Φοβάμαι να γεράσω;

Καθώς ο χρόνος περνάει από το σώμα μας αφήνει τα σημάδια του πάνω του. Δεν έχουμε πια τις ίδιες αντοχές, κουραζόμαστε πιο εύκολα, ρυτίδες χαρακώνουν όλο και πιο βαθιά το πρόσωπό μας, η γήρανση προκαλεί όλο και περισσότερες “ατέλειες” στο σώμα μας.

Ο φόβος για τη γήρανση και τη φθορά καθώς μεγαλώνουμε αυξάνεται, οι ευκαιρίες μας φαίνεται όλο και περισσότερο να μειώνονται και γνωρίζουμε ότι όσο μεγαλώνουμε πλησιάζουμε όλο και πιο γρήγορα προς τον αναπόφευκτο, επερχόμενο θάνατο.

Ο φόβος μας για τα γηρατειά ενισχύεται ακόμη περισσότερο και από την γενικότερη κοινωνική απαξίωση για την τρίτη ηλικία η οποία δεν ταιριάζει με τα πρότυπα ομορφιάς, δύναμης και ευρωστίας με τα οποία έχουμε εμποτιστεί για να νιώθουμε αρεστοί και επιθυμητοί. Έτσι στην προσπάθειά μας να καταλαγιάσουμε το φόβο της γήρανσης επεμβαίνουμε διορθωτικά στην εμφάνισή μας, πολλές φορές με ακραίους τρόπους φτάνοντας στην υπερβολή. Είναι άλλο πράγμα όμως να φροντίζουμε την εμφάνισή μας και άλλο να παραμορφωνόμαστε από επεμβάσεις δήθεν καλλωπιστικές.

Ο υπερβολικός φόβος για τη γήρανση μας δημιουργεί πολλά ψυχολογικά προβλήματα που μπορεί να μας οδηγήσουν ακόμη και στην κατάθλιψη. Μπορεί ακόμη να επισπεύσει και την εμφάνιση διαφόρων ασθενειών.

Είναι πολύ βοηθητικό να θυμόμαστε ότι κάθε ηλικία μας προσφέρει τα δώρα της και αποτελεί μια νέα ευκαιρία για προσωπική ανάπτυξη μέσα από νέους στόχους που βάζουμε, αφού η εξέλιξή μας συνεχίζεται όσο ζούμε.

Η ωριμότητα και τα γηρατειά που πλησιάζουν βιώνονται λιγότερο τραυματικά εάν ιδωθούν ως μια ακόμα ευκαιρία για αυτοβελτίωση και γνωριμία με τον Εαυτό μας, ως μια δυνατότητα  επαναξιολόγησης  και αποδοχής του παρελθόντος μας με όλα του τα λάθη. Είναι μια ευκαιρία να αλλάξουμε τώρα ό,τι μπορούμε, αφού προβληματιστούμε για τις συνέπειες που είχαν οι πράξεις μας στους άλλους, να επανορθώσουμε ό,τι είναι εφικτό και να συγχωρέσουμε ό,τι μας πόνεσε. Να αποδεχτούμε τη Ζωή ως όλον, με τις δυσκολίες της, αλλά και με τις ομορφιές της. Να χαρούμε τη γαλήνη και τη σοφία που αποκομίσαμε μέσα από τις πάμπολλες εμπειρίες μας. Να βγούμε από τα στενά όρια του Εγώ και να είναι τα λόγια Αγάπης και κατανόησης η προσφορά μας και η διδαχή μας στους άλλους. Να διατηρήσουμε τη φρεσκάδα της ψυχής μας, γιατί η ψυχή είναι άχρονη, δεν έχει ηλικία και τα μάτια μας να την αντανακλούν. Να  διατηρήσουμε μέσα μας άσβεστη την περιέργεια και τον ενθουσιασμό του παιδιού, να κρατήσουμε τον νεανικό τρόπο σκέψης και τη διάθεση για ζωή, εκφράζοντας συνεχώς την ευγνωμοσύνη μας, αφού δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να τη ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα. Να αφήσουμε με το πέρασμά μας ένα όμορφο αποτύπωμα στη Γη και στους νεότερους.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε γνωρίσει πολλούς κακότροπους και γκρινιάρηδες ηλικιωμένους που θέλουν απαιτητικά ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω τους. Υπάρχουν όμως και οι ηλικιωμένοι που τα μάτια τους λάμπουν από καθαρή καλοσύνη και η συναναστροφή τους είναι απόλαυση, είναι ευλογία και βάλσαμο για την ψυχή μας.

Ας είναι αυτοί το πρότυπό μας και ας είμαστε τυχεροί να βιώσουμε και εμείς τα γεράματα με σοφία και αποδοχή, ως μια φυσιολογική διαδικασία του τροχού της ζωής και του θανάτου.

Νατάσσα Χαρέλα

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s