ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης- Φύλλα Πορείας I

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ,  Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης (Φύλλα Πορείας I), Εκδόσεις OPERA

Ο Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay) γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή). Γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και, εν συνεχεία, δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μονίμως και παντού προσκεκλημένος, προσπαθεί να παρίσταται σε μαθήματα, σεμινάρια και συνέδρια στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, το Μεξικό, τις Η.Π.Α, την Ιταλία, την Ισπανία. Στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις opera τα βιβλία του: Να σου πω μια ιστορία, Βασίσου πάνω μου, Ιστορίες να σκεφτείς, Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό, Ο μύθος της θεάς Τύχης, Από την άγνοια στη σοφία, Να βλέπεις στον έρωτα, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης (Φύλλα Πορείας I), Ο δρόμος της συνάντησης (Φύλλα πορείας II), Ο δρόμος των δακρύων (Φύλλα πορείας III), Ο δρόμος της ευτυχίας (Φύλλα πορείας IV), Ο δρόμος της πνευματικότητας (Φύλλα πορείας V), Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, Ο τρομερός εχθρός.

Ασφαλώς, αν είχαμε την τύχη να μας “πέσουν” γονείς υποστηρικτικοί, τότε έχουμε το πλεονέκτημα ότι από μικροί πήραμε ωφέλιμα μηνύματα:

“Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι.”

“Μπορείς να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτεσαι.”

“Μπορείς να αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι.”

“Μπορείς να παίρνεις τα δικά σου ρίσκα.”

“Θα πρέπει μόνος σου να ψάξεις να βρεις αυτό που χρειάζεσαι, γιατί αυτό σημαίνει μεγαλώνω, είμαι ώριμος και αυτοεξαρτώμενος.”

Αυτά τα προνομιούχα παιδάκια πηδούν μόνα τους από το τραμπολίνο και βουτάνε στη ζωή από ένα σημείο ευνοϊκό. Βέβαια, δεν έχει όλος ο κόσμος τέτοια τύχη. Όσοι, λοιπόν, δεν ήταν τόσο τυχεροί, θα χρειαστούν κάποιον να τους βοηθήσει, έστω κι ένα βιβλίο σαν αυτό.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ είναι ο πρώτος από μια σειρά τεσσάρων τόμων που φέρουν τον γενικό τίτλο: “Φύλλα Πορείας”. Με γλώσσα απλή, καθημερινή, σύντομες και συχνά ελλειπτικές προτάσεις, ο Χόρχε Μπουκάι καθοδηγεί τον αναγνώστη σε μια συζήτηση φιλική, θεραπευτική, καθόλου θεωρητική, με μεγάλη πρακτική αξία, όπου, χωρίς να προτείνει λύσεις, βοηθάει να βρεθούν. Η ζωή, οι σχέσεις μας, η στάση και η συμπεριφορά μας μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Η προσωπική του άποψη είναι ένα απόσταγμα σοφίας, εμπειρίας, πολύχρονης θεραπευτικής πρακτικής και στοχασμού του μελετητή της παγκόσμιας μυθολογίας και διανόησης. Στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ο Μπουκάι διδάσκει χωρίς να κάνει κήρυγμα. Γίνεται μαζί δάσκαλος και μαθητής, καταθέτει μαρτυρίες και σκέψεις άλλων, αναλύει και εξηγεί, τεκμηριώνει επιστημονικά και μας οδηγεί σε λογικά συμπεράσματα, ακυρώνοντας την αυθεντία του καθοδηγητή. Τα “Φύλλα Πορείας” του είναι λιγότερο κατευθυντήριες γραμμές και περισσότερο αφορμές για προβληματισμό. Για κάθε κατάσταση κάνει μια νύξη και διηγείται μια “ιστορία” που “κάτι λέει”, κάτι που μας αφήνει να το εννοήσουμε μόνοι μας, αποκομίζοντας τη χαρά της ανακάλυψης και την ικανοποίηση της συνειδητοποίησης.

(Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, από την παρουσίαση της έκδοσης)

Ενδεικτικά αποσπάσματα:

{…} Κάποιοι  από  τους  οδηγούς  αυτούς,  μου  δίδαξαν  πως υπάρχουν  πολλοί  δρόμοι  για  να  φτάσει  κανείς,  αμέτρητες προσεγγίσεις,  χιλιάδες  τρόποι,  δεκάδες  μονοπάτια  που  μας οδηγούν στη σωστή κατεύθυνση.

Ασφαλώς, υπάρχουν κάποιοι δρόμοι που αποτελούν μέρος κάθε πορείας που χαράξαμε.

Δρόμοι που δε γίνεται να αποφύγουμε.

Δρόμοι που πρέπει να διαβεί κανείς αν θέλει να συνεχίσει.

Δρόμοι για τους οποίους θα μάθουμε τα απολύτως απαραίτητα,  ώστε να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής.

Κατά τη γνώμη μου, αυτοί οι αναπόφευκτοι δρόμοι είναι τέσσερις:

  1. Ο δρόμος  της  ανακάλυψης  του  εαυτού  μας  και  της οριστικής αποδοχής της ευθύνης για την ίδια μας τη ζωή, που εγώ ονομάζω:  Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης.
  2. Ο δρόμος της ανακάλυψης του άλλου, του έρωτα και του σεξ, που  εγώ τον λέω:  Ο δρόμος της Συνάντησης.
  3. Ο δρόμος  της  απώλειας  και  του  πένθους,  που  τον ονομάζω: Ο δρόμος των Δακρύων.
  4. Και τέλος, ο δρόμος της ολοκλήρωσης και της αναζήτησης του νοήματος, που τον ονομάζω: Ο δρόμος της Ευτυχίας

{…} Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να είμαι αυτός που είμαι, αντί να νομίζω ότι πρέπει να περιμένω να μου ορίσει κάποιος άλλος πού θα έπρεπε να βρίσκομαι ή ποιος θα έπρεπε να είμαι.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να αισθάνομαι αυτό που αισθάνομαι, αντί να νοιώθω αυτό που θα ένοιωθαν οι άλλοι στη θέση μου.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να σκέφτομαι αυτό που σκέφτομαι και το δικαίωμα επίσης να το λέω αν θέλω, ή να μη λέω τίποτα, αν δεν με συμφέρει.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να ρισκάρω ό,τι αποφασίζω εγώ να ρισκάρω, με τον μοναδικό όρο ότι δέχομαι να πληρώσω εγώ ο ίδιος το τίμημα αυτού του ρίσκου.

Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να ψάχνω αυτό που νομίζω ότι χρειάζομαι  από τον κόσμο, αντί να περιμένω να μου δώσει ο άλλος την άδεια για να το αποκτήσω.

Από αυτές τις πέντε βασικές άδειες εξαρτάται

Από  αυτές  τις  πέντε  βασικές  άδειες  εξαρτάται  αν  είναι κανείς πρόσωπο. Και το να είσαι πρόσωπο, είναι ο μοναδικός δρόμος για να γίνεις αυτοεξαρτώμενος.

Γιατί  αυτές  οι  άδειες  μου  επιτρέπουν  τελικά  να  είμαι πραγματικά αυτός που είμαι.

{…} Η δική  μου άποψη για την αυτογνωσία αρχίζει με το να θυμάμαι ότι:

Δεν είναι ότι έχω σώμα, αλλά ότι είμαι σώμα.

Δεν είναι ότι έχω συναισθήματα,  αλλά ότι είμαι τα  συναισθήματα που νιώθω.

Δεν είναι ότι έχω  έναν τρόπο  σκέψης,  αλλά ότι είμαι  ο τρόπος που σκέφτομαι.

Τελικά ο καθένας μας είναι οι σκέψεις του, τα συναισθήματά του,  ίδιο το σώμα του και, συγχρόνως, κάτι παραπάνω: το είναι του.

Ο  καθένας  μας  πρέπει  να  ξέρει  πως  είναι  όλα  όσα  μας βοηθάει να αφομοιώσουμε η αλληγορία της άμαξας.

Εάν  επιχειρήσω  να  με γνωρίσω,  πρέπει  να  αρχίσω  από την  αυτοπαρατήρηση  με  βλέμμα  αθώο  και  ειλικρινές,  χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να ξεκινάω  με ήδη διαμορφωμένη άποψη για το πώς θα έπρεπε να είμαι.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να γνωρίσω τον εαυτό μου αν ψάχνω να τον βρω με βλέμμα επικριτικό.

Είναι αρκετά συνηθισμένο —και εγώ θεωρώ αρκετά καταστροφικό—, να αναλύουμε τις πράξεις και τις σκέψεις μας με φράσεις όπως αυτές:

«Τι ηλίθιος που είμαι!»

«Έπρεπε να το είχα καταλάβει…»

«Μα πώς μπορώ να είμαι τόσο βλάκας;»

«Μού ’ρχεται να πάω να αυτοκτονήσω »Κ.λπ., κ.λπ.

Λέω, λοιπόν, πώς αν μπορούσε κανείς να το μετατρέψει όλο αυτό σε μια συμπεριφορά πιο επιδοκιμαστική, πιο επιφυλακτική, αν μπορούσε να πει: «Έκανα λάθος. Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να το κάνω καλύτερα…»

«Αυτό καλό θα είναι να το θυμάμαι…»

«Φέρθηκα πολύ επιπόλαια, καμιά φορά το άγχος μου δεν με βοηθάει…»

«Από δω και πέρα θα προσπαθώ να  βρίσκω εναλλακτικές λύσεις…»

Τότε, παραδόξως, θα μπορούσε κανείς να αλλάξει.

Κανείς  δεν  πραγματοποιεί  μια  αλλαγή  επειδή  το  απαιτούν οι περιστάσεις. Κανείς δεν αλλάζει πραγματικά από φόβο. Κανείς δεν μεγαλώνει με διαρκή έλεγχο και καταπίεση. Τι καλά που θα ήταν αν παύαμε να είμαστε τόσο επικριτές και κατήγοροι…

{…} Είναι δική μου ευθύνη να απομακρυνθώ από αυτό που με πληγώνει, δική  μου ευθύνη να προστατεύσω τον εαυτό  μου απ’ όσους μου κάνουν κακό, δικό μου θέμα να αναλάβω την ευθύνη για ό,τι μου συμβαίνει και να ξέρω το δικό μου μερίδιο συμμετοχής στα γεγονότα.

Πρέπει να έχω συναίσθηση της επίδρασης που έχει καθετί που κάνω. Για να μου συμβούν όσα μου συμβαίνουν, πρέπει κι εγώ να κάνω αυτά που κάνω. Και δεν ισχυρίζομαι ότι μπορώ να τα διαχειριστώ όλα. Λέω, απλώς, ότι είμαι υπεύθυνος για ό,τι μου συμβαίνει αφού, σε κάποιο βαθμό —έστω και μικρό—, έχω κι εγώ βάλει το χέρι μου.

Δεν μπορώ εγώ να ελέγξω τη συμπεριφορά όλων εκείνων που βρίσκονται στον περίγυρό μου, μπορώ, όμως, να ελέγξω τη δική μου. Μπορώ να λειτουργήσω ελεύθερα με ό,τι κάνω. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσω τι θα κάνω.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s