Το εσωτερικό μας αυτογκόλ

Κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε μιαν νέα αρχή, που ξεκινάμε μια καινούρια δραστηριότητα ή αποφασίζουμε να αλλάξουμε μια ακόμα και δυσλειτουργική συνήθεια, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εσωτερική αντίσταση να πειθαρχήσουμε σε ό,τι νέο θέλουμε να καθιερώσουμε. Εμφανίζονται ένα κάρο εμπόδια, λες και κάτι επαναστατεί μέσα μας και αρνείται να υπακούσει στην όποια αλλαγή, ακόμα και αν είναι για το καλό μας.

Μια επικριτική, εσωτερική φωνή ζωντανεύει και ψιθυρίζει πως δε θα τα καταφέρουμε και κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει στα ήδη γνωστά, στην πεπατημένη οδό. Μια φωνή που θυμίζει πολύ τον τρόπο που μας μάλωναν και μας επέκριναν οι γονείς μας, οι σημαντικοί άλλοι στη ζωή μας, ή οι φίλοι μας. Η φωνή αυτή επαναλαμβάνει συνεχώς  φράσεις αυτο-υποτίμησης,  θεριεύει το φόβο και την αμφιβολία μας ότι δε θα τα καταφέρουμε και μας παρασύρει στην αναβολή και στην προσκόλληση στο γνωστό.

Επιπλέον προβάλλει  έναν σωρό δικαιολογίες ή ψέματα για καθυστερήσουμε ή να ακυρώσουμε την προσπάθειά μας και την δυναμιτίζει με κάθε είδους πειρασμούς, για να ενδώσουμε και πάλι στο καθιερωμένο.

Φοράει πολλές μάσκες και δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Άλλες φορές εμφανίζεται με τη μορφή της τελειομανίας, οπότε οποιοδήποτε μικρό βήμα κάνουμε το μηδενίζει,  άλλες φορές πάλι χρησιμοποιεί φράσεις και λέξεις που μας εγκλωβίζουν και εμποδίζουν την αλλαγή, όπως οι λέξεις «πάντα», «πρέπει», ή «ποτέ» και επιβάλει έναν απόλυτο, σχεδόν αφοριστικό, τρόπο σκέψης που αυθαίρετα γενικεύει, ώστε όλα να είναι ή άσπρα, ή μαύρα, λες και οι υπόλοιπες αποχρώσεις δεν υπάρχουν. Κρύβεται επίσης πίσω από την απεγνωσμένη δίψα μας για αποδοχή από τους άλλους και πίσω από το φόβο της έκθεσης του δυναμικού στους άλλους ή στα ίδια μας τα μάτια.

Εστιάζει τη ματιά μας μονίμως στα αρνητικά και στα ελαττώματα τα δικά μας, αλλά και των άλλων και μας υπενθυμίζει συνεχώς τα λάθη που έχουμε κάνει στο παρελθόν. Αρέσκεται ακόμα να φοράει τη μάσκα της αλαζονείας, του «ξερόλα», που μας εμποδίζει να μάθουμε κάτι νέο και σταματά την εξέλιξή μας.

Αυτή η φωνή είναι το εσωτερικό μας αυτογκόλ, οι εσωτερικές μας τρικλοποδιές.

Χρειάζεται επίγνωση, εστιασμένη προσοχή και παρατήρηση από μέρους μας για να την ανιχνεύουμε πίσω από τα πολλά της προσωπεία.

Δε θα την νικήσουμε αν της αντιστεκόμαστε, την αρνιόμαστε,  ή ανοίγουμε πόλεμο μαζί της, αλλά θα προχωρήσουμε μπροστά μόνον αν την καθησυχάσουμε, αν την αναγνωρίσουμε και παρόλα αυτά μένουμε σταθεροί στον στόχο μας, κάνοντας μικρά, αλλά σταθερά βήματα κάθε φορά, φροντίζοντας ταυτόχρονα να απομακρύνουμε οτιδήποτε  αποσπά την προσοχή μας από αυτόν.

Νατάσσα Χαρέλα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s