοντας τον, είναι η ατομικότητα του αγαπημένου μας, η υποκειμενικότητά του που περικλείει τις προσωπικές μοναδικές του εμπειρίες και τον διαφοροποιεί από τους άλλους. Η σπουδαιότερη επιτυχία μας είναι να εισέλθουμε σ’ αυτόν τον κόσμο και να τον κάνουμε δικό μας.

Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε την υποκειμενικότητα του άλλου καθιστώντας τον αντικείμενο ως σάρκα, ως σώμα. Είναι πλάνη γιατί η σωματική επαφή, όσο ευχάριστη κι αν είναι, όσες συγκινήσεις και αν προσφέρει, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να φανερώσει τα μυστήρια της αληθινής φύσης του άλλου. Είναι μια αντίφαση από την οποία κανείς δεν γλιτώνει.

*απόσπασμα από το βιβλίο του Aldo Carotenuto, Έρως και πάθος, εκδόσεις  Ίταμος