«Το ακατοίκητο σώμα»

Το αίσθημα αυτοεκτίμησης δεν διαμορφώνεται μόνο ως ρεαλιστική και θετική αποτίμηση της προσωπικότητάς μας, αλλά και ως συμπάθεια και αποδοχή του σώματός μας, με τα ελαττώματα και τα προσόντα του.

Το ακατοίκητο σώμα, το σώμα που δεν αναγνωρίζεται και δεν γίνεται αποδεκτό, αντιστοιχεί στην αδυναμία να αγκαλιάσουμε την ύπαρξή μας ως κάτι αναλλοίωτα προσωπικό, σημαίνει ότι ωθούμαστε διαρκώς στα όρια της ανυπαρξίας. Σημαίνει ότι μπορούμε να φτάσουμε στην αυτοκτονία, από τη στιγμή που δεν υπάρχει χώρος που να μπορεί να μας περιλάβει ούτε καταφύγιο που να μπορεί να μας προστατέψει, από τη στιγμή που νιώθουμε ανάξιοι για τέτοιο καταφύγιο. Η άρνηση και η ντροπή για το σώμα, μας προκαλούν αβάσταχτο ψυχικό πόνο, πόνο που εκφράζεται ανεπαρκώς όταν παραβάλλεται με το αίσθημα που νιώθουμε όταν δεν έχουμε τόπο να σταθούμε και να ξαποστάσουμε.

Η αντίληψη περί της φυσικής μας ανεπάρκειας δεν συνοδεύεται μόνον από ντροπή, αλλά και από την αίσθηση του γελοίου. Έχουμε νομίμως μια λανθάνουσα τάση για μελαγχολία, η οποία, με την κοινωνική συναναστροφή, εύκολα μεταμορφώνεται σε ντροπή και μοιραία σε αίσθηση γελοιότητας. Όταν αισθανόμαστε εκτός τόπου, γινόμαστε γελοίοι, νιώθουμε απελπιστικά άβολα και είμαστε σίγουροι ότι διαταράσσουμε τη φυσική αρμονία ανθρώπων και αντικειμένων που μας περιβάλλει. Ενώ όλα τα άλλα είναι ταιριαστά, ακέραια, συσχετισμένα, μέρος του συνόλου, εμείς είμαστε παραμορφωμένοι, ασύνδετοι, αποκλεισμένοι από τη σχέση με το σύνολο.

*απόσπασμα από το βιβλίο του Aldo Carotenuto, Αγάπη και προδοσία, εκδόσεις  Ίταμος

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s